عمل چاقی

خدمات و عمل چاقی دکتر محمود راد

درمان های غیر جراحی چاقی

surgeon_face_dressing_blue_background_79903_4288x2848

گروه خونی A

افراد با گروه خونی A، سیستم گوارشی حساسی داشته و این افراد قادر به هضم پروتئین‌های حیوانی نیستند. تحقیقات نشان می‌دهد، گروه خونی اکثر افراد گیاه‌خوار، گروه A است چرا که هضم لبنیات نیز در این افراد مشکل است و آن‌ها نسبت به لاکتوز مقاوم نیستند . سبزیجات و حبوبات حاوی پروتئین‌های گیاهی مغذی و مؤثرترین غذا برای این افراد به‌شمار می‌رود . هم‌چنین در این گروه از افراد، اسید هیدروکلریک معده به میزان کافی ترشح نمی‌شود و به عقیده‌ی محققان باید از مصرف گوشت‌های نمک‌سود و دودی که در آن از نیترات سدیم استفاده می‌شود، پرهیز کنند . مصرف بیش از حد پروتئین حیوانی و لبنیات باعث اختلال در سیستم هضم شده و احتمال ابتلا به سرطان معده را در افراد افزایش می‌دهد، چرا که مصرف این گروه از موادغذایی باعث باز جذب باکتری‌های سمی به بافت‌ها و ماهیچه‌ها شده و مشکلاتی را در دستگاه هضم و جذب به وجود می‌آورد . از طرف دیگر میزان ناکافی اسید هیدروکلریک در معده باعث می‌شود ویتامین B۱۲ از مواد غذایی به‌خوبی جذب نشود، از این‌رو این افراد بیشتر در معرض ابتلا به کم‌خونی قرار دارند. متخصصان مصرف مکمل‌های حاوی ویتامین B۱۲ که دارای آنزیم‌های جذب مانند بتانین است را توصیه می‌کنند . بتانین با افزایش میزان اسید هیدروکلریک در معده، عمل جذب ویتامین B۱۲ را افزایش می‌دهد . بهترین ورزش برای افراد با گروه خونی A کوهنوردی، یوگا و گلف است. این ورزش‌ها باعث کاهش استرس در این افراد می‌شود . مصرف گوشت قرمز، لوبیا چشم بلبلی، لبنیات، گندم، شکر و آرد سفید افزایش وزن را برای افراد با گروه خونی A به همراه خواهد داشت. همچنین بذرکتان، زیتون، سویا، آناناس و سبزیجات برگ تیره رژیم غذایی مؤثری برای کاهش وزن محسوب می‌شود .

گروه خونی B

سیستم گوارش افراد با گروه خونی B عملکرد مناسبی دارد و قدرت جذب بسیاری از گروه‌های غذایی را دارد اما به عقیده‌ی متخصصان تغذیه این افراد بهتر است مصرف ذرت، عدس، بادام زمینی و کنجد را در رژیم غذایی خود محدود کنند، چرا که باعث افزایش وزن خواهد شد. از طرف دیگر مصرف مواد غذایی مانند جوانه گندم همراه با گلوتن، افت سریع قند خون را در آنان به دنبال خواهد داشت. مصرف سبزیجات برگ تیره، گوشت قرمز (گوشت بره)، گوشت بوقلمون، لبنیات کم‌چرب، تخم مرغ، مواد غذایی دریایی، به‌ویژه ماهی‌های اقیانوس مانند سالمون و بذر کتان برای این گروه از افراد در رژیم‌های لاغری مفید خواهد بود. گفتنی است این افراد بهتر است مصرف مواد غذایی مانند جوانه‌ی گندم، نوشابه‌های گازدار، بلوط، آووکادو، زیتون سیاه و فلفل را محدود کنند.

گروه خونی AB

کمتر از ۵ درصد از افراد دارای گروه خونی AB هستند. مواد غذایی که هضم و جذب آن‌ها برای گروه‌های خونی A و B مشکل است، برای این افراد نیز باعث اختلال عملکرد دستگاه گوارش می‌شود. آنزیم‌های هضم موجود در مکمل‌ها کمک فراوانی به بهبود عملکرد سیستم جذب در این افراد خواهد کرد. گوشت قرمز، گوشت مرغ، اردک، غذاهای دریایی مانند سالمون دودی شده، میگو، پنیر (پارمسان) دانه‌ی کدوحلوایی، لوبیا چشم بلبلی، آووکادو، ذرت، زیتون سیاه، فلفل، انبه، موز، پرتقال و انار بهتر است در رژیم غذایی این افراد محدود شود.

گروه خونی O

گروه خونی درصد زیادی از افراد O بوده و این نوع قدیمی‌ترین گروه خونی محسوب می‌شود. عملکرد سیستم گوارشی در افراد با گروه خونی O رضایت بخش است. مصرف موادغذایی پروتئینی به‌ویژه گوشت قرمز همراه با سبزیجات و میوه برای سلامتی این افراد مفید محسوب می‌شود. در افراد با گروه خونی O، هضم و جذب کربوهیدرات‌ها به‌سختی انجام می‌گیرد و باید در وعده‌های غذایی به میزان کمی مصرف شود. تحقیقات نشان می‌دهد، هضم رژیم‌های غذایی حاوی گندم و گلوتن برای این افراد مشکل است و بهترین رژیم غذایی برای این افراد، الگوهای غذایی سرشار از پروتئین حیوانی، سبزیجات با حداقل کربوهیدرات و لبنیات است.

در افرادی‌که گروه خونی O دارند، ترشح اسید هیدروکلریک به میزان زیادی بوده و از این رو هضم موادغذایی پروتئین به‌خوبی انجام می‌شود. از طرف دیگر به‌علت این‌که در سیستم گوارشی این افراد اسید قابل توجهی ترشح می‌شود بهتر است از مصرف مواد غذایی حاوی کافئین خودداری کنند، چرا که مصرف کافئین باعث افرایش ترشح اسید معده شده و احتمال ابتلا به زخم معده را به‌ویژه در افرادی‌که تحت استرس و فشارهای عصبی هستند، افزایش می‌دهد. نوشیدن چای سبز به جای مصرف قهوه کمک مؤثری به سلامت این گروه از افراد خواهد کرد. کندی متابولیسم و کم‌کاری تیروئید در افراد با گروه خونی O شایع است. از این‌رو پیروی از رژیم‌های غذایی که به افزایش سرعت متابولیسم کمک می‌کند، مؤثر خواهد بود. مواد غذایی دریایی و یددار باعث بهبود عملکرد غده تیروئید خواهد شد. بهترین ورزش‌ها برای افراد با این نوع از گروه خونی، پیاده‌روی، ایروبیک و ورزش‌هایی است که به افزایش ضربان قلب کمک می‌کند. مصرف مواد غذایی مانند ذرت، لوبیا، عدس، کلم، دانه آفتاب‌گردان، برگ خردل، آرد سفید و شکر در این افراد باعث اضافه وزن خواهد شد. از طرف دیگر، مصرف مواد غذایی دریایی، گوشت قرمز و سبزیجات برگ تیره مانند بروکلی و اسفناج در کاهش وزن آن‌ها مؤثر است.

تحقیقات نشان می‌دهد افراد با گروه خونی O بهتر است رژیم های غذایی مانند دانه بادام زمینی، عدس، روغن ذرت و روغن دانه آفتاب‌گردان، لبنیات پرچرب، آووکادو، بادمجان، زیتون، سیب زمینی، پرتقال، هندوانه، نارگیل، توت‌فرنگی، ادویه‌هایی مانند دارچین، فلفل سیاه، سرکه سیب و چای سیاه را محدود کنند.

گروه خونی A AB B O
صبحانه آب با لیموی تازهبرشتوک با شیر سویاآب گریپ فروتقهوه یا چای گیاهی آب با لیموی تازه۱ فنجان آب گریپ فروت۱ برش نان تست۱ عدد تخم مرغ آب پز برشتوک۱ لیوان شیر بدون چربی۱ عدد موز شیر برنج (با شیر سویا)۱ عدد تخم مرغ آب پز۱ فنجان آب آناناسچای سبز یا گیاهی

ناهار

سالاد با پنیرسیب۱ برش نان سنگکچای گیاهی ۱۲۰gگوشت بوقلمون۱ برش نان تست جوسالاد کاهو با سس کم چرب۲ عدد آلوچای گیاهی سالاد اسفناج۲/۱ تن ماهی در آب۱ برش کیک سادهچای گیاهی ۳ عدد کباب تابه ای۲ عدد نان تستسالاد با روغن زیتون و آب لیموآب یا چای گیاهی

شام

سویا سرخ شده با لوبیا سبز,نخود فرنگیقهوه یا چای گیاهی املت با سویاسبزیسالاد میوهقهوه بدون کافیین ۱ عدد تن قزل آلا کبابیسبزی بخارپزسیب زمینیمیوه تازهقهوه یا چای گیاهی ماهیچه آب پزسبزیچای گیاهی

میان وعده

۱ برش کیک ساده۱ قاشق مرباخوری عسل۲ عدد آلوچای سبز یا آب ۲/۱ فنجان ماست میوه ای ماست کم چرب با کشمش سالاد میوهچای گیاهی

تمرینات ورزشی

این قسمت ازشامل چند تمرین مؤثر برای آب کردن چربی‌های پهلو و همین‌طور تقویت و فرم دادن به پهلوها که برای درک بهتر همراه با عکس می‌باشد. قبل از انجام هرگونه حرکت ورزشی بهتر است بدن را حداقل ۱۰ دقیقه با نرمش و حرکات کششی گرم نمائید و حداقل نیم ساعت قبل از تمرین غذا و مایعات میل نکنید و درصورت امکان از مواد قندی مانند خرما،‌ انجیر خشک و … استفاده نمائید.

روی تشک دراز بکشید. کمر و باسن روی زمین قرار می‌گیرد. شانه‌ها و پاها را از زمین جدا کنید و دست راست و پای چپ را به هم نزدیک کنید( تا آنجاکه می توانید آن پایی که خم نمی‌شود را صاف و نزدیک‌تر به سطح زمین نگه دارید ).

تمرینات ورزشی

به پهلوی راست روی زمین دراز بکشید. وزن بدن را روی ساعد دست راست قرار دهید. سعی کنید بالا تنه را به سمت شکم خم کنید و همین‌طور پای چپ را بالا و به سمت شکم نزدیک کنید. این تمرین را برای پهلوی چپ نیز تکرار کنید.

تمرینات ورزشی

به پهلوی راست روی زمین دراز بکشید. وزن بدن را روی  دست راست قرار دهید. سعی کنید بالا تنه را به سمت شکم خم کنید. این تمرین را برای پهلوی چپ نیز تکرار کنید.

تمرینات ورزشی

به پشت دراز کشیده و مطابق عکس دراز نشت حالت ضربدری انجام دهید. دست راست را به سمت پای چپ و برعکس انجام دهید.

بایستید و با یک دمبل کار کنید.

تمرینات ورزشی

ترجیحا وزنه روی شانه‌ها قرار داده و به سمت چپ و راست خم شوید.

تمرینات ورزشی

باسن روی زمین و پاها بالاتر از سطح زمین قرار می‌گیرد و چرخش به سمت چپ و راست.

تمرینات ورزشی

می‌توانید روی صندلی نشسته شانه‌ها و کمر صاف به سمت چپ و راست چرخ بزنید.

تمرینات ورزشی

تمرینات ورزشی

تمرین‌های فوق برای افراد مبتدی در ۳ ست ۱۰ یا ۱۲ تایی توصیه می‌شود و بسیار مفید است.

روان‌درمانی

شواهد زیادی در مورد اثربخشی مداخلات تغذیه‌ای و ورزشی وجراحی دردرمان چاقی وجود دارد. با این وجود، درصد قابل توجهی از افراد با وجود دریافت توصیه‌های تغذیه‌ای و ورزشی، در برنامه‌های کاهش وزن، با شکست‌های درمانی مواجه می‌شوند. چرا؟ به نظر می‌رسد بایستی پاسخ این معما را در جنبه‌های روانشناختی چاقی جستجو کرد. مشکلات روان شناختی افراد چاق متغیر است و شخصیت خاصی وجود ندارد که همراه با چاقی باشد. برخی بیماران ممکن است تحت درمان روان تحلیلی بینش گرا کاهش وزن پیدا کنند. رایج ترین مداخلات روان شناختی عبارتند از:

مصاحبه‌ی انگیزشی

کمک به مراجع به منظور افزایش انگیزه در جهت: حفظ وزن، در افرادی که قبلا اضافه وزن داشتند و الان وزن خود را کاهش داده‌اند؛ کاهش وزن، در افرادی که نسبت به تغییر وزن تردید دارند و یا باورشان به توانایی خودشان در کاهش وزن کم است. در واقع این مداخله، مکمل اقدامات متخصصان تغذیه و طب ورزشی است و میزان پیروی بیماران را از توصیه‌های متخصصان افزایش می‌دهد.

مداخلات رفتاری

تغییر رفتار موفق ترین روان درمانی است و روش انتخابی محسوب می شود. به بیماران یاد داده می شود که نشانه های بیرونی مربوط به خوردن را شناسایی کنند و غذای مصرفی در شرایط خاص نظیر هنگام رفتن به سینما یا تماشای تلوزیون یا در جریان برخی حالات هیجانی خاص نظیر اضطراب یا افسردگی را یادداشت کنند. بیماران می آموزند الگوهای تغذیه ای جدیدی پدید آورند (نظیر آهسته غذا خوردن، خوب جویدن غذا، مطالعه نکردن هنگام صرف غذاو غذا نخوردن در موقعیت های غیر نشسته). درمان های شرطی سازی عامل و گروه درمانی نیز موفقیت آمیز بوده اند.

مداخلات شناختی

شناسایی و چالش با افکار منفی که مانع پیشرفت برنامه‌ی کاهش وزن هستند.

آموزش روانی

آموزش و دادن اطلاعات درباره چاقی و عوامل مؤثر بر آن، نقطه تنظیم و تطابق سوخت و سازی روش‌های درمان چاقی، رژیم گرفتن، و اثرات آن بر خلق، رفتار و وضعیت جسمانی، افزایش پذیرش خود، تصویر بدنی و عزت نفس، عوارض چاقی شدید، روش‌های کاهش استرس و فعالیت‌های جایگزین.

دارودرمانی

 در ۱۹۹۸، مؤسسه‌ی ملی قلب، ریه و خون دستورالعمل‌هایی را در مورد شناسایی، ارزیابی و درمان اضافه وزن و چاقی در بالغین انتشار داد. دستورالعمل‌ها، افزایش وزن را به‌صورت اندکس توده بدن (BMI) بین ۲۵ و kg/m2  ۹/۲۹ و چاقی را به‌صورت ۳۰ kg/m2  BMI یا بیشتر معین کرد. شیوع افزایش وزن در ایالات متحده از دهه ۱۹۶۰ کاملاً ثابت باقی مانده است _ به‌جز در کودکان، که در آن‌ها افزایش یافته است _ در حالی‌که شیوع چاقی صراحتاً افزایش یافته است. تقریباًدو سوم جمعیت بالغ آمریکا اکنون دارای اضافه وزن یا چاق تخمین زده می‌شوند.

بیماری‌های پاتولوژیک مرتبط با افزایش وزن و چاقی

 افزایش وزن و چاقی ریسک بیماری و مرگ و میر ناشی از بیماری‌های مختلف را افزایش می‌دهد. افراد چاق در مقایسه با افراد با وزن طبیعی بیش از دو برابر احتمال فشار خون دارند. سطوح کلسترول HDL در محدوده‌ی پایین دو تا سه برابر در افراد چاق در مقایسه با افراد با BMI کمتر از kg/m2 ۲۵ معمول‌تر است.

 به‌علاوه، بالغین با BMI بیشتر از kg/m2۴۰ هفت برابر بیشتر افزایش ریسک دیابت تیپ ۲ در مقایسه با افراد با وزن طبیعی دارند. این افزایش در ریسک هایپرتانسیون، دیس لیپدمی، و دیابت تیپ ۲ به افزایش گسترش بیماری و مرگ و میر ناشی از بیماری قلبی در بیماران چاق کمک می‌کند. Cholelithiasis، کوله سیستیت، و کوله سیستکتومی در افراد چاق در مقایسه با افراد با وزن طبیعی معمول‌تر است.

 به جرأت می‌توان گفت هم افراد با اضافه وزن و هم چاق به‌واسطه‌ی افزایش فشار بر مفاصل تحمل کننده وزن در افزایش ریسک استئوآرتریت قرار دارند. افزایش وزن بدن یک ریسک فاکتور برای نقرس و هایپراورسمی است. آپنه خواب نیز در افراد با BMI بیشتر از kg/m2۳۰ معمول تر است. توصیف ارتباط بین اضافه وزن و سرطان‌های مختلف به‌واسطه‌ی عوامل گیج کننده‌ای از قبیل غلبه به سمت رژیم‌های با چربی بالا در افراد چاق یا با افزایش وزن مشکل است. سرطان‌هایی که در ارتباط با چاقی معمول‌ترند، تنظیم شونده با هورمون هستند و شامل سرطان‌های سینه، پروستات و اندومتر هستند.

 سرطان روده بزرگ نیز با چاقی مرتبط است.

انتخاب‌های درمانی برای افزایش وزن و چاقی

 از دست دادن وزن هنگامی به‌دست می‌آید که انرژی مصرفی بیش از انرژی دریافتی باشد. بیش‌ترین دستورالعمل‌ها مدافع رژیم غذایی و ورزش به عنوان درمان خط اول جهت کنترل اضافه وزن و چاقی هستند. در حالی‌که روش‌های رژیم غذایی تنها، نسبت به روش‌های ورزش تنها موفقیت بیشتر نشان داده‌اند، ترکیب هر دو بهترین است. ورزش در ابقاء طولانی مدت وزن بدن مفید است. رفتار درمانی، در ترکیب با دیگر روش‌ها نیز در تلاش‌های کوتاه مدت کاهش وزن مفید نشان داده‌اند. یک آزمایش اخیر نشان داد که بالغین چاق که به صورت تصادفی جهت درمان با داروی ضد چاقی سیبوترامین به اضافه ۳۰ جلسه مشاوره تغییرات در شیوه زندگی که توسط روان‌شناسان آموزش دیده انجام شده بود در طی یک دوره یک ساله بیش از دو برابر نسبت به بیمارانی‌که سیبوترامین به تنهایی دریافت می‌کردند، نشان داد وزن از دست دادند.

  بیمارانی‌ که مشاوره تغییرات در شیوه زندگی را به تنهایی یا سیبوترامین به اضافه مشاوره مختصر در زمینه تغییرات در شیوه زندگی را دریافت می‌کردند، مقدار متوسطی وزن ازدست دادند. پاورقی عکس: داروهای کاهنده وزن می‌توانند به رده بندی‌های وسیع تفکیک شوند: سرکوب‌گرهای اشتها/ افزایش دهنده‌های سیری/ عوامل ایجاد کننده حرارت و مهارکننده‌های هاضمه. فارماکوتراپی باید برای بیماران چاقی که حداقل یک آزمایش شش ماهه‌ی رژیم غذایی، فعالیت فیزیکی و رفتار درمانی را با نتایج ناموفق تلاش کرده‌اند، نگه داشته شود. به علاوه، دارو درمانی نباید به عنوان روش انحصاری کنترل وزن به‌کار رود.

 دستورالعمل‌های NHLBI مصرف دارو درمانی را برای افراد با kg/m2۳۰ BMI یا بالاتر که هیچ بیماری همراهی ندارند، همین‌طور برای افراد با kg/m2۲۷ BMI  یا بالاتر که بیماری‌های همراه خاصی از قبیل فشار خون بالا، دیس لیپدمیا، بیماری عروقی قلب، دیابت تیپ ۲، یا آپنه خواب دارند، توصیه می کند. انجمن داروسازی آمریکا همین معیار را در پروتکل کنترل وزن خود استفاده می‌کند.

داروها برای درمان چاقی به رده بندی‌های وسیع متعددی تفکیک می شوند: سرکوب کننده‌های اشتها/ بالا برنده‌های احساس سیری، عوامل مولد حرارت و مهار کننده‌های هاضمه (جدول ۱ را نگاه کنید).

 عوامل آدنرژیک عمل کننده مرکزی، عوامل سروتونرژیک، و عامل آدنرژیک _ سروتونرژیک سیبوترامین اساساً اشتها را کاهش می‌دهند یا سیری را از طریق تنظیم نوروترنسمیتر افزایش می‌دهند. مکانیسمی که توسط آن آنتاگونیست‌های گیرنده کانابینوئید اشتها را تنظیم می‌کنند در حال مطالعه هستند. عوامل مواد حرارت مصرف انرژی را با تولید حرارت بدن افزایش می‌دهند. مهارکننده‌های هاضمه مستقیماً دستگاه گوارش را با مسدود کردن جذب برخی ترکیبات رژیم غذایی از قبیل چربی، تحت تأثیر قرار می‌دهند.موفق‌ترین تکنیک برای درمان طولانی مدت چاقی مرضی جراحی است.

 بیماران بدون بیماری‌های همراه که kg/m2۴۰ BMI و بالاتر دارند کاندیدهایی برای جراحی چاقی در نظر گرفته می‌شوند. بیماران با kg/m2۳۵-۴۰  BMI که بیماریهای همراه با ریسک بالا دارند نیز کاندید هستند. برای بسیاری از افراد، جراحی چاقی منجر به کاهش وزن برجسته همین‌طور برگشت یا بهبود دیابت تیپ۲، هایپرلیپدمیا، فشار خون بالا و آپنه انسدادی خواب می‌گردد.

جدول۱

عواملی که جهت درمان چاقی به کار می روند
                   عامل                                                       دوز توصیه شده
سرکوب کننده های اشتها/ بالابرنده های سیری
عوامل آدنرژیک اثرکننده مرکزی     بنزفتامین (Didrax)                    mg۲۵-۵۰  روزی یک تا سه باردی اتیل پروپیون                          mg۲۵    روزی سه بارفن دی مترازین                           mg۳۵    روزی دو تا سه بارفن ترمین                                   mg ۸    روزی سه بار یا mg5/۱۵-۳۷ روزی یکبار
سروتونرژیکفلوکستین                                 mg ۶۰    روزانهزونی سامید (Zonegran)                  mg ۴۰۰   روزانه
آدنرژیک + سروتونرژیکسیبوترامین (Meridia)                 mg ۱۰-۱۵  روزانه
آدنرژیک + سروتونرژیک+ دوپامینرژیکبوپروپیون (Wellbutrin,Zyban)          mg ۲۰۰  دوبار در روز
عوامل مولد حرارتتوپیرامات (Topamax)                   mg ۱۰۰   دو بار در روز
مهارکننده هاضمه / مهارکننده لیپازارلی استات (Xenical)                mg۱۲۰   سه بار در روز

داروهای نسخه ای تایید شده توسط FDA  برای کاهش وزن

 داروهای متعددی برای درمان کوتاه مدت اضافه وزن و چاقی در دسترس هستند؛ هرچند، افزایش تاکید بر نتایج سوء چاقی، همین‌طور نگرانی در مورد اینکه بیشترین افرادی‌که به میزان قابل توجهی وزن از دست می‌دهند احتمال به‌دست آوردن بیشتر یا همه وزن ازدست داده را دارند، منجر به افزایش کاربرد درمان طولانی مدت شده است. به طور رایج، ارلی استات و سیبوترامین تنها داروهای نسخه‌ای در دسترس تجویز شده برای کاهش وزن هستند که تایید FDA را برای کاربرد طولانی مدت دارند (به عنوان مثال، بیش از سه ماه).

سیبوترامین

 سیبوترامین، یک مهارکننده‌ی باز جذب سروتونین _ نوراپی نفرین، بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین و به میزان ضعیفی بازجذب دوپامین را مهار می‌کند. این دارو ممکن است اثرات مولد حرارت داشته باشد. دارو به خوبی جذب می‌شود و دوز معمول روزانه mg۱۰ است. به نظر می‌رسد که پتانسیل سوء مصرف دارو پایین باشد. بررسی‌های سیستمیک متعدد یا متاآنالیز از آزمایشات تصادفی کنترل شده با پلاسبو سیبوترامین برای کاهش وزن، با یک دوره مطالعه حداقل ۱۲ماه، چاپ شده است. روی هم رفته، یافته‌ها نشان داده‌اند که در طول یک دوره یک‌ساله، بیماران دریافت کننده سیبوترامین ۴ تا ۵ کیلوگرم بیش از بیمارانی‌که پلاسبو دریافت می‌کردند وزن ازدست می‌دهند. بیش‌ترین ازدست دادن وزن در طی شش ماه اول رخ می‌دهد، و ادامه دادن دارو به نگهداری کاهش وزن در ماه ۲۴ کمک می کند.

 کاهش سطوح کلسترول توتال و LDL میان بیمارانی‌که سیبوترامین مصرف می‌کردند و آنهایی‌که پلاسبو مصرف می‌کردند مشابه بوده است. در بیمارانی‌که سیبوترامین دریافت می‌کنند، سطوح کلسترول HDL تمایل به افزایش در حدود mg/dl۱-۵ دارند و سطوح تری‌گلیسرید احتمال کاهش تا mg/dl۲۰ را دارند. سیبوترامین هم‌چنین به عنوان درمانی برای کاهش وزن در بیماران با دیابت تیپ ۲ مطالعه شده است. یافته‌ها نشان داده‌اند که در میان بیمارانی‌که سیبوترامین مصرف می‌کنند، افراد با دیابت تیپ۲ تمایل به از دست دادن وزن کمتری نسبت به افراد بدون دیابت تیپ۲ دارند؛ هرچند، روی هم رفته، بیماران دیابتی که سیبوترامین مصرف می‌کنند احتمال از دست دادن وزن بیشتری نسبت به آنهایی‌که پلاسبو مصرف می‌کنند، دارند. یک متاآنالیز از مطالعات ۲۶-۱۲ هفته، کاهش ۷/۰٪ در سطوح هموگلوبین گلیکوزیله و کاهش mg/dl۳۸ در سطوح گلوکز ناشتا را نشان داد.

 هرچند، مطالعاتی که در این متاآنالیز هستند تغییر پذیری وسیعی را ثابت کردند. یک متاآنالیز دیگر کاهش‌های نسبتاً کمتری ثابت کرد. سیبوترامین مقاومت به انسولین را در بیماران با یا بدون دیابت کاهش می‌دهد.آزمایشات بالینی متعددی سیبوترامین را در دوران بلوغ تحقیق کرده اند. دارو برای استفاده در افراد ۱۶ سال و بالاتر تأیید می‌شود. اگر چه سیبوترامین با کاهش قابل توجه وزن همراه شده است، سؤالات در مورد بی‌خطری آن در این گروه سنی باقی می‌ماند.از آنجایی‌که سیبوترامین یک عامل سروتونرژیک است، برخی نگرانی‌هایی در مورد پتانسیل آسیب دریچه قلبی و هایپرتانسیون ریوی وجود دارد. هرچند، سیبوترامین از فن فلورامین و دکس فن فلورامین متفاوت است، چرا که سیبوترامین بازجذب سروتوننی را مسدود می‌کند. به علاوه، مطالعات متعددی نشان داده‌اند که سیبوترامین با تغییرات فشار سرخرگ ریوی یا دریچه ای همراه نیست.عوارض جانبی همراه با سیبوترامین شامل افزایش فشار خون و ضربان قلب است. کاهش فشار خون با کاهش وزن انتظار می‌رود؛ هرچند، بسیاری از بیماران افزایش فشارخونی که وابسته به خصوصیات آدنرژیک سیبوترامین است، دارند. متاآنالیزها افزایش در فشار خون سیستولیک تا mmHg۶ و در فشار خون دیاستولیک تا mmHg۴ نشان داده است.

پیش بینی تاثیر بر فشار خون مشکل است. بنابراین، فشار خون باید در بیمارانی‌که سیبوترامین مصرف می‌کنند مانیتور شود، و افزایش قابل توجه فشار خون ممکن است سبب اجبار در قطع درمان گردد. علی‌رغم پتانسیل افزایش فشار خون، سیبوترامین در بیماران با فشار خون بالا مطالعه شده است.

 در بیماران مبتلا به فشارخون که فشار خونشان توسط دیورتیک‌های تیازیدی، مهارکننده‌های ACE، آنتاگونیست‌های گیرنده بتا آدنرژیک، و مسدود کننده‌های کانال کلیسم به خوبی کنترل شده بود، سیبوترامین عموماً با افزایش کم یا بدون افزایش فشارخون تحمل شد. ضربان قلب با یک‌نواختی بیشتری نسبت به فشارخون افزایش یافت.عوارض جانبی معمول دیگر مرتبط با سیبوترامین شامل خشکی دهان، بی‌خوابی، یبوست و سردرد هستند. بیمارانی‌که مهارکننده‌های مونوآمینواکسیداز دریافت می‌کنند نباید سیبوترامین دریافت کنند. سایر موارد منع مصرف شامل افزایش حساسیت، اختلالات مهم در غذا خوردن و کاربرد دیگر سرکوبگرهای مرکزی اشتها هستند. هم‌چنین باید از کاربرد سبیوترامین در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر، نقص قلبی احتقانی، آریتمی، و سکته اجتناب شود. احتیاط در بیماران مبتلا به گلوکوم با زاویه بسته، سابقه تشنج، یا مستعد خونریزی لازم است. سیبوترامین در دوران بارداری یا شیردهی توصیه نمی‌شود. استفاده‌ی هم‌زمان سیبوترامین با دیگر عوامل سروتونرژیک باید به دقت برای بروز سندرم سروتونین مانیتور شود.اگر چه سیبوترامین از دست دادن وزن را تسهیل می‌کند، و مقادیر پایین تر BMI با بیماری و مرگ و میر پایین‌تر همراه هستند، کاهش وزن همراه با سیبوترامین هنوز نشان نداده است که مستقیماً بیماری و مرگ و میر را کاهش می‌دهد. مطالعه نتیجه قلبی عروقی سیبوترامین در آینده‌ای نزدیک این سوال را مورد خطاب قرار خواهد داد.

Orlistat

 برای درمان طولانی مدت چاقی تأیید می‌شود. این دارو به صورت برگشت ناپذیر لیپاز معده و پانکراس را مهار می‌کند. این دارو به صورت خوراکی تجویز می‌شود اما بسیار اندک جذب می شود. orlistat در دوز ۱۲۰ میلی گرم سه بار در روز قبل از غذا توصیه شده است. در این دوز، دارو حدود ۳۰٪ جذب چربی غذایی را مهار می‌کند. اگر بیمار وعده غذایی را حذف کند یا یک وعده غذایی بدون چربی مصرف کند، دوز باید منع شود. orlistat با نسخه به شکل کپسول های mg۱۲۰ دردسترس است و برای ورود به بازار به صورت کپسول mg۶۰ بدون نسخه تأیید شده است. ازدست دادن وزن معمولاً با orlistat متعادل‌تر است. متاآنالیز نشان می‌دهد که در طی یک دوره یکساله، درمان با orlistat منجر به از دست دادن وزن متوسط kg۳ یا ۳٪ کاهش بیشتر از وزن اولیه بدن در مقایسه با درمان با پلاسبو می‌شود. اطلاعات از اثر بخشی دو ساله نشان می‌دهد که ۴۰٪ بیماران دریافت کننده orlistat بیش از ۵٪ از وزن اولیه بدنشان را از دست دادند. از دست دادن وزن در طی شش ماهه اول درمان بیشترین بود. اطلاعات نشان می‌دهد که orlistat برای ابقاء کاهش وزن هنگامی‌که همراه با یک رژیم نگهدارنده به دنبال ترکیب دارو و رژیم درمانی داده می‌شود، مفید است. حتی با حداقل مشاوره رژیمی و رفتاری، بیماران درمان شونده با orlistat در یک مراقبت اولیه ۳ تا ۴ کیلوگرم بیش از بیماران درمان شونده با پلاسبو در عرض یک تا دو سال وزن از دست دادند. یک توضیح برای از دست دادن وزن مرتبط با orlistat این است که بیماران می‌آموزند که محتوای چربی رژیم غذایی‌شان را به‌واسطه‌ی عوارض جانبی گوارشی متعادل کنند. در میان بیماران با دیابت تیپ۲، آنان که با orlistat درمان شدند ۴/۰٪ کاهش متوسط بیشتر در سطوح هموگلوبین گلیکوزیله نسبت به بیماران دریافت کننده پلاسبو داشتند. سطوح گلوکز ناشتا خون در بیماران درمان شونده با orlistat حدود mg/dl۱۵ بیش از بیماران درمان شونده با پلاسبو کاهش یافت. در میان افرادی‌که با orlistat درمان شدند، بهبود در حساسیت به انسولین ثابت شده است و مطالعات متعددی کاهش نیاز به درمان هایپوگلایسمی در بیماران مبتلا به دیابت تیپ ۲ را نشان داده‌اند. به‌علاوه، orlistat ممکن است توسعه دیابت تیپ۲ را در بیماران با آسیب تحمل گلوکز جلوگیری کند یا به تأخیراندازد. در مطالعه چهار ساله Xenical در جلوگیری از دیابت در افراد چاق، بیماران با آسیب تحمل گلوکز پایه ۴۲٪ احتمال کمتری در پیشرفت دیابت تیپ۲ داشتند هنگامی‌که با orlistat به اضافه‌ی تغییرات در شیوه زندگی درمان شدند در مقایسه با آنهایی‌که با پلاسبو به اضافه تغییرات در شیوه زندگی درمان شدند.

 از دست دادن وزن مرتبط با orlistat سطوح چربی خون را تحت تأثیر قرار می‌دهد. یک متاآنالیز از مطالعات یکساله نشان داد که سطوح کلسترول تام به میزان ۹ تا mg/dl۱۴ بیشتر در بیماران درمان شده با orlistat در مقایسه با بیماران درمان شونده با پلاسبو کاهش یافت. سطوح کلسترول LDL و HDL به ترتیب، به میزان ۷ تا mg/dl۱۰ و mg/dl۱ بیشتر، در بیماران درمان شده با orlistat کاهش یافت.

 در بیماران درمان شده با orlistat در مقایسه با بیماران درمان شده با پلاسبو سطوح تری‌گلیسرید mg/dl۱۸ بیشتر کاهش یافت. کاهش در سطوح کلسترول LDL با orlistat ممکن است وابسته به کاهش وزن باشد، گرچه می‌تواند یک اثر مستقل ناشی از کاهش جذب چربی باشد. برخی مطالعات orlistat را با مهارکننده‌های HMGCOA ردوکتاز ترکیب کردند. یک مطالعه نشان داد که orlistat به اضافه‌ی فلووستاتین ممکن است اثرات سینرژیک بر پروفایل چربی داشته باشد. مطالعه‌ای دیگر کاهش وزن بیشتری با orlistat به اضافه سیمووستاتین در مقابل orlistat تنها نشان داد. کاهش متوسط در فشار خون سیستولیک و دیاستولیک در برخی مطالعات orlistat با مدرک اثبات شده است. این کاهش یافتن ها احتمالاً بواسطه کاهش وزن است. Orlistat برای استفاده در بیماران ۱۲ ساله و بیشتر تأیید شده است.

 تأیید این دارو برای استفاده در نوجوانان به میزان زیادی براساس نتایج مطالعه تصادفی دوسوکور orlistat در مقابل پلاسبو بود. تمام بیماران آموزش داده شدند که یک رژیم کم کالری را دنبال کنند، ورزش کنند، و در درمان رفتاری شرکت کنند. پس از یک سال، وزن به میزانkg۵۳/۰ با orlistat در مقابل kg۱۴/۳ با پلاسبو افزایش یافته بود. محیط دور کمر و BMI با  orlistat مطلوب‌تر بودند. به علاوه، یک مطالعه کوچک از orlistat در کودکان ۸ تا ۱۲ سال به شدت چاق به این نتیجه رسید که دارو ممکن است برای کاهش وزن هنگامی‌که با درمان رفتاری در این جمعیت به‌کار رود، مفید باشد؛ مطالعه جدی‌تری توصیه شد. جذب ویتامین‌های محلول در چربی ممکن است با تجویز orlistat کاهش یابد. سطوح پایین ویتامین های A، D، E و بتا کاروتن در خون بیمارانی‌که orlistat مصرف می‌کنند نسبت به آنهایی‌که پلاسبو مصرف می‌کنند، معمول‌تر است.

 بیمارانی‌که orlistat دریافت می‌کنند باید یک مکمل مولتی ویتامین یک‌بار در روز حاوی ویتامین‌های محلول در چربی مصرف کنند، و این مکمل نباید به فاصله دو ساعت از یک دوز  orlistat مصرف شود. به دلیل این‌که دانسیته مواد معدنی استخوان در زنان در طی کاهش وزن قابل توجه مستعد کاهش است، کاهش جذب ویتامین D در طی درمان با orlistat می‌تواند استحکام استخوان را به خطر بیاندازد. در یک مطالعه یک‌ساله، محتوای مواد معدنی استخوان ستون فقرات در ناحیه کمر و کل بدن و دانستیه مواد معدنی استخوانی در طی درمان با orlistat تغییر نکرد، اگر چه مشخصه‌های بازجذب استخوانی افزایش یافت. تداخلات دارویی قابل توجه با orlistat به‌واسطه جذب کم دارو محدود هستند. هرچند، نگرانی راجع به تداخل بین orlistat و وارفارین به دلیل اثرات برجذب ویتامین محلول در چربی K وجود دارد. اگر چه یک مطالعه نشان داد که orlistat در دوز نرمال به میزان قابل توجهی فارماکوکینتیک یا فارماکودینامیک یک دوز واحد mg۳۰ وارفارین را در داوطلبین نرمال تغییر نداد، کاهشی در سطوح ویتامین K با کاربرد orlistat ثابت شده است.

 نسبیت نرمال بین المللی باید از نزدیک در بیماران دریافت کننده هر دو داروی orlistat و وارفارین مانیتور شود. Orlistat می‌تواند عوارض جانبی گوارشی قابل توجهی شامل خال چربی، تخلیه باد شکم، فوریت مدفوع، مدفوع چرب یا روغنی، تخلیه مزاج روغنی، افزایش خروج مدفوع، و بی اختیاری مدفوع ایجاد کند. این عوارض جانبی با افزایش مصرف رژیم غذایی چربی، که باید متعادلانه بین سه وعده غذایی به طور مساوی تقسیم شود، افزایش می‌یابد. عوارض جانبی گوارشی معمولاً در عرض سه ماه از شروع درمان رخ می‌دهند. حدود نیمی از این وقایع کمتر از یک هفته طول می‌کشند و اکثریت عوارض در عرض چهار هفته برطرف می‌شوند. مصرف پسیلیوم با هر دوز orlistat یا در زمان خواب ممکن است مشکلات را کاهش دهد. به علاوه، مصرف هم‌زمان لوپرامید ممکن است مشکلات در توانایی نگهداشتن ادرار و مدفوع مرتبط با orlistat را کاهش دهد. مطالعاتی که سیبوترامین و orlistat را ترکیب می‌کنند چاپ شده اند. مطالعات ترکیبی عموماً کاهش وزن مشابه با آنچه با سیبوترامین تنها به‌دست می‌آید اما بیش از آنچه با orlistat تنها به‌دست می‌آید را ثابت کرده‌اند.

فن ترمین

 فن ترمین یک داروی آدنرژیک قدیمی‌تر است که برای کاربرد کوتاه مدت (نه بیش از سه ماه در یک زمان) تجویز شده است. ارزش آن در کنترل وزن تا اوایل دهه ۱۹۹۰ به طور کامل شناخته نشد. ترکیب به اصطلاح fen-phen (فن فلورامین به اضافه فن ترمین) تا سال ۱۹۹۷ هنگامیکه فن فلورامین از بازار جمع آوری شد، به‌طور وسیع به‌کار رفت . فن ترمین احتمالاً به‌واسطه هزینه پایین آن در مقایسه با عواملی که برای کاربرد طولانی مدت تجویز می‌شوند، هنوز معمول‌ترین عامل نسخه شونده برای کاهش وزن است. یک متاآنالیز از شش مطالعه تصادفی از فن ترمین برای کاهش وزن چاپ شده است.در این مطالعات، بیماران ۱۵ تا mg/day۳۰ برای ۲۴ هفته یا کمتر دریافت کردند. بیشتر بیماران متحمل تغییرات در رژیم غذایی با برنامه‌های ورزشی شدند. بیمارانی‌که فن ترمین دریافت می‌کردند، به طور متوسط، kg۶/۳ بیش از بیمارانی‌که پلاسبو دریافت می‌کردند، وزن از دست دادند. اثر فن ترمین بر کاهش وزن، متوسط اما از لحاظ آماری – و احتمالاً، بالینی – با اهمیت بود. هرچند، این متاآنالیز، عوارض جانبی را مورد توجه قرار نداد. به عنوان یک آگونیست آدنرژیک، انتظار می‌رود فن ترمین افزایشی در ضربان و فشار خون، طپش قلب، اثرات گوارشی و اثرات بر سیستم اعصاب مرکزی ایجاد کند. پتانسیل سوء مصرف نیز انتظار خواهد رفت.

سایر داروهایی که برای کاهش وزن تجویز می شوند:

 دی اتیل پروپیون، بنز فتامین، و فن دی مترازین دیگر عوامل آدنرژیک هستند که برای کاربرد کوتاه مدت تجویز می‌شوند. یک متاآنالیز از نه مطالعه تصادفی از دوره شش تا ۵۲ هفته ای ثابت کرد که شرکت کنندگانی که دی اتیل پروپیون دریافت کردند، (mg/day۷۵) به طور متوسط، kg۳ بیش از آنها که پلاسبو دریافت کردند، وزن از دست دادند. ۳۲ متاآنالیز دیگری از سه مطالعه کنترل شده با مدت متوسط نه هفته ای نشان داد که شرکت کنندگانی که ۱۰۰ تا mg/day۱۵۰ از بنزفتامین دریافت کردند kg۳/۳ بیش از آنهایی‌که پلاسبو دریافت کردند، وزن از دست دادند. متاآنالیز از فن دی مترازین ناقص هستند. عوارض جانبی با این سه عامل باید مشابه عوارض مرتبط با فن ترمین باشد.

داروهای نسخه‌ای که به‌صورت عنوان نشده برای کاهش وزن به‌کار می‌روند.

فلوکستین

 فلوکستین یک مهارکننده‌ی انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) است. یک متاآنالیز اخیر نه مطالعه – با هفت نتایج گزارشی در شش ماه و شش نتایج گزارشی در ۱۲ ماه را در برداشت. دوز معمول بکار رفته برای کاهش وزن mg ۶۰ روزانه بود. محدوده کاهش وزن در شش ماه در بیماران درمان شده با فلوکستین ۹/۰ تا kg۱/۹ بیش از بیماران درمان شده با پلاسبو بود. کاهش وزن در ۱۲ ماه محدوده گسترده تری از۰ تا kg۵/۱۴ با برخی گزارشات از kg۴/۰ افزایش وزن داشت،. تنها نیمی از مطالعات، کاهش وزن بیشتر قابل توجه از نظر آماری با فلوکستین را در مقایسه با پلاسبو گزارش کردند. عوارض جانبی شامل عصبانیت، تعریق، و لرزش بودند.

سرترالین

یک متاآنالیز که مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین را برای چاقی ارزیابی می‌کرد تنها یک مطالعه بالینی کنترل شده که نتایج کاهش وزن پس از شش ماه را گزارش می‌کرد تشخیص داد. این مطالعه از نگهداری وزن به دنبال درمان رژیمی و رفتاری – که در کاهش وزن دخیل بودند – مفید بودن سرترالین را نشان نداد.

بوپروپیون

 بوپروپیون یک عامل ضد افسردگی atypical با خصوصیات مهارکننده بازجذب دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین است. این دارو به عنوان یک کمک درمانی در ترک سیگار به‌کار می‌رود. در مطالعات بالینی برای ترک سیگار، بیمارانی‌که این دارو را دریافت می‌کنند اغلب افزایش وزن کمتری نسبت به بیماران دریافت کننده پلاسبو داشتند. در یک متاآنالیز از دو مطالعه شش ماهه و یک مطالعه ۱۲ماهه از بوپروپیون (mg/day۴۰۰)، بیماران درمان شده با بوپروپیون kg۸/۲ بیش از بیماران درمان شده با پلاسبو وزن از دست دادند. غالب ترین عوارض جانبی گزارش شده با بوپروپیون خشکی دهان بود.

زونی سامید

 آزمایشات متعددی داروهای ضد تشنج را برای کنترل وزن آزمایش کرده‌اند. زونی سامید فعالیت‌های سروتونرژیک و دوپامینرژیک دارد. در یک آزمایش تصادفی ۱۲هفته ای، بیماران پلاسبو یا زونی سامید را که با دوز mg/day شروع شد ۱۰۰ دریافت کردند و تا mg/day۴۰۰-۶۰۰ تیتر شد. گروه زونی سامید به طور متوسط ۵ کیلوگرم بیش از دریافت کنندگان پلاسبو وزن از دست دادند. در تمدید ۱۶ هفته‌ای یک سو کور این مطالعه، کاهش وزن ادامه یافت، به‌صورتی‌که گروه زونی سامید kg۷/۷ بیش از گروه پلاسبو در پایان هفته ۳۲ وزن ازدست دادند. معمول‌ترین عوارض جانبی گزارش شده با زونی سامید خستگی بود.

توپیرامات

 توپیرامات ضد تشنجی است که برای کاهش وزن به‌طور گسترده مطالعه شده است. این دارو ممکن است افزایش تولید حرارت را شاید با تحریک لیپوپروتئین لیپاز در چربی قهوه‌‌ای و ماهیچه اسکلتی کاهش دهد. یک متاآنالیز از شش مطالعه توپیرامات (پنج مطالعه تنها به شکل خلاصه در دسترس است) گزارش شده است.این مطالعات یک دوره حداقل شش ماهه داشتند و دوزهای مختلفی را به‌کار بردند. نتایج نشان داد که شرکت کنندگانی که mg/day۱۹۲ از توپیرامات را دریافت کردند ۵/۶٪ بیشتر در مقایسه با آنان‌که پلاسبو دریافت کردند، وزن از دست دادند. احساس سوزش و خارش روی پوست و تغییرات در حس چشایی با تکرر بیشتر با توپیرامات گزارش شدند. سایر اثرات سیستم اعصاب مرکزی، یبوست، خشکی دهان، علایم فوق شکمی و خستگی نیز گزارش شدند. یک مطالعه که در متاآنالیز شامل بود – تنها مطالعه در دسترس با متن کامل – کاهش قابل توجهی در وزن بدن و فشار خون دیاستولیک در بیماران با چاقی و هایپرتانسیون را که با توپیرامات درمان شدند ثابت کرد.

ماده تحقیقاتی

Rimonabant سیستم اندوکانابینوئید را تحت تأثیر قرار می‌دهد، که ممکن است نقشی در تنظیم مرکزی و محیطی تعادل انرژی ، متابولیسم گلوکز و لیپید، و وابستگی به تنباکو داشته باشد. یک سیستم بیش فعال ممکن است منجر به افزایش خوردن، ذخیره چربی یا وابستگی به تنباکو شود. دو نوع گیرنده – کانابینوئید تیپ۱ (CB1) و تیپ۲ (CB2) – در سیستم اندوکانابینوئید وجود دارند. گیرنده های CB1 در بالاترین دانسیته در مغز اقامت می‌کنند و مهار این گیرنده‌ها به نظر می‌رسد که اشتها را سرکوب می‌کند. Rimonabant یک آنتاگونیست گیرنده CB1 است و تحت بررسی برای درمان چاقی، دیس لیپدمیا، مقاومت به انسولین و وابستگی به سیگار است.در مطالعه‌ی RIO-Europe – یکی از چهار فاز III مطالعات بالینی شامل در Rimonabant در برنامه چاقی (RIO)- بیماران چاق با دیس لیپدمیا، هایپرتانسیون یا هر دو به صورت تصادفی جهت دریافت پلاسبو یا ۵ تا ۲۰ میلی گرم rimonabant روزانه برای یک سال انتخاب شدند. در حالی‌که افرادی‌که پلاسبو دریافت می کردند kg۸/۱ در یک سال از دست داده بودند، آنان که Rimonabant ۵ و۲۰ میلی گرم دریافت می‌کردند به ترتیب ۴/۳ و ۶/۶ کیلوگرم وزن از دست دادند. گروه مصرف کننده، ۲۰ میلی گرم Rimonabant افزایش قابل توجه در سطوح کلسترول HDL، کاهش محیط کمر و سطوح تری گلیسرید و بهبود مقاومت به انسولین را ثابت کردند. آزمایش دیگر، مطالعه RIO-Lipids، بیماران با اضافه وزن و چاق مبتلا به  دیس لیپدمیا را برای ۵ یا ۲۰ میلی‌گرم از Rimonabant یا پلاسبو، همین‌طور یک رژیم کم کالری به صورت تصادفی انتخاب کرد. نتایج نشان داد که پس از ۱۲ماه، دوز ۲۰ میلی گرم Rimonabant با ۴/۵ کیلوگرم کاهش وزن بیشتر مرتبط بود. گروه مصرف کننده ۵ میلی گرم Rimonabant ۶/۱ کیلوگرم بیش از گروه پلاسبو وزن از دست دادند. هر دو گروه درمانی یک کاهش وزن بیشتر قابل توجه از نظر آماری نسبت به گروه پلاسبو داشتند. به علاوه، محیط دور کمر و سطوح کلسترول HDL به میزان قابل توجهی در هر دو گروه درمانی کاهش یافت. سطوح تری گلیسرید به میزان قابل توجهی در گروه ۲۰ میلی گرم اما نه در گروه ۵ میلی گرم کاهش یافتند. هر دو فشار خون سیستولیک و دیاستولیک به میزان قابل توجهی با دوز بالاتر اما نه دوز پایین تر کاهش یافتند.

جدول۲

ترکیبات معمول مکمل‌های غذایی که برای کاهش وزن وارد بازار شده‌اند

نوع ماده مکانیسم هدف
چای سبز افزایش تولید حرارت و متابولیسم چربی، ممکن است لیپازهای معده و پانکراس را مهار کند.
کروم افزایش توده کم چربی بدن و کاهش توده چربی در ورزشکاران
Brindle berry( Garcinia Cambogia)* مسدود کردن سنتز چربی و کاهش مصرف غذا
Bitter orange  (نارنج) خصوصیات آدنرژیک
جین سینگ “Adaptogen” جهت بهبود مقاومت به استرس محیطی که خوردن را شعله ور می کند، به‌خصوص در طی رژیم
پسیلیوم ایجاد احساس پری که منجر به سیری می‌شود.
St. John¢s Wort بهبود حالت افسردگی همراه با رژیم گرفتن
DHEA افزایش تولید حرارت
Stevia** تحریک ترشح انسولین و مهار جذب گلوکز
عصاره دانه گریپ فروت افزایش متابولیسم
یوهمبین بهبود حالت افسردگی همراه با رژیم گرفتن
Cascara Sagrada (سنا) ملین
Guarana*** منبع کافئین: دیورتیک و افزایش اثرات تولید حرارت
Willow bark**** منبع سالی سیلات: افزایش تولید حرارت

 دی هیدرواپی اندروسترون(DEHA)

 عوارض جانبی Rimonabant به‌طور معمول خفیف و وابسته به دوز هستند، که معمول‌ترین عوارض تهوع، سرگیجه، عفونت‌های دستگاه تنفسی فوقانی، اسهال ، اضطراب، افسردگی، بی خوابی وهایپرگلایسمی هستند.
مکمل‌های غذایی
 مکمل‌های غذایی که برای کاهش وزن وارد بازار شده‌اند کمتر تحت نظارت سختگیرانه نسبت به داروهای با نسخه و بی‌نسخه هستند. آنها اغلب حاوی چندین ماده هستند، هنوز ایمنی ترکیب مواد موجود در این فراورده‌ها ثابت نشده است. به علاوه، تداخلات دارویی به میزان ضعیفی مطالعه شده‌اند. کمیسیون تجاری فدرال (FTC) بر بازاریابی این فرآورده‌ها نظارت می‌کند. یک بررسی FTC در سال ۲۰۰۱ آشکار کرد که تقریباً نیمی از ادعاهای تبلیغات تجاری ساخته شده برای مکمل‌های غذایی و فراورده‌های موضعی برای کاهش وزن کذب بودند. به عنوان نتیجه، در سال ۲۰۰۳ FTC از رسانه‌ها غربالگری برای تبلیغات تجاری فریبنده و شرکت ندادن قاطعانه تبلیغات بازرگانی گمراه کننده را درخواست کرد. در سال ۲۰۰۴ یک بررسی تکمیلی آشکار کرد که ۱۵٪ تبلیغات تجاری کذب بود. در حالی‌که این یک پیشرفت است، برای مصرف کنندگان اهمیت دارد که به هنگام بمباران شدن با ادعاهای محصولات ویژه کاهش وزن محتاط باشند. مکمل‌های غذایی و مکانیسم‌های هدف فعالیت آنها که برای کاهش وزن وارد بازار شدند در جدول ۲ فهرست می‌شوند.
 بسیاری از افراد در نبردی همیشگی با وزن می‌جنگند. افزایش آگاهی از ارتباط اضافه وزن و چاقی با انواع بیماری‌های مزمن، هم‌چنین اپیدمی مداوم افزایش وزن در جامعه، منجر به تمایل به یافتن درمان‌هایی برای افزایش وزن و چاقی مشابه بیماری‌های مزمن شده است. گرچه سرکوب غذا خوردن، شامل کنترل پروتئین و افزایش فعالیت فیزیکی روش‌های ارجح برای دست‌یابی و ابقاء وزن دلخواه است، رعایت این روش‌ها در محیطی از اتوماتیک بودن و فراوانی غذا مشکل است. هیچ ” گلوله سحرآمیزی” به معنای دارو درمانی برای کنترل وزن وجود ندارد و هیچ درمانی در آینده نزدیک پیش بینی نمی‌شود. با این وجود، کاربرد طولانی مدت دارو درمانی برای چاقی مورد پذیرش واقع می‌شود. تنها عواملی که به‌طور رایج برای کاربرد طولانی مدت تأیید شده‌اند سیبوترامین و orlistat هستند. انتخاب یکی یا دیگری از این عوامل باید با خواست بیمار و پارامترهای اختصاصی بیمار از قبیل فشار خون منظور شود. بیماران باید آگاه باشند احتمال دارد که کاهش وزن متوسط باشد و نوعاً در طی شش ماهه‌ی اول درمان بیشترین است. هرچند، داروهای کاهش وزن ممکن است در کمک به ابقا کاهش وزن در بسیاری از افراد سودمند باشند. داروسازان می‌توانند به بهبود پذیرش با آموزش بیماران در مورد این‌که چه چیزی را از درمان انتظار داشته باشند، کمک کنند. بسیاری از بیماران متوجه خواهند شد که فواید بالقوه بر بار اقتصادی ارزشمندتر نیست. به میزان ناچیزی در مورد اثربخشی ترکیبات مکمل‌های رژیمی که برای کاهش وزن وارد بازار شده‌اند مطالعه شده است. بیمارانی‌که مکمل‌های حاوی چندین ترکیب را هم‌زمان با سایر داروها بکار می‌برند باید از واکنش‌های جانبی و تداخلات دارویی بالقوه آگاه باشند. بنابراین، از کاربرد مکمل‌ها باید جلوگیری شود و غذا خوردن منطقی و افزایش فعالیت فیزیکی باید ترویج شود. Brindle berry یادداشت مترجم*  درختی است با پراکندگی کم، بومی اندونزی که  رزین نارنجی تا قهوه ای دارد. در جنگل‌های مرطوب می‌روید. تحقیقی در سال ۱۹۶۵ دریافت که هیدروکسی سیتریک اسید (HCA) ماده فعال اصلی در پوست و گوشت میوه‌های این درخت است. اگر چه HCA به نظر می‌رسد سنتز اسیدهای چرب و کلسترول را در invitro کاهش می‌دهد (مهار لیپوژنز) یک مطالعه در ۱۹۹۸ هیچ تفاوت مهم آماری در کاهش وزن بین افرادی‌که این ترکیب را مصرف کردند و آنان که پلاسبو مصرف کردند نیافتند (Stevia: برگ سبز، جنسی از حدود ۱۵۰ گونه علف‌ها و درختچه‌ها متعلق به خانواده Asteracea Sunflower یا آفتاب‌گردان). به عنوان یک شیرین کننده، طعم شیرین Stevia شروع اثر کندتر و طول اثر طولانی‌تر از قند دارند. عصاره‌ی آن ۳۰۰ برابر شیرین‌تر از شکر است، Stevia توجهی خاصی را با افزایش تقاضا برای جایگزین‌های غذایی با کربوهیدرات و قند پایین بدست آورده است. Stevia هم‌چنین در تحقیق پزشکی برای درمان بیماری‌هایی از قبیل چاقی و فشار خون بالا امیدواری بدست آورده است. اثرات قابل چشم پوشی بر گلوکز خون دارد، بنابراین به عنوان یک شیرین کننده‌ی طبیعی برای دیابتی‌ها و افراد روی رژیم با کنترل کربوهیدرات جذاب است (Guarana یک درختچه یا بوته از خانواده Spaindacea، بومی ونزوئلا و برزیل است. دانه میوه Guarana یک محرک سیستم اعصاب مرکزی با خصوصیات تولید حرارت و دیورتیک است).(Willow درختان و بوته‌های برگ ریز از جنس Salix، بخشی از خانواده  Salicacea است).
درمان های چاقی مرضی

درمان غیر جراحی چاقی با آندوسکوپی

افزایش بیماری چاقی دانشمندان را بر آن داشته است تا راهی را جست‌وجو کنند که کم‌ترین عارضه را برای بیمار ایجاد نموده و روش کم‌خطر و سالمی باشد. بالون داخل معده با توجه به این که عوارض اعمال جراحی را ندارد و به صورت سرپایی و در کلینیک‌ها یا مطب قابل انجام است، روز به روز فراگیرتر می‌شود. بیش‌تر آندوسکوپیست‌ها (متخصصین گوارش) و جراحان چاقی با این روش آشنایی دارند. ولی برای این‌که بهترین نتیجه از گذاشتن بالون حاصل شود، بایستی گروهی از متخصصین شامل پزشک، روانشناس، روانپزشک، متخصص تغذیه و فیزیوتراپ، به بیمار کمک کنند و در درمان شرکت داشته باشند.
برای‌چه بیمارانی گذاشتن بالون داخل معده مفید است؟
۱- بیماران بسیار چاق که دچار عوارض چاقی مثل تنگی نفس حین خواب، بیماری قند و افزایش فشار خون شده‌اند.
۲- بیماران چاقی که مجبور به انجام عمل جراحی دیگر مثل عمل قلب، استخوان، اعمال شکمی و … هستند .
۳- بیماران درجه یک چاق که نگران مبتلا شدن به عوارض چاقی‌اند ولی با رژیم و دارو وزنشان کم نشده است.
۴-‌ BMI بیشتر از ۳۰ و بیماران با BMI کمتر از ۳۰ که مبتلا به عارضه چاقی شده‌اند.
۵- افراد چاقی که جراحی را قبول نمی‌کنند.
۶- بیمارانی که مناسب انجام عمل جراحی معده و روده نیستند.
۷- بیمارانی که فوق‌العاده چاقند و باید قبل از عمل، با گذاشتن بالون، خطرات بیهوشی و عمل را در آنها کم کرد (BMI بالاتر از ۵۰-۴۵).
در چه بیمارانی نباید اقدام به بالون‌گذاری کرد؟
در بعضی افراد مطلقا نمی‌توان بالون گذاری کرد مانند:
۱- کسانی‌که قبلا تحت عمل جراحی معده قرار گرفته‌اند
۲- کسانی‌که به الکل یا دارو اعتیاد دارند
۳- کسانی‌که زخم معده یا اثنی‌عشر دارند
۴- کسانی‌که مدت زمان زیادی است که داروی ضد انعقاد خون مصرف می‌کنند
۵- کسانی‌که بیماری کلاژن دارند
۶- کسانی‌که بیماری التهابی روده دارند
۷- کسانی‌که بیش از ۵ سانتی‌ متر فتق دهانه‌ی معده دارند
۸- کسانی‌که سیروز کبدی دارند
۹- کسانی‌که نارسایی مزمن کلیه دارند
۱۰- کسانی‌که حامله هستند
در بعضی از بیماران با مصرف هم‌زمان سایر داروها و با احتیاط می‌شود بالون‌گذاری کرد مانند:
۱- کسانی‌که مبتلا به خون‌ریزی گوارشی فوقانی می‌باشند
۲- ازوفاژیت درجه ۳
۳- مری بارت
۴- کسانی‌که طولانی‌مدت NSAIDها را مصرف کرده‌اند.
اقداماتی که بیماران باید قبل از گذاشتن بالون انجام دهند:
۱- آزمایش خون شامل: نمایش گلبول‌های خون، قند خون، تست انگل، سدیم و پتاسیم خون، کراتینین سرم، تست‌های انعقادی، آلبومین، کلسترول و تری‌گلیسریدخون تست حاملگی درخانم‌ها (بسته به صلاح‌دید)
۲- تست‌های قلبی شامل: نوار قلب، عکس رادیوگرافیک از قفسه سینه، تست‌های ریه در بیماران مبتلا به بیماری‌های ریوی
۳-سونوگرافی از شکم
۴- تست‌های روانشناسی
۵- آندوسکوپی مری، معده و اثنی‌عشر و بررسی میکروب H پیلوری
طرز گذاشتن بالون:
۱- بیماران در کلینیک سرپایی پذیرش می‌شوند.
۲- متخصص بیهوشی به بیمار داروهای آرام‌بخش از طریق رگ تزریق می‌کند و قلب و ریه‌ی بیمار را با دستگاه کنترل می‌کند ولی معمولا نیاز به انجام بیهوشی عمومی نیست.
۳- از طریق آندوسکوپی، بالون روی‌هم‌خوابیده را داخل معده قرار می‌دهیم.
۴- از طریق لوله‌ی وصل شده به بالون مقدار ۵۰۰ تا ۷۵۰ (متوسط ۶۰۰ سی‌سی) سرم نرمال سالین یا آب و ۱۰cc ماده‌ی رنگی متیلن بلو تزریق می‌کنیم تا بالون متسع شود.
۵- لوله‌ی متصل به بالون را در می‌آوریم تا بالون داخل معده بماند.
۶- با آندوسکوپ محل بالون را در داخل معده مجددا چک می‌کنیم.
۷- ۲ ساعت بعد بیمار با دستورات غذایی مرخص می‌شود.
به‌طور متوسط بالون ۶ ماه داخل معده باقی می‌ماند.
توصیه‌های بعد از بالون‌گذاری :
بالونی که در معده برای شما جای‌گذاری شده است در چند روز و حداکثر یک هفته‌ی اول علائم گوارشی مانند: تهوع، استفراغ، ترش کردن، سوزش سر دل، ضعف و بی‌حالی و درد مختصر شکم را در بر خواهد داشت که با توجه به فیزیولوژی دستگاه گوارش و وضعیت جسمی و روحی شما کاملا” متفاوت خواهد بود و منطقی به‌نظر می‌رسد که شما با حفظ آرامش خود و عمل کردن به توصیه‌های پزشک معالج و مشاور خود تا حدود زیادی در برطرف کردن علائم موثر خواهید بود. مختصری از علائم باقی‌مانده نیز توسط داروهای تجویز شده رفع خواهد شد.
داروهای تزریقی
A: بعد از ترخیص از کلینیک و با نظر پزشک به‌مدت سه روز هر روز یک لیتر سرم قندی – نمکی که در داخل آن یک عدد آمپول رانیتیدین تزریق شده را در مدت ۴ ساعت دریافت کنید.
B: آمپول نووبان یا آمپول اوندان سترون و دی سیکلومین هر ۸ ساعت یک عدد تزریق شود.
داروهای خوراکی
A: رانیتیدین که تا ۱۰ روز یک عدد صبح یک عدد شب
B: قرص بلادونا هر ۸ ساعت یک عدد
C: قرص آلپرازولام هر ۸ ساعت نصف قرص
D: شربت پرومتازین هر ۸ ساعت یک قاشق (از بعد از ظهر روز اول شروع شود)
E: قرص متوکلوپرامید تا ۱۰ روز هر ۸ ساعت یک عدد مصرف شود.
F: از روز دهم به بعد تا پایان دوره بالن کپسول امپرازول یک عدد صبح و یک عدد شب میل شود.

در سه روز اول

۱- رژیم نیمه مایع به شکل غذای نیمه جامد مثل سوپ رقیق شده توسط مخلوط کن و سپس صاف شده.
۲- مخلوط آب گوشت + سیب زمینی + لوبیا + هویج پخته، رقیق و صاف شده .
۳- مخلوط شیر + موز، صاف شده .
۴- آب میوه طبیعی.
از روز چهارم به تدریج غذاها به جامد تبدیل شود (در صورت تحمل)
الف- ۳ تا ۴ وعده غذایی در روز صبحانه، ناهار، عصرانه و شام مصرف شود .
ب- حتما بین وعده‌های غذایی حداقل دو ساعت فاصله باشد .
ت- از مصرف زیاد ادویه جات، نمک، فلفل و روغن پرهیز شود .
ث- روزانه ۱ تا ۱.۵ لیتر مایعات ( آب، چای و آبمیوه ) میل شود .
ج- از مصرف قهوه ، شکلات، بستنی، شیرینی جات، نوشابه، نوشیدنی‌های الکلی ، غذاهای چرب و تنقلات خودداری شود .
ح- روزانه ۲ قاشق غذا خوری شربت مولتی ویتامین توصیه می‌شود.
صبحانه: دو عدد بیسکویت مادر + یک استکان شیر کم‌چرب.
نهار:  مرغ، گوشت یا ماهی خرد شده (۲ قاشق غذا خوری) + یک استکان ماست کم‌چرب. یا دو قاشق برنج له شده + یک قاشق آب خورشت + یک قاشق هویج و کدو پخته شده.
عصرانه:  نصف لیوان مخلوط شیر و موز (مخلوط شده)
شام:  پوره سیب زمینی دو قاشق غذا خوری + یک قاشق مخلوط هویج و کلم بروکلی پخته. یا دو قاشق غذا خوری سوپ مرغ + یک قاشق مخلوط نخود فرنگی و ذرت پخته.

تذکرات مه

الف- در صورت عدم تمایل و تهوع مجدداً رژیم مایعات (۳ روز اول) ادامه یابد.
ب- دقت فرمایید ماهی یا مرغ کاملاً بدون استخوان باشد.
ت- روزانه ۲ قاشق غذا خوری شربت مولتی ویتامین توصیه می‌شود.
ث- در صورت ثبات حال عمومی از هفته‌ی دوم جهت ادامه توصیه‌های غذایی، روان درمانی، آشنایی با کالری‌های غذایی، مشاوره‌های ورزشی و … به مطب مراجعه نمایید.
ج- از ورزش‌های سنگین و ضربه‌ای از قبیل: بوکس و کاراته و … اجتناب شود.
چ- داروها

توصیه‌های لازم در جهت رفع علائم در چند موضوع خلاصه می‌شود که به اختصار به شرح آن می‌پردازیم:

۱- وضعیت قرارگرفتن شما در هنگام خواب و استراحت
حتما” به شانه چپ بخوابید و از خوابیدن در حالت طاق باز، به شانه راست و یا در حالت دمر پرهیز کنید . سر خود را در هنگام خوابیدن به شانه چپ باید به مقدار کمی بالاتر از سطح بدن نگه دارید تا احساس راحتی بیشتری داشته باشید.
۲- شیوه‌ی تغذیه
اجرای دستورات تغذیه‌ای زیر نظر متخصصین تغذیه‌ی کلینیک:
در طول ماه اول از غذاهای سبک استفاده کنید.
آرام غذا میل کنید و بین لقمه‌ها قاشق و چنگال را در بشقاب قرار دهید .
هنگام شروع میل کردن غذای جامد، استفاده از لقمه‌های کوچک و جویدن کامل لقمه ضروری است .
در طول غذا مایعات ننوشید ولی در طول روز تقریباً ۱۰ لیوان آب مصرف کنید. همیشه یک ساعت بین غذا و نوشیدنی فاصله بگذارید.
از مایعات گازدار پرهیز کنید.
از نوشیدن مشروبات الکلی، قهوه، نوشیدنی‌های شکلاتی‌، آبمیوه مصنوعی‌، نوشابه‌ها و حتی نوع رژیمی آن بپرهیزید.
وعده‌های غذایی را به سه وعده‌ی اصلی و دو میان وعده تقسیم کنید.
حداکثر از چهار قاشق چای‌خوری جهت کنترل میزان روغن مصرفی استفاده کنید.
روزی یک‌بار گوشت، ماهی یا مرغ (بدون استخوان) مصرف کنید.
سبزیجات و میوه در تمام وعده‌ها مصرف شده و براساس فصل تا حد امکان از انواع متنوع آن استفاده کنید.
بعد از میل نمودن غذا دراز نکشید.
بین وعده‌های غذایی چیزی نخورید.
هنگام تماشای تلویزیون، مطالعه یا انجام کار چیزی نخورید.
از مصرف غذاهای چرب مثل ماکارونی، پیتزا، سوسیس، کالباس، شیرینی‌جات به‌خصوص شیرینی‌های خامه‌ای و تر، شکلات، بستنی، گوشت‌های پر چرب و سس مایونز پرهیز کنید.
از شیرین‌کننده‌های رژیمی مثل کاندرل جهت شیرین کردن مایعات استفاده کنید.
گوشت سفید (سینه مرغ یا ماهی) گریل شده یا آب‌پز ترجیح داده می‌شود.
از لبنیات کم‌چرب استفاده شود.
از نان‌های رژیمی سبوس‌دار استفاده شود.
به‌جای آبمیوه از خود میوه (به صورت متنوع) استفاده شود.
سالاد فصل با سرکه یا آب‌لیمو و کمی نمک و در صورت تمایل کمی ماست + یک قاشق مربا خوری روغن زیتون استفاده شود.
روزانه دو عدد قرص مولتی ویتامین (تا آخر دوره) ضروری است.
مصرف داروهای گوارشی تجویز شده تا آخر دوره بالون‌گذاری ضروری است.
مصرف داروهای تجویز شده توسط متخصص تغذیه در طول دوره بالون‌گذاری ضروری است.
در صورت حالت تهوع و استفراغ به رژیم غذایی مایعات در هفته‌ی اول مراجعه کنید.
در صورت هرگونه عوارض گوارشی مثل تهوع، سوزش معده، ترش کردن، نفخ شدید، استفراغ، اسهال، یبوست با پزشک کلینیک مشورت کنید.

پیگیری‌های بعدی

در هفته‌ی ۱ ،۲ یا ۴ بعد از بالون‌گذاری سپس هرماه جهت ویزیت مراجعه کند.
سونوگرافی شکم در ماه سوم جهت بررسی حجم بالون را انجام دهد.
کنترل تغییر رنگ مدفوع و ادرار روزانه، در صورتی‌که رنگ آن‌ها آبی شد با پزشک تماس بگیرند.
مراجعه به پزشک متخصص تغذیه و روانپزشک جهت ادامه درمان معرفی می‌شوند.

طرز خارج کردن بالون

جهت خارج کردن بالون ترجیحا تحت نظر متخصص بیهوشی داروهای آرام بخش از طریق رگ تزریق می‌شود و قلب و ریه با دستگاه کنترل می‌شود ولی بیهوشی عمومی لازم نیست.
با آندوسکوپ بالون را به فوندوس معده می‌بریم.
آندوسکوپ را با مانور J به بالون نزدیک می‌کنیم و با سوزن اسکلروزانت به طول ۱۰ سانتی‌متر وارد بالون شده و مایع داخل آن را تخلیه می‌کنیم و مطمئن می‌شویم که بالون به‌طور کامل تخلیه شده است .
پس از در آوردن سوزن، گراسپر را وارد می‌کنیم و از سمت مقابل والو بالون آن را می‌گیریم.
تحت دید آندوسکوپ ، گراسپر و آندوسکوپ را آهسته از معده خارج می کنیم. .
پس از نیم ساعت بیمار می‌تواند مرخص شود.

عوارض بالون 

تخلیه‌ی خودبه‌خودی بالون در ۱ تا ۲ درصد موارد
تهوع و استفراغ بیش از دو هفته در ۳ درصد موارد
زخم فشاری در معده در ۱ درصد موارد
انسداد در سیستم گوارشی پس از تخلیه‌ی خودبه‌خودی در صورتی‌که به‌موقع از طریق آندوسکوپ خارج نشود در ۱ تا ۲ درصد موارد
سوراخ شدن معده در ۰/۵ درصد موارد
با گذاشتن بالون چقدر وزن کم می‌شود؟
معمولا اگر با رژیم غذائی همراه شود بین ۱۵ تا ۲۰ کیلوگرم وزن کم خواهد شد. در بیماران سوپر چاق کاهش وزن با بالون تا پنجاه کیلوگرم هم قابل انتظار است.

کوتاه‌ترین عمل جراحی و کم‌ترین دوره‌ی نقاهت

یکی از راه‌های محدود کننده‌ی حجم معده گذاشتن باند یا حلقه دور معده است. این روش درسال ۲۰۰۱ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا تأیید شده و در آن کشور مجوز استفاده از آن داده شده است. در این روش از طریق لاپارسکوپ حلقه‌ای از جنس سلیکون دور معده قرار داده می‌شود که توسط لوله باریکی به محفظه‌ی تزریق که در زیر پوست قرار داده شده است وصل می‌گردد. جراح در جلسات بعدی در مطب با لمس شکم و یافتن محل تزریق مقداری مایع سرم داخل حلقه تزریق می‌کند که این امر منجر به تنگ‌تر شدن حلقه و در نتیجه کوچک‌تر شدن حجم معده می‌شود و به این ترتیب مقدار غذای دریافتی بیمار تنظیم می‌شود.

امتیازات و محاسن روش باندینگ 

۱- قابل برگشت است. یعنی بعد از گذشت زمان درصورت بروز هرگونه مشکل می‌توان معده را به شکل اول برگرداند.
۲- قابل تنظیم است و برای خانم‌هایی که در آینده تصمیم بارداری دارند روش مناسبی است.
۳- با لاپارسکوپی انجام می‌شود و به‌دلیل عدم برش جراحی, بیمار درد کمتری تحمل می‌نماید.
۴- هزینه‌ی آن از بای‌پس معده کمتر است
۵- تغییری در آناتومی معده ایجاد نمی‌شود
۶- عوارض اعمال جراحی بزرگ را ندارد
۷- نیاز کمتر به داروها و مکمل‌های غذایی دارید.

چه‌ کسانی کاندید باندینگ هستند؟

این روش برای چاقی مفرط درجه ۲ که شامل بیماران با ۳۵BMI تا ۴۰ بوده بسیار مناسب می باشد. در کسانی‌که میل زیاد به شیرینی دارند باندینگ مناسب نیست و بای‌پس توصیه می‌شود. این روش برای کودکان مبتلا به چاقی مفرط و آن دسته از زنان چاق که در آینده قصد بارداری دارند مناسب‌ترین روش است.
باند چگونه کار می‌کند؟
– باند به‌وسیله‌ی عمل لاپاراسکوپی به شکل حلقه دور معده قرار می‌گیرد.
– این وسیله معده را به دو قسمت تقسیم می‌کند که توسط راه باریکی ارتباط دارند، همانند یک ساعت شنی نا متقارن (قسمت بالایی کوچک‌تر از قسمت پایینی)
– وقتی معده‌ی کوچک پر می‌شود شما احساس سیری می‌کنید.
– اگر شما از خوردن شکلات بستنی و سودا در طول روز خودداری نکنید، مطمئناً وزن خواهید گرفت.
حلقه شما باید براساس میزان کاهش وزن شما تنظیم گردد بنابراین هیچ‌گاه خود را با کسان دیگری که این عمل را انجام داده‌اند مقایسه نکنید.
باند برای زمان طولانی
– باند درصورت نیاز می‌تواند برای همیشه در بدن باقی بماند
– برای این‌که عمل موفقیت آمیز باشد ناگزیر هستید که عادات غذایتان را عوض کنید. سه عادت را که از همه مهم‌تر است، به‌خاطر بسپارید:
۱- به‌آرامی بخورید
۲- خوب بجوید تا غذا در دهان شما به‌خوبی خرد شود
۳- از خوردن نوشابه‌های گازدار به‌شدت بپرهیزید
– این را بپذیرید که در طول حیات خود نیاز به دوره‌های چکاپ پزشکی و یا حتی روانپزشکی خواهید داشت.
– این را بپذیرید که باند وسیله ایست که به شما کمک می‌کند تا وزن کم کنید و به‌تنهایی قادر نیست وزن شما را به مقدار ایده‌آل برساند پس همواره به حجم و نوع غذای خود توجه داشته باشید.

عوارض باندینگ
۱- عود چاقی اگر بیمار شیرینی زیاد مصرف کند
۲- عفونت باند که معمولا به ندرت رخ می‌دهد و درصورتی‌که باند عفونی شود بایستی ازطریق لاپارسکوپ خارج شود
۳- کاهش وزن در ابتدا به آهستگی شروع می‌شود و بعد از ۲ سال کامل می‌شود.
دستورات غذایی پس از عمل جراحی گاستریک بندینگ
برای این‌که عمل جراحی شما موفقیت‌آمیز باشد و شما بتوانید از مشکلات احتمالی پیشگیری نمایید رعایت بعضی نکات اجتناب‌ناپذیر بوده و عدم‌توجه به آن می‌تواند دوره درمان را طولانی و موجب بروز مشکلاتی برای شما گردد. بنابراین موکدا” درخواست می‌گردد توصیه‌های زیر را که حاصل تجربه صدها نفر از کسانی است که تحت این عمل جراحی قرار گرفتند را جدی گرفته و به آن عمل نمایید تا بتوانید با کاهش وزن تدریجی و منطقی از این بیماری مهلک رهایی یابید.
شش روز اول بعد از عمل
تغذیه بیماران در عصر و روز بعد از عمل:
فقط مایعات شامل (آب، شیر، چای، قهوه، سوپ آبکی)
تغذیه‌ی بیماران از روز سوم تا پنجم
نیم مایعات شامل (سوپ صاف شده، ماست تازه، غذای آماده کودک (پوره)
از روز ششم به بعد
اگر شما احساس آمادگی می کنید، با خوردن لقمه‌های کوچک می‌توانید شروع کنید، اما :
۱. غذاهایی را انتخاب کنید که خیلی خشک نبوده و حاوی فیبر زیاد نباشد بنابراین در شروع بهتر است از غذاهای غنی از فیبر پرهیز کنید مثل (پیاز، تره‌فرنگی). هم‌چنین از خوردن پوست میوه‌ها مانند (سیب و انگور )، سالادهای حاوی برگ و ریشه‌ الیافی مانند (کاهو) گوشت خشک یا فیبری مانند (مرغ، بوقلمون، گوشت نیم‌پخته )،پنیر پخته شده (پیتزا) پرهیز کنید.
توصیه می‌شود در مرحله‌ی اول سعی نمایید از غذاهای راحت و نرم‌تر استفاده نمایید، سپس می‌توانید غذاهای دیگر را امتحان کنید. البته این وضعیت و نوع غذای مناسب معمولا برای هر شخص متفاوت است. به‌عنوان مثال خوردن فیله پخته شده مرغ برای یکی غیرممکن و برای دیگری آسان است.
۲- ابتدا تست کنید که چه غذایی را می‌توانید میل کنید (تحمل کنید). نه فقط در نوع غذا، بلکه مقدار و حجم غذا نیز باید تحت کنترل شما باشد، اگر می‌بینید که نوعی از غذا حتی بعد از جویده شدن پایین نمی‌رود سعی کنید که آن را به‌صورت پوره یا تکه‌های کوچک بخورید. شما به‌زودی با محدودیت‌های خود آشنا می‌شوید و خود را با آن سازگار می‌سازید.

استحمام و نظافت
از روز اول می‌توانید دوش بگیرید.
هشت قانون طلایی
۱. بسیار آرام بخورید، همیشه این قانون را رعایت کنید حتی اگر خوردن تکه کوچکی ۴۵ دقیقه زمان ببرد.
۲. غذا را زیاد بجوید (خیلی بیشتر از حد معمول)
۳. باید از نوشیدن مایعات و گاز دار (مثل سودا،نوشابه و…) و استفاده از داروهای جوشان جداً خودداری فرمایید. حبابهای هوا در این مایعات باعث وسعت یافتن حجم معده کوچک شما خواهد شد و معده کوچک شما را به یک معده بزرگ تبدیل می کند و حلقه معده شما را بی فایده می سازد.
۴. شما باید در فاصله و وعده های غذایی (مثلا ناهار و شام ) مایعات بنوشید و از نوشیدن مایعات همراه غذا خودداری کنید زیرا نوشیدن آب همراه غذا باعث افزایش حجم غذا می شود و این حجم برای معده کوچک خیلی زیاد است. بطور کلی از نوشیدن مایعات یک ربع قبل از غذا و بعد از غذا خوداری نمایید.
۵. غذا را قبل از اینکه داخل دهانتان قرار دهید به تکه های کوچک تبدیل کنید.
۶. وقتی که غذا در دهان شماست، خوب بجوید وآرام قورت بدهید ( با مراجعه به دندانپزشکی دندانهایتان را چک کنید تا مطمئن شوید که به طور موثر میتوانید بجوید)
۷. وقتی که اولین نشانه های سیری را احساس می کنید باید خوردن را متوقف سازید، حتی یک قاشق اضافه ممکن است که باعث شود شما بالا بیاورید و یا احساس درد در اطراف معده کنید. اصرار به پر خوری باعث می شود تدریجا حجم معده کوچک شما توسعه یابد و به یک معده بزرگ تبدیل شود که این امر موجب می شود حلقه معده شما بی فایده شود.
۸. از ماه دوم پس از عمل دو روز در هفته را به تمرینات ورزشی بر اساس توانایی و علاقه خود اختصاص دهید (همچون شنا، دوچرخه سواری، قدم زدن، اروبیک)
توصیه‌های مهم
اگر قادر به بلعیدن هیچ چیز حتی آب نیستید، سریعاً با جراح خود تماس بگیرید.
اکثر بیماران معمولاً دو تا سه ماه پس از عمل موقتاً کاهش وزن آنان متوقف می‌شود و این توقف نشانه‌ی نیاز به تنظیم باند (adjust) می‌باشد.
وقتی که حلقه معده تنگ می‌شود معمولاً محدودیت‌هایی را برای فرد به همراه دارد که البته توسط پزشک معالج توصیه‌هایی به صورت متعارف انجام می‌شود.
بدیهی است کاهش وزن ممکن است در بعضی افراد موجب کمبود بعضی از ویتامین‌ها و در نتیجه ضعف جسمی موقت گردد.
چطور این کمبودها جبران و از ضعف جسمی جلوگیری می‌شود:
شما نیاز دارید در طول دوران کاهش وزن تحت نظر متخصص تغذیه باشید متخصص تغذیه می‌تواند شما را در طول کاهش وزنتان و هنگام تنگ کردن باند راهنمایی کند. همچنین جهت رفع ضعف جسمی و تأمین ویتامین‌ها می‌بایست تحت نظر متخصص تغذیه از مکمل‌های ضروری استفاده کنید.
اولین چکاب ۶ ماه پس از عمل جراحی (یا زودتر اگر نیاز باشد) انجام می‌شود و یک بار دیگر پس از کامل شدن دوره‌ی کاهش وزن تحت چکاپ کامل قرار می‌گیرد، متخصص تغذیه در ثابت نگه‌داشتن وزن و تعادل رژیم غذایتان می‌تواند مؤثر باشد.

چگونه بخورید؟
شما باید آگاه باشید که این عمل یک رژیم غذایی استاندارد نیست. از آنجایی‌که ۸۰ درصد کاهش وزن شما به علت وجود باند شماست بنابراین عملکرد این وسیله این امکان را به شما می‌دهد که کمتر بخورید ولی احساس گرسنگی نکنید با این‌که شما رژیم غذایی سخت ندارید، شما این امتیازات را خواهید داشت:

– کاهش وزن تحت مساعدترین شرایط
– سلامتی و تندرستی بدون کمبود
– همچنان از خوردن لذت بردن
شما باید سعی کنید که دو وعده غذایی در روز مصرف کنید. و هم‌چنین روزانه از گروه‌هایی غذایی پایه و نیز ترکیب با دیگر انواع غذاها استفاده کنید. شما می‌توانید هر چیزی را در مقدار کم میل کنید و یا هر روز پروتئین حیوانی (ماهی، لبنیات، تخم مرغ، گوشت)، سبزیجات، حبوبات(نخود فرنگی،عدس) میوه‌ها و کربوهیدرات (سیب زمینی، برنج، ماکارونی، سبزیجات خشک، نان برشته، جو و غلات، آرد سبوس دار) میل کنید همراه با نصف قاشق غذا خوری چربی برای هر وعده غذایی و دو کف دست نان.
– به خاطر داشته باشید که از روش‌های طبخ غذایی کم‌چربی به‌صورت غذاهای بخار پز و یا غذاپز‌های فشاری و ماکروفر بیشتر استفاده نمایید.
– هم‌چنان از خوردن لذت ببرید عمل گاستریک بندینگ حتی به شما اجازه می‌دهد که به‌طور دلخواه ۲ یا ۳ بار در هفته به‌صورت کنترل شده از چربی و یا شکر استفاده کنید.
دو اشتباه بزرگ که از کاهش وزن شما جلوگیری می‌کند:
اگر شما پوره یا مخلوطی از غذاها را به مقدار زیاد میل کنید چون این غذاها در مدت کوتاهی به‌صورت مایع تغییر شکل می‌دهند پس وجود باند مانع آن‌ها نمی‌شود، بنابراین شما کاهش وزن نخواهید داشت.
اگر شما بستنی، شکلات، آب‌میوه‌های مصنوعی و دیگر چاق کننده‌ها یا مایعات شیرین مصرف کنید وجود باند باعث کندی عبور آن‌ها نمی‌شود بنابراین باز هم شما کاهش وزن نخواهید داشت.
جهت به‌وجود آوردن یک عادت غذایی خوب روزانه و نتیجه‌گیری منطقی سه اصل کلی ذیل را همواره به خاطر بسپارید!
۱- عدم استفاده از مواد قندی زود جذب مانند:
شکر، آب نبات، کارامل‌ها، تافی، شکلات، کمپوت میوه‌ها، ماست میوه‌ای، میوه‌های خشک، میوه‌های مغزدار (بادام، فندق، پسته، گردو) میوه‌های درخت بلوط، کیک میوه‌ای، دسر بستنی، میوه‌های شیرین آب‌دار، نوشیدنی‌های الکلی، عصاره‌های فشرده‌ی شیری

۲- عدم استفاده از چربی‌های پنهان مانند:
نان، بیسکویت، کیک‌ها، ذرت بودار، شیر بستنی، عصاره‌ی فشرده شیرین، شکلات، سوخاری‌ها، غذاهای سرخ کردنی

۳- عدم استفاده از چربی‌های آشکار مانند:
روغن، سس مایونز، کره، مارگارین، خامه، گوشت پخته، زیتون‌های سبز و سیاه، میوه‌های خشک، میوه‌های مغزدار (پسته، فندق، بادام، گردو)

حقایقی پس از عمل جراحی
سعی کنید حداقل به مدت ۱ تا ۲ هفته پس از عمل استراحت کنید و از کارهای سخت پرهیز کنید.
بعد از جراحی هیچ درد خاصی وجود ندارد به جز گاز ناشی از لاپاروسکوپی که ممکن است زیر ریه‌ها جمع شود و باعث کرامپ‌هایی برای یک یا دو روز شده و نیز درد مختصر در شانه‌ها و زیر پوست در محل کارگذاری وسیله داشته باشید.
هر گونه استفراغ تکراری باید به جراح گزارش داده شود، چرا که ممکن است باعث لغزش (slippage) باند باشد.
در مورد استفاده از داروهای ضد التهاب احتیاطات لازم را به عمل آورید و در مورد درد هاضمه فوراً دارو را قطع و با پزشکان مشاوره کنید.
جراحی پلاستیک ممکن است در پایان فاز کم کردن وزن لازم شود (معمولا دوسال بعد).
در مورد حاملگی توصیه می‌شود باند از مایع تخلیه شود. پس از زایمان وشیردهی می‌توان مجدداً آن‌را تنگ (سفت) کرد.
اگر در مورد خوردن برخی غذاها مشکل دارید می‌توانید نوشیدنی گرمی که به آرامی مسیر را باز میکند میل کنید. شما می‌توانید بین وعده‌های غذایی (مثلاً حد فاصل نهار تا شام) هر چه‌قدر میل دارید آب بنوشید، البته جرعه جرعه و به‌آرامی. به‌طور کلی از مایعات کربناته (گازدار) یا شکری پرهیز کنید.
مقدار غذایی که شما در هر وعده‌ی غذایی میل می‌کنید بستگی به حال عمومی شما و موقع روز دارد (به‌طور مثال در صبح مشکل و در غروب راحت‌تر است).
با این‌حال غذاهایی که اغلب برای خوردن مشکل بیشتر ایجاد می‌کند احساس رضایت و سیری بیشتری به شما می‌دهد.
اگر ریفلاکس (سوزش در اثر برگرداندن غذا) مکرر دارید با جراحتان مشورت کنید شاید باند شما نیاز به شل کردن داشته باشد و در هنگام خواب حالت نیمه نشسته داشته باشید و هم‌چنین از غذاهایی مانند قهوه، سیب زمینی و مصرف سیگار و الکل که ریفلاکس را تشدید می‌کنند جداً بپرهیزید.
فراموش نکنید الکل دشمن شماره یک حلقه معده است.
پس از چند روز به دنبال تنگ کردن (سفت کردن) باند ممکن است فقط قادر به مصرف مایعات باشید بعد نیمه‌جامدات را مصرف کنید.
قبل از آن‌که به غذای نرمال خود برگردید قانون طلایی هم‌چنان کاربرد دارند.
اگر غذاها جهت بلع کردن از حالت معمول سخت‌تر باشد ممکن است مربوط به دوره‌ای از استرس یا خستگی باشد
اگر این حالت ادامه یابد ممکن است ترجیح داده شود که باند موقتاً شل شود.

اگر استفراغ کردید می تواند نشانه‌ای باشد از این‌که: 

– شما زیاد خورده‌اید
– شما سریع خورده‌اید
– شما تکه‌های بزرگ بلع کرده‌اید
– شما به اندازه کافی نجویده‌اید
– شما سریع بلع کرده‌اید
– شما زمان خوردن مایعات زیادی نوشیده‌اید.

پلیسه‌ معده روشی نوین در درمان بیماران مبتلا به چاقی است. این روش که در سال‌های اخیر فراوانی بیشتری پیدا نموده است، با ایده‌ی اجتناب از روش‌های پر هزینه و پر خطر در درمان جراحی بیماری چاقی و روی آوردن به کارهای محافظه کارانه‌تر، برای اولین بار حدود دوازده سال پیش توسط جراحان ایرانی به دنیا معرفی گردید و پس از مشاهده نتایج آن و تایید مراکز معتبری مانند cleavland به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین روش‌های جراحی چاقی با عوارض بسیار کم، مورد استقبال بیماران و جراحان قرار گرفت.

پلیسه معده برای چه بیمارانی مناسب است؟

این روش در بیمارانی که حدود ۳۰ کیلوگرم اضافه وزن دارند، روش مناسبی است.

نحوه‌ی انجام
این عمل به روش لاپاروسکوپی و با بی‌هوشی عمومی انجام می‌گیرد. در این روش طول معده را روی هم پلیسه (شبیه ساسون) می‌زنیم تا فضای داخل معده تنگ شود. از این‌رو بیمار به‌دلیل کوچک شدن فضای معده قادر به خوردن حجم زیاد غذا نخواهد بود.

عوارض
از آن‌جا که در این روش هیچ قسمتی از معده بریده نمی‌شود، احتمال بروز عوارضی چون نشت داخل شکمی و یا خون‌ریزی کم است ,اما صفرنیست .
پلیسه معده یک روش دائمی بوده و می‌تواند برای همیشه بماند.
در ۱۵-۱۰ درصد موارد پس از ۵ سال و به دنبال پرخوری زیاد، معده می‌تواند تا حدودی متسع شده و پلیسه‌ها از یکدیگر فاصله بگیرند.
در صورتی‌که بیمار مجددا سیر افزایش وزن را تجربه نماید، امکان عمل و پلیسه مجدد، به‌منظور کاهش حجم معده وجود دارد.

مزایا

۱- این روش قابل برگشت بوده و در صورت بروز هرگونه مشکلی می‌توان معده را به شکل اول برگرداند .
۲- این روش تکنیک مناسبی برای بیمارانی که تمایل کمتری به مراجعات مکرر دارند است.
۳- با لاپارسکوپی انجام می‌شود و به دلیل عدم برش جراحی، بیمار درد کم‌تری تحمل می‌کند.
۴- تغییری در مسیر جذب غذا ایجاد نمی‌شود و بیمار پس از عمل نیاز کم‌تری به داروها و مکمل‌های غذایی دارد.
رژیم غذایی بیمار بعد از عمل

دو هفته‌ی اول بعد از عمل، رژیم مایعات و دو هفته‌ی دوم پوره‌جات و غذای میکس (آسیاب شده) است.
غذای بیمار بعد از یک‌ماه معمولی و لی باحجم اندک خواهد بود.
تغییر عادات غذایی زیر می‌تواند به کاهش وزن سریع‌تر بیمار و تثبیت وزن او کمک نماید:
۱- به‌آرامی غذا بخورید تا مزه غذا را حس کنید و لذت ببرید .
۲- غذا را به‌خوبی بجوید تا غذا در دهان شما به‌خوبی خرد شود و نیاز به آب برای بلعیدن غذا نباشد.
۳- از خوردن نوشابه‌های گازدار، شیرینی‌جات , بستنی و تنقلات پر کالری به‌شدت پرهیز کنید.
۴- فقط در سه وعده‌ی اصلی غذا میل کنید.
۵- نیم ساعت قبل و نیم ساعت بعد از غذا آب ننوشید.
۶- چهار ساعت قبل از خواب چیزی نخورید.
۷- الکل مطلقا ممنوع است.

پرطرفدارترین جراحی چاقی

کاهش حجم معده و اشتها
sleeve gastrectomy ابتدا جزئی از عمل دئودنال سوییچ بود.
این عمل اولین بار در سال ۱۹۹۳ در استرالیا توسط دکتر Jamieson و بعد از آن توسط دکتر Johnston در سال ۱۹۹۶ در انگلستان انجام شد و از سال ۲۰۰۴ به بعد به‌عنوان یکی از روش‌های جراحی در کاهش وزن در تمام دنیا گسترش یافت. پروفسور Gagner پیشرو در این جراحی به روش لاپاروسکوپی است. در این روش جراحی که به طریق لاپاروسکوپی صورت می‌گیرد قسمت عمده سمت چپ معده بیمار برداشته می‌شود و معده به شکل لوله باریکی (شبیه موز) باقی می‌ماند. قسمتی از معده که مسئول ترشح هورمون‌های تحریک اشتها هستند از بدن خارج و بنابراین ولع به خوردن کم می‌شود.

اسلیو معده
هم‌چنین به دلیل کاهش چشم‌گیر حجم معده، بیمار با مصرف مقدار کم غذا احساس سیری می‌کند و در نتیجه کالری مصرفی کاهش یافته و کاهش وزن رخ می‌دهد.
بیمارانی که چهل تا پنجاه کیلو اضافه وزن دارند از این روش سود می‌برند. BMI>40.
در این روش بیمار پس از ۶ ماه نصف اضافه وزن خود را از دست داده و ظرف ۲ سال به وزن سلامت می‌رسد.

مزایا :
کاهش حجم معده
نرمال بودن عملکرد معده
انجام عمل به شیوه‌ی لاپاروسکوپی
ساده بودن نسبی روش جراحی
کوتاه بودن زمان جراحی
کوتاه بودن مدت اقامت بیماران در بیمارستان
عدم سوء جذب شدید و کمبود ویتامین
عدم وجود جسم خارجی در معده مانند روش Banding

معایب :
میزان کاهش وزن کمتر از روش Gastric Bypass است.
برگشت ناپذیر بودن روش
قابلیت گشاد شدن و افزایش حجم قسمت باقیمانده پس از ۵ سال
عوارض و خطرات :
عوارض و خطرات این روش شامل عوارض عمومی (medical) و جراحی سایر روش‌ها است.
مهم‌ترین عارضه در ۱٪ موارد احتمال نشت از محل بخیه‌هاست که اگر این اتفاق رخ دهد باید دوباره عمل صورت گرفته و مدت بستری طولانی‌تر خواهد شد.
دستور غذایی بعد از عمل :
دو هفته‌ی اول بعد از ترخیص بیمار مجاز است مایعات بنوشد: آب – چای – شیر – سوپ صاف شده – آب مرغ – آب ماهیچه – آب میوه فقط خانگی (طبیعی): آب هویج، آب سیب و …
دو هفته‌ی دوم: غذای نرم به نرمی حلیم: پوره‌جات – غذای میکس شده – شیرموز و …

زمان بهبودی :

بستری در بیمارستان بین ۳ تا ۴ روز
برگشت به فعالیت روزمره کمتر از ۱ هفته
بهبود کامل کمتر از ۲ هفته

بای‌پس معده که اغلب به روش لاپاروسکوپی (جراحی بسته ) انجام می‌شود سردسته جراحی های چاقی و متابولیک است. موفقیت سایر روشها با آن سنجیده میشود و عمل استاندارد طلائی نامیده می‌شود. هدف از این عمل این است که اولاً بیمار چاق غذای کمتری میل کند.ثانیاً این مقدار غذا مسیر مشترک کمی با صفرا در تماس باشد. لذا جذب کمی داشته باشد. رسیدن سریعتر غذا به انتهای روده و همچنین میانبر زدن اثنی عشر باعث اثرات شگفت آور بای‌پس بعنوان جراحی متابولیک درمان دیابت است. این روش در بیماران با BMI بالای ۴۰ که رده چاقی درجه ۳ یا مفرط هستند، اساسی‌ترین روش درمانی محسوب می‌شود. این دسته از بیماران بارها رژیم‌های غذایی مختلف را تجربه کرده ولی متأسفانه قادر به کاهش وزن در حد وزن ایده‌آل خود نشده و پس از پایان دوره‌ی رژیم درمانی به وزنی به مراتب بیش‌تر از وزن اولیه‌ی خود بازگشته‌اند .

بیماران چاق مبتلا به دیابت نوع دوم، پرفشاری خون، ریفلاکس معده به مری و بیمارانی که دچار مشکلاتی بدنبال انواع دیگر جراحی چاقی شده اند از این روش بیشترین سود را می‌برند. عمل بایپس لاپاروسکوپی به دو روش کلاسیک R&Y و مینی بایپس انجام میگیرد. روش مینی بایپس سوء جذب بیشتری دارد و لذا نیاز به مصرف مکمل ویتامینی بیشتر از نوع کلاسیک پیدا می‌کنند.

عوارض بای‌ پس معده 

بیمارانی که این روش درمانی مناسب آنها می‌باشد، همواره از عواقب و عوارض این عمل هراس دارند. توصیه‌ی ما به این دسته از بیماران آن است که بدانند خطرات و عوارض این عمل جراحی بیشتر از دیگر عمل‌ها نیست؛ چرا که هر کدام از ما در هر لحظه از زندگی‌مان، ممکن است به دلایلی مجبور به انجام عمل جراحی مختلف، مثل: آپاندیسیت، شکستگی‌ها، سزارین و … شویم. تیم جراحی بای‌پس ما به گونه‌ای طراحی شده است که مهارت آن‌ها حتی در کاهش زمان عمل تأثیرگذار است. لذا بیمار با قرار گرفتن تحت کمترین زمان بیهوشی، عوارض و خطرات عمل را به حداقل ممکن می‌رساند. یکی دیگر از عوارض این عمل سوء جذب بعضی ویتامین‌ها می‌باشد که با تجویز مکمل‌های ویتامینی رفع خواهد شد.

رژیم غذایی بای‌پس معده

در این جراحی حجم معده به اندازه‌ی یک گردو یا یک تخم مرغ کاهش می یابد. ۲ تا ۳ روز پس از عمل شما اجازه خوردن نخواهید داشت. سپس شما طبق یک رژیم پیشرفت‌کننده غذاهای خاصی را مصرف می‌کنید. هدف این رژیم آن است که در یک فرآیند درمانی، کم‌ترین فشار را بر روی نقاط عمل داشته باشیم و به بدن شما زمان بدهیم تا با الگوهای غذایی جدید سازگار شده و به آن عادت نماید.

موارد زیر مراحل معمول این رژیم غذایی را پس از عمل بای‌پس معده نشان می‌دهد:

غذاها و مواد غذایی نرم که در دمای اتاق مایع یا نیمه مایع باشند و دارای آب بیشتری نیز باشند مانند: آبگوشت، آب میوه طبیعی (خانگی)، شیر، عصاره‌های صاف شده سوپ و غلات پخته شده، در بیشتر موارد شما به مدت ۲ هفته در رژیم مایعات می‌مانید. به یاد داشته باشید مصرف مایعات باید به‌صورت جرعه جرعه و با قاشق و آرام باشد.
غذاهای پوره ای ( پانزده روز دوم ) ‌
مواد غذایی با ترکیب خمیری و نرم یا مایعات غلیظ
غذاهای پوره‌ای عموماً به مدت ۳ تا ۴ هفته ادامه می‌یابند. البته این مدت با نظر جراح و متخصص تغذیه قابل تغییر است.

غذاهای سفت
شما معمولاً به مدت ۸ هفته قبل از شروع غذاهای معمولی باید از غذاهای نرم استفاده کنید که این زمان نیز با صلاح‌دید پزشک معالج یا متخصص تغذیه قابل تغییر است.
در طی این رژیم غذایی شما وعده‌های غذایی کوچکی را در یک روز میل می‌کنید و مایعات را آرام آرام می‌نوشید.
توجه داشته باشید که نوشیدن مایعات باید در طی روز و به‌آرامی صورت گیرد نه همراه با وعده‌های غذایی شما.
ممکن است در ابتدا شما با ۶ وعده غذایی کوچک در روز شروع به خوردن کنید سپس این وعده‌ها به ۴ وعده در روز تقلیل می‌یابد و زمانی که این وعده‌ها به ۳ وعده در روز رسید شما یک برنامه غذایی عادی را دنبال خواهید کرد.
وعده‌های غذایی باید شامل پروتئین غنی‌شده باشند مانند گوشت، محصولات لبنی کم‌چرب(ماست، پنیر) یا تخم‌مرغ. پروتئین به حفظ و بهبود وضعیت بدنی شما بعد از عمل جراحی کمک مؤثری خواهد کرد.
این‌که شما با چه سرعتی از یک مرحله به مرحله‌ی بعدی رژیم غذایی دست پیدا کنید بستگی به آن دارد که بدن شما چگونه با الگوهای غذایی و ترکیب و غلظت آن‌ها سازگاری حاصل کند. بیماران معمولاً سه ماه بعد از عمل جراحی غذاهای عادی را با یک ترکیب سفت‌تر شروع خواهند کرد. اما این مسئله هم ممکن است زودتر اتفاق بیفتد.
تغییرات دائمی عادات غذایی جدید
تغییرات در سیستم گوارشی شما منجر به آن میشود که شما در هر وعده چه اندازه می‌توانید بخورید و بیاشامید. برای جلوگیری از مشکلات احتمالی و اطمینان از این‌که شما مواد مغذی که نیاز دارید را دریافت کرده‌اید موارد زیر را به‌دقت دنبال کنید.
مقادیر کوچکی میل کنید.
بلافاصله بعد از عمل معده شما تنها تحمل نگهداری ۲۸ تا ۳۰ گرم غذا را دارد. گرچه به دلیل خاصیت ارتجاعی معده در انتهای ماه سوم شما ممکن است قادر به خوردن یک تا یک و نیم فنجان غذا در هر وعده باشید.
خوردن بیش از حد نه تنها کالری بیش از حد نیاز بدن شما می‌رساند بلکه ممکن است موجب درد و تهوع و استفراغ شود. پس مطمئن باشید که فقط مقادیر توصیه شده را میل کنید و قبل از آن‌که احساس سیری کنید دست از غذا خوردن بکشید.
آرام و آهسته بخورید و بیاشامید.
خوردن و آشامیدن سریع ممکن است موجب سندرم دامپینگ شود. این حالت زمانی اتفاق می‌افتد که غذاها و مایعات به‌سرعت و بیش از حد نرمال وارد روده کوچک شوند. علائم این سندرم عبارتند از: تهوع، استفراغ، اسهال، سرگیجه و تعریق.
برای جلوگیری از سندرم دامپینگ غذاها و مایعات کم‌چرب و کم‌شیرین را انتخاب کنید. آهسته بخورید و آرام بیاشامید . مایعات را ۳۰ دقیقه قبل یا بعد از هر وعده غذایی میل کنید. برای خوردن هر وعده غذایی حداقل ۳۰ دقیقه وقت صرف کنید و ۳۰ تا ۶۰ دقیقه برای نوشیدن یک فنجان مایع زمان در نظر بگیرید. از خوردن غذاهای پرچرب و شیرین مانند سودای معمولی، آبنبات، شکلات و بستنی بپرهیزید.
غذا را کامل بجوید.
سوراخ جدیدی که معده‌ی شما را به روده‌ی کوچک متصل می‌کند خیلی کوچک است و قطعات بزرگ‌تر غذا می‌تواند آن را مسدود کند. این انسداد موجب می‌شود که غذا نتواند از معده خارج شده و وارد روده گردد و این امر ممکن است منجر به استفراغ، تهوع و دردهای شکمی شود. پس تکه‌های کوچکی از غذا را مصرف نموده و تاحدی بجوید که به شکل پوره های غلیظ درآید و سپس آن را ببلعید. اگر نمی‌توانید غذا را خوب بجوید و کاملاً نرم کنید از بلعیدن آن خودداری فرمائید.
مایعات را در بین وعده‌های غذایی میل کنید نه همراه آن.
نوشیدن مایعات همراه با غذا می‌تواند موجب درد، تهوع و استفراغ شود . هم‌چنین نوشیدن زیاد مایعات همراه با غذا یا نزدیک آن می‌تواند سبب احساس سیری کاذب شود و در نتیجه شما نمی‌توانید غذای کافی دریافت کنید و بدین ترتیب مواد مغزی لازم به بدن شما نمی‌رسد. جهت جلوگیری از کم‌آبی بدن روزانه ۶ تا ۸ فنجان مایعات توصیه می‌شود.
غذاهای جدید را هم‌زمان تجربه نکنید.
بعد از جراحی برخی غذاها ممکن است موجب تهوع، درد و استفراغ شوند یا ممکن است سوراخ معده به روده را مسدود کنند. توانایی تحمل غذاها از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
غذای جدیدی را که امتحان می‌کنید قبل از بلعیدن خوب بجوید. اگر غذایی موجب ناراحتی شما شد دیگر آن را نخورید. با گذشت زمان شما ممکن است بتوانید آن غذا را تحمل کنید غذاها و مایعاتی که معمولاً می‌توانند ناراحتی ایجاد کنند شامل: گوشت، نان، ماکارانی، برنج، سبزیجات پخته، شیر و نوشابه‌های کربنات‌دار می‌شود. ترکیبات غذایی که خوب تحمل نمی‌شوند شامل غذاهای خشک، سخت و چسبناک می‌شوند.
مصرف ویتامین و مکمل‌های معدنی توصیه شده را فراموش نکنید.
بعد از جراحی بدن شما مواد مغذی اصلی را به‌سختی جذب می‌کند چرا که معده شما و قسمتی از روده کوچک شما بای‌پس شده‌اند. برای جلوگیری از کمبود ویتامین‌ها و مواد معدنی، سعی کنید به‌طور منظم ویتامین‌ها و مکمل‌های معدنی را مصرف کنید. این مکمل‌ها شامل مولتی‌ویتامین، مولتی مینرال، کلسیم، آهن، ویتامین B۱۲ و ویتامین D است.
کاهش وزن و افزایش وزن چگونه؟!
پس از جراحی در طی ۲ سال اول به دنبال رعایت رژیم غذایی فوق و تمرینات ورزشی توصیه شده فرد ۵۰٪ تا ۶۰٪ اضافه وزن خود را از دست می‌دهد و می‌تواند مادام‌العمر وزن ایده‌آل خود را حفظ کرده و ثابت نگه دارد. پس به یاد داشته باشید که از مصرف غذاها و نوشیدنی‌های شیرین، پرچرب و پرکالری بپرهیزید.
تحرک داشته باشید و خوب ورزش کنید تا کاهش وزن شما همراه با فرآیند زیبایی اتفاق بیفتد. مصرف اسنک‌ها (هله هوله‌ها) و بستنی را کنار بگذارید و از شکم‌چرانی (تمام روز غذا خوردن) خودداری کنید. تا می‌توانید به مصرف مواد غذایی سالم و طبیعی روی آورید تا هم‌زمان با فرآیند لاغری، پوستی شاداب و جوان داشته باشید. ورزش به شما کمک می‌کند تا پس از لاغری دچار افتادگی کم‌تری در پوست نواحی شکم، پهلوها، بازوها و ران‌ها باشید. .

دانشمندان وسیله‌ای طراحی کرده‌اند که در روده‌ی کوچک تعبیه می‌شود و مغز را به گونه‌ای فریب می‌دهد که تصور کند بدن کالری‌های بیشتری را از حد واقعی مصرف کرده است. . این ابزار موسوم به SatiSphere یا EndoSphere’ می‌تواند بدون نیاز به جراحی در درون بدن کار گذاشته شود.

اگرچه پیش از این بالون‌ها در کاهش وزن و برای تقویت حس سیری مورد استفاده قرار گرفته ، ابداع جدید هم احتمالا”در سرکوب اشتها کارآمد عمل می‌کند. دلیل این امر آن است که روده کوچک هم مسؤول اندازه‌گیری مقدار غذای مصرف شده توسط بدن و همچنین این که چه مقدار دیگر به غذا نیاز دارد، است. از آنجاییکه هنوز بررسی عوارض این روش کامل نشده , استفاده از آن عمومیت نیافته ودر مرحله کارآزمایی است.

درمان های چاقی موضعی

لیزر لیپولیز درمان چاقی موضعی
این سیستم لیزر که در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۶ در سازمان دارو و غذای آمریکا (FDA) به تأیید رسیده است، روشی است که طی آن از یک فیبر نور لیزر به داخل بافتی جهت رفع چاقی استفاده می شود . در اثر تابش اشعه لیزر، چربی‌ها به صورت نیم مایع در می‌آید که می‌تواننند به‌راحتی توسط بدن جذب شوند یا از بدن خارج شوند. لیزر لیپولیز تحت بی‌حسی منطقه‌ای انجام می‌شود و یک جلسه‌ی آن به مدت ۱تا ۳ ساعت طول می‌کشد .
این روش منحصر به فرد از لیزر Diodeیا N D YAG به‌صورت پالسی می‌باشد که به‌صورت داخل بافتی اعمال می‌شود. به‌واسطه‌ی استفاده از لیزر لیپولیز،‌ برخلاف لیپو ساکشن معمولی پوست سفت شده و جمع می‌شود. این روش در چاقی‌های خفیف و متوسط کاملا کافی می‌باشد و دیگر نیازی به ساکشن نمی‌باشد ولی در چاقی‌های شدیدتر درحالی‌که در لایه‌ی سطحی فقط از لیزر استفاده می‌شود، در لایه‌ی عمیقی علاوه بر لیزر نیاز به تخلیه‌ی چربی‌ها هم می‌باشد.

مرحله‌ی اصلی انجام لیزر:
ابتدا تحت شرایط استریل موضع مورد نظر کاملا بی‌حس می‌شود (بی‌حسی موضعی). سپس سوراخ‌های کوچک ۱تا ۲ میلی متری روی پوست ایجاد شده و فیبر نوری بسیار نازک وارد بافت‌های چربی زیر پوست و انرژی معینی از لیز به چربی‌ها تابانده می‌شود که باعث تخریب سلول‌های چربی می‌شود. در صورتی‌که چربی کمتر از ۵۰۰ میلی لیتر باشد نیاز به اقدام دیگری نمی‌باشد و چربی‌های تخریب شده توسط لنفاتیک بدن جذب می‌شود ولی در صورتی‌که چربی بیش از ۵۰۰ میلی لیتر چربی‌های مایع توسط مکش خفیفی تخلیه می‌شود . این کار حدود دو ساعت طول می‌کشد و بعد از مدت کوتاهی فرد مرخص می‌شود . مناسب‌ترین نقاط بدن برای لیپولیزر عبارتند از بازوها،‌ غبغب، پشت،‌ پهلو، شکم، ران‌ها و… .
مزایای لیزر لیپولیز نسبت به ساکشن
لیزر لیپولیز بسیار ظریف و با دستکاری بسیار کمتر و درد و تورم کمتری نشبت به لیپوساکشن همراه است به‌علت ظرافت کار با لیزر نتایج یابی بسیار ایده‌آل و آثار ناهمواری برخلاف لیپوساکشن‌های معمولی وجود ندارد. تابش لیزر درزیر پوست باعث تحریک و ساخته شدن کلاژن و سفت شدن هم‌زمان پوست می‌شود. تاباندن لیزر در لایه‌ی سطحی باعث رفع سلولیت می‌شود. از نظر میزان و مقدار حذف چربی‌ها در افرادی که مناسب باشند هیچ فرقی با لیپو ساکشن ندارد. ولی نتایج کیفی و زیبایی بسیار بهتر است و عوارض آن ناچیز است. لیزر لیپولیز روش نوین رفع چربی موضعی است. این تکنولوژی در ایتالیا،‌ انگلستان، ژاپن،‌ برزیل، سوئد و طی چند سال اخیر در ایران به‌کار می‌رود.
آیا لیزر و ساکشن رقیب هم هستند؟
در تجمعات موضعی کوچک بافت چربی که حجمی کمتر از gr 500 دارند،‌ می‌توان از لیزر لیپولیز یا لیپوساکشن استفاده کرد،‌ اما در حجم‌های بیشتر از gr 500 عملا باید لیپولیز یا در جلسات مکرر انجام شود یا همراه با ساکشن باشد. از مزایای دیگر لیپولیز به امواج الکتریکی یا اولتراسونیک یا لیزر افزایش کلاژن پوست و بهبودی جریان لنفاوی، جریان خون، کاهش ورم و بهبودی سلولیت است.
دوره‌ی نقاهت:
معمولا بعد از مدت کوتاهی (۱تا ۴ ساعت)‌ فرد مرخص می‌شود (سرپایی و بدون نیاز به بستری) و ۱تا ۳ روز استراحت در منزل توصیه می‌شود. زیرا بعد از رفع اثر داروهای بی‌حسی درد قابل تحملی مثل درد گوفتگی وجود دارد که فرد راحت‌تر است در منزل باشد. حدود ۲-۳ هفته محل کار شده تورم دارد که خودبه‌خود رفع می‌شود و پوشیدن گن ضروری است.
نتیجه‌ی نهایی چه موقع مشخص می‌شود؟
تقریبا در همان روزها و هفته‌ی اول نتایج ابتدایی کاملا مشخص است و به‌وضوح ازحجم چربی موضع کاسته می‌شود. ولی نتیجه‌ی نهایی نیاز به ۳ تا ۱۲هفته زمان دارد.

ارتعاشات ایجادشده در سلول های چربی توسط فرکانس های خاصی از امواج صوتی می تواند ظرف چند دقیقه موجب خردشدن و به صورت مایع درآمدن سلول های چربی شود.پس از تخریب سلولها با ساکشن چربی آن خارج میشود.

لیپوساکشن در واقع کشیدن چربی‌های نامطلوب توسط دستگاه مکنده از طریق سوراخ‌های کوچک و بدون برش جراحی است. در این روش چربی از محل‌های ناخواسته مثل شکم، ران، باسن، بغل پا، زانو، بازو، چانه، گونه و گردن برداشته می‌شود. اکنون روش‌های جدیدی طی دهه اخیر ابداع شده‌اند که نتایج این عمل را به طور چشمگیری بهبود بخشیده است. البته لیپوساکشن هرگز جایگزین ورزش و رژیم نمی‌شود اما در داخل بدن ما نقاطی وجود دارند که چربی آن با ورزش و رژیم از بین نمی‌روند مانند پهلوها، کناره خارجی ران‌ها، بازو و … . در این موارد تنها راه لیپوساکشن است. چربی‌های سطح بدن از دو لایه عمقی و سطحی تشکیل شده‌اند. ضخامت لایه سطحی در تمام نقاط بدن تقریبا ثابت است ولی لایه عمقی در نواحی مختلف دارای ابعاد متفاوتی می‌باشد. اتفاقی که در لیپوساکشن رخ می‌دهد برداشتن چربی‌های لایه عمقی است، و چربی لایه سطحی نباید دستکاری شود. اگر این نکته رعایت نگردد، باعث بروز ناهمواری می‌شود. حصول نتیجه‌ی مطلوب در لیپوساکشن مستلزم وجود پوستی سالم و بدون علائمی از ترک‌های پوستی است. پوست یک فرد جوان که دچار چاقی شدید و سابقه حاملگی نباشد، حالت ارتجاعی و انعطاف دارد و بعد از کشیدن چربی زیر آن می‌تواند متناسب با حجم جدید خود را جمع کرده و حالت آویزان پیدا نکند.

کاندید مناسب جهت لیپوساکشن

باید انتظارات شما از لیپوساکشن واقعی باشد نه رویایی. باید بدانید که لیپوساکشن ظاهر شما را بهبود بخشیده و اعتماد به نفس شما را افزایش می‌دهد، اما ضرورتا بدان معنا نیست که کاملا با ایده‌آل شما مطابقت نماید. بهترین کاندید برای لیپوساکشن افراد با وزن تقریبا نرمال با پوستی سالم و انعطاف‌پذیر هستند که دچار مناطقی از چربی اضافی باشند. سن فاکتور مهمی نیست اما اصولا هر چه سن بالاتر باشد، انعطاف‌پذیری پوست کمتر می‌شود.

نوع بیهوشی

انواع مختلفی از روش‌های بیهوشی در لیپوساکشن به‌کار می‌رود. اگر قرار است که لیپوساکشن به‌صورت محدود و با حجم کم انجام شود، بی‌حسی موضعی کفایت می‌کند، اما در صورت تمایل بیمار، به صورت هم‌زمان از داروهای آرام‌بخش و خواب‌آور نیز استفاده می‌شود. در برخی موارد خصوصا با حجم‌های بالا ی لیپوساکشن، بیهوشی عمومی کاربرد دارد. روش لیپوساکشن با لوله های باریکلوله های مخصوص لیپوساکشنتکنیک جراحی از طریق برش‌های کوچک ۴-۳ میلی‌متری و با استفاده از لوله‌های فلزی باریک و دستگاه مکنده چربی‌های عمقی برداشته می‌شوند. محل برش‌ها طوری انتخاب می‌شود که اسکار آن مشخص نباشد. یکی از روش‌های جدید در لیپوساکشن، استفاده از اولترا سوند (امواج صوتی) است. به دلیل وجود عوارض بیشتر استفاده از آن محدود به مناطقی از بدن است که حاوی چربی متراکم بوده و با روش معمول قابل کشیدن نباشد.

زمان جراحی

زمان مورد نیاز جهت لیپوساکشن بسیار متغیر بوده و بسته به تعداد نواحی و میزان چربی که باید ساکشن گردد می‌تواند از یک تا چهار ساعت به طول بیانجامد.
ریسک (خطر) لیپوساکشن
به صورت نرمال لیپوساکشن یک عمل مطمئن و بی‌خطر است، به شرط آن‌که انتخاب بیمار، وسایل مورد استفاده و روش انجام کار صحیح و مناسب بوده و جراح دوره لیپوساکشن را گذرانده باشد.

گن مخصوص بعد از عمل
بعد از عمل، ترشح از محل سوراخ‌ها طبیعی است. برای کنترل ورم و شکل‌گیری پوست معمولا از یک گن مخصوص به مدت ۸-۴ هفته استفاده می‌شود. درد بعد از عمل چندان شدید نخواهد بود ولی کبودی پوست می‌تواند زیاد باشد.

بازگشت به فعالیت نرمال
بعد از اتمام لیپوساکشن، بیمار باید هرچه زودتر از تخت پایین آمده و راه برود. بعد از چند روز شما می‌توانید فعالیت روزمره خود را از سر بگیرید. از فعالیت و ورزش‌های سنگین تا یک ماه باید اجتناب شود.

ظاهر جدید شما
در روزهای اول به سبب ورم و کبودی ظاهر شما حتی از قبل هم بدتر به نظر می‌رسد ولی به مرور از شدت آن کاسته شده و بعد از ۶ هفته ۷۰% ورم جذب می‌گردد. نتیجه نهایی بعد از ۶ ماه حاصل می‌گردد.

آیا پوست با حالت جدید تطبیق می‌کند؟
پوست سالم و قابل‌انعطاف به خوبی جمع شده و با قالب جدید هم‌خوانی پیدا می‌نماید. اما در موارد چاقی‌های شدید موضعی یا زمانی که خطوط پوستی ناشی از کشش زیاد (مانند حاملگی) وجود داشته باشد، این قابلیت پوست از بین رفته و در این موارد باید پوست اضافی نیز برداشته شود.

آیا چربی مجددا باز می‌گردد؟
تعداد سلول‌های چربی ثابت است و بعد از لیپوساکشن سلول‌های برداشته شده جایگزین نمی‌شوند، ولی درصورت عدم رعایت رژیم غذایی، سلول‌های باقی‌مانده چربی اضافی را در خود ذخیره کرده و متورم می‌شوند. اما درهر صورت چاق شدن مجدد فرد به شکی متناسب و در تمام سطح بدن رخ می‌دهد.

عمل جراحی کوچک کردن سینه

تا به حال حدود ۲ میلیون زن در آمریکا پستان‌هایشان را جراحی پلاستیک کرده اند و هر سال هم ۲۵۰ هزار نفر به این تعداد افزوده می‌شود. متوسط سن زنانی که جراحی می شوند ۳۴سال است و۹۰ درصد، پس از زایمان این کار را انجام می‌دهند. پستان یک زن ۲۰ ساله شامل چربی، غدد شیری و ماده ای به نام کلاژن است (که باعث پیوند بافت‌ها به هم و سفت نگه داشتن پستان می‌شود). اما به تدریج با بالا رفتن سن، غدد شیری و کلاژن تحلیل رفته و جای خود را به چربی بیشتر می‌دهد. پوست ناحیه سینه به خاطر کشیده شدن آن بسیار نازکتر از پوست بقیه بدن است و به همین خاطر سریع‌تر دچار خشکی می‌شود. تغییر در میزان هورمون‌های بدن باعث تغییر حالت مداوم پستان‌ها می‌شود. در روزهای اول پس از عادت ماهانه به خاطر توازن هورمون‌ها بافت پستان از همیشه نرم تر است. در میانه دوره به خطر هورمون استروژن پستان‌ها حساستر می‌شود و بالاخره در هفته قبل از عادت ماهانه به خاطر میزان بالای پروژسترون پستان‌ها متورم‌ و‌کمی‌ دردناک می‌شود. منطقه بالا و میان دو پستان پر از غدد چربی است و به همین خاطر راحت لک می شود و خال در می‌آورد. در ضمن هر چه پستان‌ها بزرگتر باشد، بیشتر عرق کرده و باعث تجمع باکتری می‌شود.

جراحی چه فایده‌ای دارد؟

مشکل اکثر خانم‌هایی که این کار را انجام می‌دهند، داشتن پستان‌های بزرگ است. از لحاظ فیزیکی پستان‌های بزرگ، شکل و فرم شانه و گردن را از‌ ‌بین برده و باعث ایجاد کمر درد و گردن درد می‌شوند؛ همچنین باعث ایجاد انحراف در‌ ‌وضع نشستن و در موارد شدیدتر باعث مشکل تنفسی می‌شوند. پستان‌های بزرگ ظاهر یک زن را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و باعث‌ ‌می‌شود که او ناموزون به نظر برسد و ورزش کردن را نیز برای او مشکل یا غیر ممکن کند. از لحاظ روان‌شناختی نیز معمولا‌ کسانی که دارای پستان‌های بزرگ هستند خجالتی و کم‌رو شده و در نتیجه لباس‌های گشاد می‌پوشند تا ناموزونی خود را پنهان کنند. دسته دیگری از خانم‌ها برای بزرگ کردن پستان‌هایشان عمل جراحی انجام می‌دهند که این دسته معمولا فقط به خاطر بهتر به نظر رسیدن ظاهرشان دست به این عمل می زنند.

این جراحی برای چه افرادی مناسب است؟
این اولین سوِالی است که باید به آن جواب دهید. در اولین مراجعه، پزشک سوِالاتی در مورد تاریخچه عمومی پزشکی مثل جزئیاتی درباره‌ ‌هر نوع عمل قبلی پستان و همچنین وضعیت زایمان ازشما خواهد پرسید. اگر چه این عمل می تواند برای تمام زنان در تمام سنین انجام شود ولی معمولا قبل از اینکه پستان‌ها کاملا رشد کنند، این عمل انجام نمی‌شود. به علاوه، بیمارانی که قصد حامله شدن‌ ‌دارند باید معمولا عمل را تا بعد از کامل شدن افراد خانواده‌شان به تأخیر‌ ‌بیندازند. قبل از هر نوع تصمیمی جهت انجام‌ ‌عمل جراحی باید به طور طبیعی هر نوع خطر و ریسک وتمام فواید‌ ‌آن سنجیده شود.‌ ‌اگر شما سیگاری هستید باید قبل از عمل، سیگار را ترک کنید. سیگار کشیدن به طور جدی رگ‌های خونی را تنگ می‌کند و بنابراین جریان خون را در آن ناحیه‌ ‌کاهش داده و باعث کند شدن روند جوش خوردن زخم‌ها شود. از داروهای خون‌ریزی دهنده مثل آسپرین، بروفن … تا حد امکان استفاده نشود در صورتی‌که سابقه کم خونی دارید، از یک ماه قبل از عمل مصرف قرص آهن و اسید فولیک توصیه می‏‌شود. اگر اضافه وزن قابل توجهی دارید، پیشنهاد می‌شود که وزنتان را‌ ‌کاهش دهید. بسته به سن شما، ممکن است نیاز باشد قبل از عمل جراحی‌ ‌ماموگرافی انجام دهید.

مراحل جراحی

قبل از عمل، پزشک با یک قلم نشانه‌گذاری، روی پستان‌ها علامت می‌گذارد تا محل دقیق و اندازه جدید پستان‌های عمل شده را تعیین کند. برای کوچک کردن بافت پستان، چربی و پوست اضافی برداشته می شوند و نوک پستان و بافت‌های باقیمانده به‌ ‌مکان بالاتر انتقال می‌یابد. تمامی این اعمال طبق نشانه‌هایی که قبل از عمل‌ ‌گذاشته شده است، انجام می‌شوند. نوک پستان معمولا در طول خطی مطابق با وسط‌ ‌بازوی شما، روی پستان قرار می‌گیرد. خطی که روی آن بخیه زده می‌شود دور نوک پستان در مکان جدید است و به طور عمودی به طرف پائین تا زیر پستان ادامه پیدا می‌کند. در این نقطه، طبق روش مورد استفاده، جای زخم ممکن است در این مکان پایان یابد یا گاهی ممکن است تا خط‌ ‌زیر پستان نیز ادامه پیدا کند. تمام این کارها در بیهوشی عمومی انجام می‌شود و حدود ۳ ساعت طول می کشد. بسته به میزان خونریزی در طول جراحی، در انتهای عمل جراحی‌ ‌لوله‌های تخلیه‌کننده زیر پوست پستان کار گذاشته می‌شود تا هر نوع مایع سیال یا خونابه‌ای که ممکن است بلافاصله بعد از عمل جراحی ایجاد شود، توسط آنها تخلیه شود و وقتی ترشحات به حداقل رسید این لوله‌ها برداشته می‌شوند. طول مدت ماندن در بیمارستان اساسا بستگی به میزان ترشحاتی دارد که از بدن شما تخلیه می‌شود؛ وقتی این ترشحات به حداقل رسید (معمولا روز بعد ) لوله‌ها برداشته و بانداژها سبک می‌شوند و به شما یاد داده می‌شود تا پستان‌بند کمکی که کمی محکم است و در زیر آن سیم و میله ندارد، بپوشید. گاهی اوقات اگر ترشحات افزایش‌ ‌پیدا کنند ممکن است شب دوم را هم در بیمارستان بمانید. اما نهایتا با یک سوتین مناسب که جهت حفظ پانسمان به کار می رود، مرخص خواهید شد. ‌ ‌در جراحی بزرگ کردن پستان با یک برش کوچک زیرپستان یا زیر بغل و یا دور هاله، بافت پستان آزاد می شود و در پروتز جای می‌گیرد. می‌توان پروتز را زیر پستان و یا زیر عضله گذاشت که پزشک با مشورت بیمار یکی از این راه‌ها را انتخاب می‌کند. پروتزها از نظر جنس به سالین (آب نمکی)، سلیکونی، هیدروژل، کوژل (مخلوط) و دکستروز تقسیم می‌شوند. بعضی پروتزها پرشده و آماده‌اند و بعضی را باید پس از جاگذاری با سالین پر کرد. البته پوشش خارجی تمام پروتزها سلیکون است. پروتز در افرادی که پستان‌های غیرقرینه دارند نیزمورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر یک پستان بسیار کوچک و یک پستان طبیعی باشد، بهتر است پستان کوچک با پروتز بزرگ شود و اگر برعکس یک پستان عادی و یک پستان بزرگ باشد می‌توان از روش ساکشن پستان و در صورتی که پستان خیلی بزرگ باشد با جراحی پستان بزرگ، پستان ها را قرینه کرد.

پس از جراحی

چند روز بعد از انجام عمل جراحی، احتمالا میزان متعارفی‌ ‌درد خواهید داشت که باید با استفاده از مسکن مناسب کنترل شود. درد معمولا بعد از ۴ تا ۵ روز بهبود می یابد‌ ‌ولی پستان‌هایتان ورم کرده و کبود خواهد شد. این کبودشدگی معمولا ۲ تا ۳ هفته طول می‌کشد اما ورم کردن ممکن است تا ۳ ماه باقی‌ ‌بماند. بعد از عمل جراحی ممکن است متوجه شوید که پستان‌ها مخصوصا روی لبه‌های ناحیه بریدگی سفت شده‌اند. این به خاطر فرآیند و عمل جوش خوردن زخم است که‌ ‌درصورت نیاز ماساژهایی که توسط جراح به شما آموزش داده خواهد شد، می‌تواند جهت بهبودی‌ ‌سریع‌تر و رفع سفتی پستان‌ها موِثر واقع شود. به هر صورت ممکن است این وضعیت چند ماه طول بکشد‌. شما باید منتظر باشید که بعد از عمل جراحی حس پوست اطراف نوک پستان‌ ‌و خود نوک پستان کم شود و این به خاطر شوک عمل جراحی و صدمه‌ای است که به اعصاب این ناحیه وارد شده است. اگر چه این حالت بعد از چند ماه بهبود پیدا می‌کند، ولی کرخ شدگی و بی‌حسی دائمی ممکن است به دنبال آن روی دهد. به طور معمول پستان‌ها کمی ناصاف و ناهمگون خواهند شد و در این مورد‌ ‌استثنا برای خانم‌های دارای ‌پستان‌های بزرگ وجود ندارد. اگرچه تمام تلاش برای متقارن شدن پستان‌ها انجام می‌شود اما همیشه این تقارن به دست نمی‌آید. عمل جراحی کوچک کردن پستان احتمالا یکی از شایع‌ترین جراحی‌های زیبایی پستان است، بنابراین‌ ‌بسیار مهم است که شما با جراحتان صحبت کنید تا ببینید که شناخت کامل از چیزی که شما‌ ‌می خواهید دارد یا خیر. تا جایی که ممکن است‌، سعی کنید منظورتان را طوری بیان کنید‌ ‌که جراح بفهمد بزرگی یا کوچکی که می‌خواهید از این عمل جراحی به دست آورید، چقدر‌ ‌است. این کار امکان و احتمال برداشتن بیش از حد یا کمتر از حد لازم را به حداقل می‌رساند. اگرچه روش و تکنیک مورد استفاده ممکن است بتواند بهترین همخوانی ممکن بین‌ ‌دو پستان و نوک پستان را تضمین کند، ولی امکان و احتمال شیر دادن با پستان بعد از‌ ‌جراحی را تضمین نمی‌کند. ‌تقریبا در ۱۰ درصد از موارد ژلاتین تخت می شود یا نشست می‌کند و یا باعث چروک شدن پستان می‌شود و باید جایگزین و یا کلا برداشته شود. مشکل دیگر سفت شدن بافت زخم مانند دور ژلاتین است که مستلزم یک جراحی مجدد است. همیشه خطر عفونت و خونریزی پس از جراحی وجود دارد.

بازگشت به حالت طبیعی
این عمل جراحی نسبتا یک عمل جراحی مهم است و باید به خودی خود به آن اهمیت داد. سعی نکنید سریع شروع به کار کنید. احتمالا چند هفته باید بگذرد تا شما احساس کنید که همه چیز عادی شده است. اگر چه‌ ‌بعضی از افراد بعد از ۱۰ تا ۱۴ روز می‌توانند کارهای سبکشان را انجام دهند ولی بعضی‌ ‌دیگر ترجیح می‌دهند یکی دو هفته بیشتر استراحت کنند.
راه رفتن در ۳ تا ۴ هفته اول مفید است چون باعث بهبود گردش خون و ورم‌ به وجود آمده می‌شود ودر عین حال احتمال لخته شدن خون را کاهش می‌دهد. بلند کردن چیزهای سنگین یا فعالیت و کارهای سخت و دشوار در ۶ هفته اول بعد از عمل جراحی‌ ‌ممنوع است.‌
به منظور بهبود محل عمل از هفته دوم به بعد در تمام بیماران از پمادهای آنتی اسکار و یا شیت‏‌های سیلیکون استفاده می‌شود. لازم است بیماران به مدت دو تا سه هفته بعد از عمل از سوتین‌های طبی مخصوص استفاده نمایند

این سیستم همانند سونوگرافی، با تولید امواج ماوراء صوت منتها با فرکانس پایین کار می‌کند. این روش از طریق پدیده‌ای تحت عنوان stable cavitation موجب افزایش نفوذپذیری جدار سلول‌های آدیپوسیت (سلول‌های ذخیره‌ای چربی) شده و بدین ترتیب موجب تجزیه این سلول‌ها و رهاسازی چربی موجود در آن‌ها به داخل جریان لنفاوی می‌شود. نهایتاً محتوای سلول‌های چربی توسط کبد متابولیزه شده و از طریق جریان ادرار دفع می‌شود. لذا توصیه می‌شود افراد در طی روزهای درمان مقادیر بیشتری آب بنوشند.

پوست کشی بازو یا براکیوپلاستی

تغییرات وزن، افزایش سن، حتی گاهی ارث می‌تواند سبب افتادگی و شلی پوست بازو از ناحیه زیر بغل تا آرنج شود. ورزش ممکن است عضلات بازو را سفت و قوی کند اما روی پوست آویزان و چربی که به‌طور موضعی در بازو تجمع یافته هیچ تاأثیری ندارد . شلی پوست زیر بازو و تجمع چربی در بازو سبب بدشکلی بازو شده که خیلی از موارد حتی با پوشیدن لباس‌های پوشیده هم قابل مخفی کردن نیست و این موضوع سبب اثرات روانی ناخوشایندی به‌ویژه در بانوان می‌شود. در درمان چاقی یا شلی بازوها همواره توجه به این نکته بسیار مهم است که ابتدا شاخص توده‌ی بدنی (BMI) بیمار اندازه‌گیری شود. در صورتی‌که BMI بیش از ۳۰ باشد درمان‌های لازم برای زیباسازی بازوها به بعد از کاهش وزن بیمار موکول خواهد شد. در صورتی‌که معیار چاقی بیمار کمتر از ۳۰ باشد:

در مواردی که شلی خفیف بازو و تجمع چربی کم است، انجام رادیو فری‌کوئنسی (RF) مؤثر است.
در مواردی که تجمع چربی زیاد است اما شلی پوست خفیف تا متوسط است انجام لیپولیزر با یا بدون لیپوساکن توصیه می‌شود.
در مواردی که تجمع چربی زیاد بوده و شلی پوست شدید باشد انجام لیپولیزر همراه با براکیوپلاستی توصیه می‌شود.
در مواردی که تجمع چربی خفیف بوده و شلی پوست شدید باشد براکیوپلاستی به تنهایی توصیه می‌شود.
براکیوپلاستی به دو روش قابل انجام است:

براکیوپلاستی با برش کوچک (minimal incision)
براکیوپلاستی وسیع (extended incision)
لیفت بازو
عمل جراحی ساده ای که با برداشتن پوست اضافه و چربی زیر جلد از ناحیه زیر بغل تا آرنج و بازسازی پوست بازو ایجاد پوستی زیبا و بازویی صاف و کشیده و حجم مناسب بازو می‌کند.
هر چند در این عمل جراحی یک خط برش صاف زیر بازو خواهد ماند.

افراد مناسب جراحی

بزرگسالانی که دچار افتادگی و شلی پوست بازو شده‌اند.
افرادی که تغییر وزن واضح داشته‌اند و اکنون به وزن ثابت رسیده‌اند.
افرادی که بیماری طبی که سبب اختلال در ترمیم زخم شود ندارند.
افرادی که بیماری قلبی و ریوی که مانع جراحی شود ندارند.

روش جراحی

در این عمل جراحی فرد بیهوشی کامل می‌گیرد. زمان عمل معمولا طولانی نیست. با برشی از زیر بغل یعنی محل رویش مو تا آرنج پوست و چربی اضافه برداشته شده و بافت بازو با دقت بازسازی می‌شود و معمولا قسمت رویش مو نیز برداشته می‌شود.
بعد از عمل یک خط طولی از زیر بغل تا آرنج میماند.
مراقبت‌های بعد از عمل
برای این عمل نیازی به بستری در بیمارستان نیست و جراحی در در کلینیک قابل انجام است.
مدت بستری حد اکثر یک شب است.
بعد از جراحی بهتر است به مدت دو هفته از لباس‌های ساپورت تنگ برای بازوها و ساعد استفاده شود.
دست‌ها و بازو باید تا چند روز بالاتر از سطح قلب نگه داشته شود.
بهتر است بیمار به محض هوشیار شدن شروع به بازی کردن با انگشتان و مچ دست کرده و از روز بعد از عمل شروع به بالا بردن بازوها نماید.
آنتی بیوتیک ۳ تا ۵ روز کافی است.
پانسمان روز دوم بعد از عمل برداشته می‌شود و شستشوی زخم و استحمام آزاد است.
عوارض عمل جراحی
گاهی تورم در انگشتان و دست‌ها ایجاد شده که با ورزش و بالا گرفتن بازو برطرف می‌شود.
عارضه‌ی دیگری که مستقیما به این عمل جراحی مربوط باشد گزارش نشده است.
مثل هر جراحی دیگر عوارض عمومی نظیر عفونت زخم، اختلال ترمیم زخم و غیره در موارد نادر گزارش شده است .

جراحی های لاپاراسکوپی

اندومتریوز

اندومتریوز بیماری مزمن و خوش خیم زنان است که با حضور سلول‌های طبیعی رحم در خارج از حفره‌ی رحم شناخته می‌شود. شیوع این بیماری سه تا ده درصد است. بیماری می‌تواند موجب درد مزمن ، نازایی واختلال خلقی شود.

علل اندومتریوز

علت اصلی این بیماری به‌روشنی مشخص نشده است. مجموعه‌ای از عوامل ژنتیکی و محیطی را به عنوان علت اندومتریوز معرفی می‌کنند. اندومتریوز ممکن است به دلایل زیر ایجاد گردد:

عوامل ارثی

اختلالات هورمونی

اختلال سیستم ایمنی

برخی آلاینده‌ها مانند دیوکسین

سابقه‌ی عفونت‌های ویروسی

علائم اندومتریوز

درد شدید قبل از قاعدگی و حتی ضمن آن

درد شدید ضمن مقاربت ،دفع ادرار و مدفوع در طول قاعدگی

نازائی

اختلالات گوارشی (اسهال، یبوست و تهوع)

تشخیص اندومتریوز

لاپاروسکوپی روش استاندارد طلایی تشخیص اندومتریوز است که ضمن آن نمونه برداری انجام می‌شود. روش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی، سی تی اسکن و ام آر آی نیز برای تشخیص به‌کار می‌روند.

طبقه‌بندی اندومتریوز

اندومتریوز جزئی (Minimal): ضایعات منفرد بدون چسبندگی مهم

اندومتریوز خفیف (Mild): ضایعات پراکنده و سطحی شامل تخمدان‌ها کمتر از پنج سانتی متر بدون چسبندگی مهم

اندومتریوز متوسط (Moderate): ضایعات چند کانونی، سطحی و تهاجمی با چسبندگی تخمدان و لوله‌ها

اندومتریوز شدید (Severe): ضایعات چند کانونی، سطحی و تهاجمی شامل توده‌های بزرگ همراه با چسبندگی لوله‌ها، تخمدان و کلدوساک

درمان اندومتریوز

درمان اندومتریوز شامل درمان هورمونی و جراحیست. هدف از درمان عموماً بازگرداندن قدرت باروری و اصلاح ساختار آناتومیک لگن است.

از درمان دارویی برای رفع درد استفاده می‌شود. داروی مؤثری بر نازائی ناشی از اندومتریوز وجود ندارد.

در موارد اندومتریوز پیشرفته، IVF مؤثرترین درمان ناباروری است.

غذاهای مفید در اندومتریوز

بیمارانی که کمبود برخی مواد غذایی دارند بیشتر به اندومتریوز مبتلا می‌شوند؛ مانند ویتامین B و منیزیم. ماهی، برنج، ماکارونی، نان، غلات سبوس دار و سبزیجات حاوی ویتامین B و منیزیم هستند.

ویتامین‌های گروه ب مانند B1، B2 و B6 از عود اندومتریوز جلوگیری می‌کنند.

آنتی اکسیدان‌ها چون بتا کاروتن، سلنیوم، ویتامین C و ویتامین E به همان میزان که در کاهش گرفتگی عضلات و خون‌ریزی در قاعدگی مفیدند، در ارتقای سیستم ایمنی بدن نیز مؤثرند. این آنتی اکسیدان‌ها می‌توانند به کنترل اندومتریوز و دردهای ناشی از آن کمک کنند. اسفناج، کلم بروکلی، کرفس، خیار، بادام و روغن گل آفتاب‌گردان و روغن گلرنگ از منابع خوب آنتی اکسیدان به‌شمار می‌رود.

دارچین و اندومتریوز

دارچین، یکی از مطلوب‌ترین ادویه‌های موجود در جهان، نقشی مهم در باروری دارند. این ادویه سالهاست که برای جلوگیری از خونریزی شدید قاعدگی، خونریزی شدید ناشی از اندومتریوز و فیبرویید رحمی به کار می‌رود.

در صورتیکه عمل جراحی به روش لاپاروسکوپی امکان پذیر نباشد چه اتفاقی می افتد؟

برای اندکی از بیماران نمی شود از روش لاپاروسکوپی استفاده کرد .عواملی که احتمال دارد احتمال یا تغییر روش جراحی را افزایش دهند ممکن است شامل سابقه داشتن قبلی در جراحی شکم که موجب ایجاد بافت جوشگاهی و با تراکم شده است و موجب عدم امکان مشاهده اعضا یا مشکلات خونریزی در حین عمل باشد. تصمیم انجام عمل جراحی به عهده پزشک است که از سوی پزشک متخصص پیش از عمل یا حین خود عمل صورت می پذیرد.اگر پزشک احساس کند که تغییر جراحی لاپاروسکوپی به جراحی باز و باز کردن بدن ایمن ترین را ه است مشکل پیچیده ای نیست بلکه تصمیمی منطقی در مورد جراحی است.تصمیم گیری در مورد تغییر روش جراحی به جراحی باز کاملا به ایمنی بیمار وابسته است.

رحم و جراحی های آن ( هیسترکتومی )

هیسترکتومی ( برداشتن رحم ) بعد از سزارین، شایع‌ترین جراحی زنان است به‌طوری که در ایالات متحده آمریکا هر سال ۶۰۰ هزار زن هیسترکتومی می‌شوند. به عبارت‌ دیگر، این آمار نشان می‌دهد که در این کشور، حدود یک سوم زنان قبل از رسیدن به سن ۶۰ سالگی، تن به تیغ هیسترکتومی می‌دهند.

مشکلاتی مثل درد شدید لگن، خون‌ریزی شدید و نامنظم ماهانه یا ابتلا به سرطان رحم از مواردی هستند که گاه برای درمان آن‌ها چاره‌ای جز خارج کردن رحم توسط جراحی نیست. البته در اغلب موارد، هیسترکتومی، برای درمان گروهی از بیماری‌های زنان است که به درمان دارویی پاسخ خوبی نداده‌اند. در ضمن، این روش برای خانم‌هایی می‌تواند مطلوب باشد که دیگر قصد بچه‌دار شدن ندارند و از به‌کاربردن درمان‌های بی‌نتیجه و متعدد هم خسته شده‌اند.

موارد انجام هیسترکتومی

سرطان در سیستم تناسلی زنانه: با توجه به نوع سرطان و میزان پیشرفت آن، ممکن است قبل از هیسترکتومی راه‌های جایگزین شامل هورمون درمانی یا پرتودرمانی نیز به‌کار برده شود.

فیبروم‌های‌ رحم :‌ هیسترکتومی تنها راه حل دائمی برای فیبروئید‌ است. فیبروئیدها، تومورهای خوش‌خیم رحم هستند که منجر به خون‌ریزی مکرر، کم‌خونی، درد لگن و فشار بر روی مثانه می‌شوند. فیبروئید‌ بیماری شایعی است که ممکن است بسته به اندازه و شدت علائمی که ایجاد می‌کند، بتوان با راه‌هایی غیر از جراحی نیز آن را درمان کرد.

اندومتریوز: در این بیماری بافت پوشاننده داخل رحم در خارج از رحم، مثلا در تخمدان‌ها، لوله‌های رحمی یا لگن رشد می‌کند و همانند یک رحم معمولی، موجب درد و خونریزی‌های نامنظم می‌شود. در این بیماری هم اگر دارو و درمان‌های دیگر جواب ندهد، شاید نیاز به هیسترکتومی باشد.

پرولاپس یا افتادگی رحم : پایین آمدن رحم در کانال واژن، زمانی رخ می‌دهد‌ که بافت‌ها و رباط‌های نگهدارنده رحم ضعیف شوند. افتادگی رحم ممکن است منجر به بی‌اختیاری ادرار، فشار در لگن یا مشکل حرکات روده شود. اگر مصرف دارو و ورزش منظم برای مستحکم کردن کف لگن، علایم را برطرف نکند، نیاز به هیسترکتومی خواهد بود.

خون‌ریزی مکرر وطولا‌نی مدت از واژن : اگر خون‌ریزی ماهانه‌ی شما شدید و نامنظم است و در هر دوره بیش از حد طول می‌کشد، در صورتی‌که روش‌‌های دیگر نتواند خون‌ریزی را کنترل کند، هیسترکتومی می‌تواند شما را آسوده کند.

درد لگنی مزمن : اگر شواهد نشان دهد که منشاء دردهای مزمن لگنی شما رحم یا تخمدان‌ها هستند، ممکن است جراحی لازم شود. با این حال بسیاری از انواع دردهای لگن با هیسترکتومی بهبود نمی‌یابند، بنابراین بررسی کامل و دقیق قبل از عمل جراحی ضروری است. توجه داشته باشید که برداشتن رحم یعنی خاتمه یافتن قدرت باروری شما. بنابراین اگر فکر می‌کنید ممکن است در آینده بخواهید بچه‌دار شوید، راجع به‌‌ درمان‌های جایگزین سوال کنید.

نحوه‌ی انجام هیسترکتومی

برای انجام هیسترکتومی، با عمل جراحی، رحم را از لوله‌های تخمدانی، تخمدان‌ها و واژن جدا می‌شود.جراحی ممکن است شامل خارج کردن بافت‌ها و ارگان‌های اضافی‌تر باشد. به‌طور کلی هیسترکتومی به چند طریق انجام می‌شود:

هیسترکتومی ناقص : روشی است که در آن گردن رحم را باقی می‌گذارند.

هیسترکتومی کامل : روشی است که در آن رحم و گردن رحم را برمی‌دارند. هیسترکتومی کامل همراه با برداشت تخمدان‌ها و لوله‌های دو طرف، علاوه بر از بین رفتن قدرت باروری، موجب یائسگی زودرس هم ‌می‌شود.

هیسترکتومی رادیکال : این روش، برداشت قسمت فوقانی واژن و قسمتی از بافت محیطی و غدد لنفی را نیز شامل می‌شود. جراحان معمولا از این روش برای درمان سرطان گردن رحم استفاده می‌کنند.

به‌طورکلی هیسترکتومی می‌تواند با برشی در روی شکم یا از طریق واژن صورت بگیرد. روش جدید و پیشرفته جراحی هیسترکتومی خارج کردن رحم از طریق لاپاروسکوپی است که با سوراخ‌های چند میلیمتری در جداره‌ی شکم انجام می‌شود. عوارض این روش از جراحی باز کم‌تر است.

فتق

امروزه مردم به بیرون‌زدگی کشاله ران «فتق یا باد فتق» می‌گویند. فتق ممکن است در هرجایی از بدن ایجاد شود. به جابجایی اعضای بدن از جایگاه طبیعی خود فتق گفته می‌شود. شایع‌ترین انواع فتق عبارتند از:

فتق مغبنی و رانی (بافت هم‌بند ناحیه‌ی کشاله ران درگیر است)

فتق شکافی (از لابه‌لای عضلات ناحیه‌ای که تحت عمل جراحی قرار گرفته است)

فتق نافی (در نوزادان رخ می‌دهد و مشکل در عضلات اطراف ناف است)

فتق اپی گاستریک (در قسمت فوقانی شکم و بین جناغ سینه و ناف رخ می‌دهد)

فتق اطراف ناف (در اطراف ناف و بیشتر در خانم‌ها رخ می‌دهد)

علایم شایع

تورمی که معمولاً با فشار ملایم یا درازکشیدن به جای خود بر می‌گردد.

گاهی ناراحتی یا درد خفیف در محل بیرون زدگی

تورم در کیسه بیضه، با یا بدون درد

یبوست، سوءهاضمه

ندرتاً استفراغ، علامت خطرناکی است.

علل

سرفه و برونشیت

سیگار

چاقی

حاملگی

آسیت (اب آوردن شکم)

زور زدن (یبوست ، بزرگی پروستات)

وزن تولد کم‌تر از ۱۵۰۰ گرم

سابقه‌ی خانوادگی فتق (هشت برابر)

برش جراحی

وجود یک ضعف در بافت هم‌بند یا دیواره عضلانی. این ضعف ممکن است از همان آغاز زندگی وجود داشته باشد یا بعداً به‌وجود آید. فتق‌های برشی پس از عمل جراحی به‌وجود می‌آیند.

عوامل افزایش‌دهنده خطر

نوزادان و شیرخواران زودرس 

سن بالای ۶۰ سال 

سرفه مزمن 

چاقی 

حاملگی 

زور زدن، مثلاً در اثر یبوست مزمن

پیش‌گیری

جلوی اکثر فتق‌ها را نمی‌توان گرفت، اما حفظ وزن مناسب و ورزش منظم برای حفظ قوام عضلانی ممکن است باعث پیشگیری از بروز بعضی فتق‌ها شوند.

اگر یبوست یا سرفه مزمن وجود دارد، باید برای درمان به پزشک مراجعه شود.

درمان

از آنجایی‌که عوارض فتق می‌تواند سلامتی و حیات بیمار را تهدید کند در اولین فرصت پس از تشخیص اقدام به درمان الزامی است.

اساسی‌ترین درمان فتق ترمیم به روش جراحی است. جراحی به روش سنتی (باز) و یا لاپاروسکوپی (بسته) انجام می‌شود. جراحی لاپاروسکوپی خصوصا در مواردی‌که جراحی باز با شکست مواجه شده و فتق بیمار عود کرده هم‌چنین در افراد چاق و در مواردی فتق دو طرفه‌ی کشاله‌ی ران توصیه می‌شود.

امروزه استفاده از یک وصله (مش) باعث کاهش عود پس از عمل جراحی فتق شده است.

در مورد افراد مسن که فتق بزرگ و مزمن دارند، که به‌راحتی جا می‌رود و ریسک عمل جراحی از خطر گیر افتادن بیشترباشد از جراحی صرف نظر می‌شود.

فتق نافی کم‌تر از یک سانتی‌متر موقع تولد، معمولا طی چهار سال خود به خود بسته می‌شود.

داروها

برای ناراحتی خفیف می‌توان از داروهایی مثل استامینوفن استفاده نمود.

خون‌ریزی و بزرگ شدن منطقه از عوارض دیررس جراحی ممکن است باشد که عموما کار خاصی احتیاج ندارد و با درمان علامتی (کمپرس آب گرم و مصرف مسکن) بهتر می‌شود.

نکته اینجاست که فعالیت‌های سنگین را بیمار نباید بلافاصله بعد از جراحی شروع کند و احتمال عود فتق را زیاد می‌کند. عفونت‌های زخم هم مانند هر زخم دیگر ممکن است اتفاق بیافتد. اصولا بعد از عمل جراحی فتق نباید تا ۴۸ ساعت به زخم آب بخورد ولی بعد از آن بیمار می‌تواند حمام برود.

از عوارض دیگر جراحی فتق سوزش و خارش ناحیه است که نکته مهمی نیست. در جراحی فتق‌ها دو طرفه در مواردی‌که تکنیک غلط باشد عقیمی نیز دیده می شود که بسیار نادر است. در کل ورزیده بودن عضلات شکم از عود فتق‌ها جلوگیری می‌کند. اصولا فتق‌های کشاله ران در افرادی‌که عضلات شکمی شلی دارند بیشتر دیده می‌شود. 

آیا بعد از عمل جراحی فتق عود می‌کند؟

بله. فتق‌ها ممکن است بعد از جراحی دوباره عود کنند که بستگی به تکنیک عمل جراحی دارد. ما گاهی در جراحی فتق از مش یا یک توری مصنوعی استفاده می کنیم تا مانند یک پشتیبان از فتق جلوگیری کند که گاهی باز هم عود می‌کند.

آیا فتق بند باعث بهبود فتق می‌شود؟ 

خیر. در موارد فتق‌های کشاله ران برای مدت محدودی که بیمار جهت جراحی وقت ندارد اشکالی ندارد ولی باعث درمان آن نیست و استفاده‌ی دراز مدت از فتق بندها باعث چسبندگی لایه‌های فتق و مشکل‌تر کردن جراحی می‌شود.

عوارض جراحی فتق چیست؟

شایع‌ترین عارضه جراحی فتق درد ناحیه است که گاهی تا یک سال باقی می‌ماند و آزاردهنده است. که مصرف مسکن‌ها و پوشیدن شورت‌های محکم که بیضه‌ها را بالا ببرد می‌تواند کمک کننده باشد.

آیا پس از عمل جراحی فتق مردان قادر به برقراری روابط زناشویی هستند؟

روابط زناشویی بعد از عمل فتق ربطی به عمل نداشته و هر وقت‌که بیمار درد نداشته باشد می‌تواند رابطه جنسی برقرار کند.

رفلاکس معده به مری

سوزش سر دل 

اگر شما با یک احساس سوزش دردناک درسینه‏‌تان بعد از خوردن غذا آشنا هستید ممکن است دچار بیماری برگشت محتویات اسیدی معده به مری یا “GERD” باشید. وقتی که شما GERD داشته باشید، برگشت اسید به دهانتان را احساس می‌‏کنید. سوزش سر دل شکایتی معمول است. اما ممکن است علائم دیگری نیز داشته باشید.

بعضی علائم شایع 

اگر رفلاکس “GERD” دارید ممکن است دچار بعضی از حالات زیر باشید:

•سوزش سر دل مکرر یا سوزش سر دل در شب

•مایع شور مزه که به طرف دهانتان برگشت می‏‌کند.

•احتیاج مکرر به استفاده از آنتی اسیدها.

•آروغ فراوان یا قی کردن.

•علائمی که بعد از غذا خوردن، خم شدن روی چیزی یا دراز کشیدن بدتر می‏‌شوند.

•سرفه یا تنگی نفس .

بلع مشکل و یا دردناک.

•توجه داشته باشید: درد سینه‌‏ای که توسط GERD ایجاد می‌شود ممکن است شبیه آنچه که در مشکلات قلبی است احساس شود. پس برای اطمینان باید تمامی دردهای سینه توسط پزشک بررسی شود.

معاینه و بررسی 

در طی معاینه، پزشک سؤالاتی درباره شکایات و نحوه‌ی زندگی شما می‏‌پرسد. انجام برخی آزمایشات از قبیل عکس سینه، اندوسکوپی و عکس رنگی مری ومعده با بلع باریم و یا آزمایشات خونی ضروری است. این بررسی‌‏ها به تعیین علت شکایات شما کمک می‏‌کند و پزشک را در انتخاب بهترین درمان برای شما یاری می‏‌دهد.

رهایی از علائم 

تغییر در عادات زندگی یا داروها اغلب می‌توانند GERD را کنترل کنند. درباره مطالب پیشنهادی ذیل با پزشک خود صحبت کنید زیرا ممکن است به بهبودی شما کمک نماید.

مراقب عادات غذایی خود باشید

غذاهای خاصی ممکن است اسید معده را افزایش دهد یا عضله دریچه‌ی تحتانی مری را شل کرده و به احتمال زیاد GERD ایجاد کند. بهتر است از این غذاها که در ادامه‌ی به برخی از آنها اشاره شده پرهیز کنید:

•قهوه، چای و نوشیدنی‌های کولادار (با یا بدون کافئین)

•نوشیدنی گازدار

•غذاهای چرب و ادویه‌‏دار

•شکلات

•نعناع

•پیاز و گوجه فرنگی

از هر غذای دیگری که به نظر می‏‌رسد معده شما را تحریک کند یا باعث درد شود، پرهیز کنید.

از تنباکو و سیگار به دور باشید کشیدن سیگار به احتمال زیاد می‏‌تواند ایجاد GERD کرده و علائم شما را بدتر کند. سعی کنید از آن پرهیز کنید تا بهبود خود را به چشم ببینید.

سرتان را بالا نگهدارید 

رفلاکس (برگشت) اغلب وقتی که به صورت طاق‌باز می‏‌خوابید اتفاق می‏‌افتد چون مایعات داخل معده به‌راحتی به عقب برمی‏‌گردند. سعی کنید سر تخت خوابتان را ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر بالا ببرید. برای این منظور دو جعبه یا هر چیز مستطیل شکل را زیر بالشتان بگذارید. تشک یا تمام تخت خود را شیب‌دار کنید نه آن‌که از چند بالش استفاده کنید، چون در این صورت فشار بر روی معده‏‌تان افزایش می‏‌یابد که در نهایت می‌‏تواند علائم را بدتر کند.

درباره‌ی داروها از پزشک خود سؤال کنید

دکتر شما ممکن است داروهایی جهت کاهش اسید معده و بهبود کار سیستم گوارشی به شما توصیه کند. هم‌چنین داروهایی را که GERD شما را بدتر می‏‌کند، به‌صورت لیستی در اختیارتان بگذارد تا حتی‌الامکان از مصرف آنها پرهیز کنید. به‌هرحال درهنگام مصرف هر داروی جدید حتماً با پزشک خود مشورت کنید.

عمل جراحی 

در بعضی از موارد GERD ممکن است به تغییر عادات زندگی و یا دارو جواب ندهد در این صورت جراحی ممکن است ضروری باشد. هدف از عمل جراحی اصلاح اشکال ایجاد شده در دریچه‌ی تحتانی مری است. این کار از طریق لاپاروسکوپی قابل انجام است.

وقتی که غذا می‏‌خورید غذا از طریق لوله‌‏ای که مری نامیده می‏‌شود به معده منتقل می‏‌گردد. در انتهای تحتانی مری حلقه عضلانی به نام اسفنکتر تحتانی مری وجود دارد. این حلقه مانند دریچه یک طرفه عمل می‏‌کند و به غذا اجازه می‌‏دهد تا به معده وارد شود، ولی از برگشت آن به مری جلوگیری می‏‌کند. ناکارآمدی این دریچه باعث پس زدن اسید معده به مری می‌شود. برای تقویت دریچه طی جراحی لاپاروسکوپی لفافه‌ای از معده به دور قسمت تحتانی مری پیچیده می‌شود و فتق دهانه‌ی مری دیافراگم ترمیم می‌شود.

چه موقع شما GERD دارید؟

کشیدن سیگار، فشار بر معده، غذاها و داروهای خاص یا مشکلات پزشکی می‏‌تواند اسفنکتر تحتانی مری را تضعیف کند و منجر به رفلاکس (بازگشت غذا) شود. اگر رفلاکس به‌طور مرتب اتفاق بیافتد GERD نامیده می‏‌شود. برگشت مداوم مواد اسیدی می‌تواند مری را تحریک کرده و باعث سوزش، فشار یا التهاب شود. اسید معده در نهایت می‏‌تواند باعث به وجود آمدن زخم در مری شود.

توصیه‌های مهم

بعضی اعمال دیگر که رعایت آنها می‏‌تواند به خلاصی شما از علائم کمک کند:

• در هر وعده غذایی حجم مصرف غذا را کاهش دهید به نحوی که معده کاملاً پر نشود.

• بلافاصله بعد از خوردن غذا دراز نکشید و چند ساعت صبر کنید تا معده‌تان از غذا خالی شود.

• از سفت بستن کمر و پوشیدن لباسهای تنگ پرهیز کنید چرا که فشار بیشتری بر معده وارد می‏‌کند.

• وزن اضافی‏‌تان را کم کنید، اضافه وزن می‏‌تواند فشار بیشتری بر معده وارد کند و منجر به رفلاکس شود.

برخی بیماری‌ها با علائم دیگری، که در اثر GERD ممکن است به‌وجود آید، شامل: 

• سرفه‏‌های مستمر و خشک

• تنگی نفس (حتی آسم)

• درد گوش

• گلو دردهای مزمن صبحگاهی

• گرفتگی صدا

• افزایش شانس ابتلا به سرطان مری و حنجره

عقیمی مردان (واریکوسل)

واریکوسل (واریس بیضه) به بزرگ شدن عروق و وریدهای بیضه گفته می‌شود که معمولا در ۱۰٪ مردان دیده می‌شود و حدودا ۴۵٪ درصد آن‌ها را دچار عقیمی (برگشت‌پذیر) می‌کند. واریکوسل در بیضه سمت چپ یا دو طرفه دیده می‌شود و در بیضه سمت راست بدون دخالت بیضه سمت چپ خیلی نادر است. راه تشخیص آن این است که در بالای بیضه یک توده لمس شود مثل این که چند کرم در بالای بیضه باشد. واریکوسل در بعضی افراد با درد و در بعضی بدون درد است که باید در هر دو صورت به پزشک مراجعه شود. درمان واریکوسل فقط عمل جراحی است که باید به دو صورت عمل گردد:

اگر همراه با درد باشد

اگر باعث تغییر در کیفیت اسپرم شود.

فعالیت زیاد، مسائل ارثی و مشکلات عروقی نیز باعث عود واریس و ایجاد واریکوسلمی شود. به علت پرخونی بیضه‌ها هنگام به‌وجود آمدن واریکوسل‌ها، درجه‌ی حرارت بیضه‌ها بالا رفته و باعث کاهش اسپرم‌سازی و احتمال عقیم شدن در دراز مدت می شود و از آنجاکه قسمت عمده اسپرم‌سازی با بیضه‌ی چپ است، برای همین واریکوسل‌های سمت چپ بیشتر با عقیمی همراه است. اصولا واریکوسل‌ها تقسیم‌بندی گوناگونی دارند و در درجه‌های بالا وریدهای بیضه کاملا بزرگ و پیچ‌دار شده و در حالت ایستاده کاملا معلوم‌اند و در موارد زودرس فقط در هنگام ایستادن و زور زدن وریدها قابل لمس می‌شوند. جراحی واریکوسل در موارد علامت‌دار شدن شامل سنگینی بیضه‌ها، درد و نازایی صورت می‌گیرد. در حقیقت واریکوسل بیضه‌ها درمان علامتی دارد.

واریکوسل بیماری سنین جوانی است.

حدود یک ششم مردان واریکوسل دارند. در مردانی که دچار ناباروری هستند، این رقم بالاتر است و به ۴۰ درصد می‌‌رسد. واریکوسل شایع‌ترین علت تولید کم اسپرم و کاهش کیفیت آن است، گرچه همه واریکوسل‌ها بر تولید اسپرم اثر نمی‌گذارند.

اغلب واریکوسل‌ها در طول زمان ایجاد می‌شوند. خوش‌بختانه اغلب واریکوسل‌ها به آسانی تشخیص داده می‌شوند، و اگر علامت‌دار شده باشند، می‌توان آن‌ها را با جراحی ترمیم کرد.

بیمار ممکن است با شکایت بزرگی، عدم تقارن بیضه ها، درد بیضه و پس از ازدواج، با ناباروری مراجعه کند.

اکثر مبتلایان به واریکوسل به دلیل از دست دادن توانایی تولید اسپرم‌های مناسب دچار ناباروری نیز می‌شوند. این بیماری با عمل جراحی قابل درمان است و حتی ناباروری مردان را نیز تاحدود زیادی می‌توان از بین برد. البته اگر واریکوسل در یک مرد مسن به طور ناگهانی بروز کند، می‌تواند نشانه‌ی بدی باشد چرا که تومورهای کلیه می‌توانند باعث بروز این حالت در افراد مسن شوند.

علائم

واریکوسل، اغلب علامتی ایجاد نمی‌کند. ندرتا واریکوسل درد ایجاد می‌کند که ممکن است در طول روز به علت فعالیت‌های جسمی بدتر شود و به طور شاخص با خوابیدن به پشت تخفیف می‌یابد. در طول زمان ممکن است واریکوسل‌ها بزرگ تر و چشمگیرتر شوند.

علل

اگرچه علت دقیق ایجاد واریکوسل معلوم نیست، اما بسیاری معتقدند که دریچه‌های غیرطبیعی درون وریدها مانع جریان خون طبیعی در آن‌ها می‌شوند و پس زدن خون، به گشاد شدن وریدها می‌انجامد.

واریکوسل معمولا در ناحیه بیضه چپ رخ می‌دهد، که به علت موقعیت ورید بیضه‌ای چپ است. اما واریکوسل در یک بیضه، بر تولید اسپرم در هر دو بیضه تاثیر می‌گذارد.

در سنین ۱۵ تا ۲۵ سالگی، بیشترین احتمال بروز واریکوسل وجود دارد.

تشخیص

از آنجایی‌که واریکوسل معمولا علامتی ندارد،‌ اغلب در حین ارزیابی ناباروری یا معاینه جسمی کشف می‌شود.

پزشک در معاینه جسمی، ممکن است توده غیردردناک کلاف‌مانندی را در بالای بیضه لمس کند. برخی از افراد، این توده را به صورت احساس “کیسه‌ای از کرم” وصف می‌کنند. اگر این توده به اندازه‌ی کافی بزرگ باشد، پزشک در حالت ایستاده، می‌تواند آن را لمس کند.

اگر واریکوسل فرد کوچک‌تر باشد، پزشک ممکن است از او بخواهد نفس عمیقی کشیده و چند ثانیه آن را نگه داشته و به پایین زور بزند.

واریکوسل ممکن است باعث ناباروری شود. وریدهای بیضه، خون را در شریان بیضه سرد می‌کنند، و به این ترتیب به حفظ درجه حرارت مناسب برای تولید مناسب اسپرم کمک می‌کنند. واریکوسل با مسدود کردن جریان عادی خون، ممکن است باعث شود درجه جرارت بیضه‌ها بیش از حد بالا رود، و به این ترتیب بر تولید اسپرم و حرکت آن اثر بگذارد.

درمان

درمان واریکوسل ممکن است ضروری نباشد. اما در صورت ناباروری یا درد یا تحلیل‌رفتگی بیضه‌ها بر اثر واریکوسل، ممکن است لازم باشد واریکوسل ترمیم شود. درمان، با هدف بستن وریدهای آسیب‌دیده و هدایت جریان خون به وریدهای طبیعی انجام می‌گیرد.

ترمیم واریکوسل ممکن است با جراحی باز، یا جراحی از طریق لاپاراسکوپی، و یا بستن ورید با بالون یا فنر از راه پوست (آمبولیزاسیون از راه پوست) انجام گیرد.

روش لاپاروسکوپی(laparoscopic varicocelectomy) یکی از روش‌های درمانی است که امتیاز آن برش کوچکتر و بزرگنمایی حین جراحی است .

توصیه‌های پزشکی

از پوشیدن لباس‌های زیر بسیار تنگ اجتناب کنید و سعی کنید لباس‌های زیر راحت باشند.

از ضربه‌زدن‌های مکرر همچون پدال زدن اجتناب کنید.

شب‌ها بعد از رسیدن به منزل برای نیم ساعت پاها را بالا نگه دارید تا خون به پایین جریان پیدا کند.

از ایستادن به مدت طولانی اجتناب کنید.

در صورت احساس درد مختصر در ناحیه مذکور سریعا به پزشک مراجعه کنید و نگذارید که درد پیشرفت کند.

کیست تخمدان

کیست تخمدان عبارت است از توده‌های تخمدانی معمولاً خوش‌خیم که اغلب از نسج تخمدان تولید شده و در بسیاری از موارد از فولیکول‌های سطح تخمدان سرچشمه می‌گیرد. در واقع کیست تخمدان از توده‌های کیسه مانندی که دارای یک جدار است و مقداری مایع ساده داخل آن جمع شده، تشکیل شده است.

عوامل

علل متفاوتی می‌تواند باعث بروز این کیست‌ها شود که اکثراً علت آن عدم تخمک گذاری است. چون فولیکولی که قرار است «تخمک» را ایجاد کند و معمولاً در روز چهاردهم بعد از شروع عادت ماهیانه، پارگی طبیعی پیدا کرده و تخمک را آزاد می‌کند، این اتفاق در این فرد رخ نمی‌دهد و با تجمع آب در داخل خود، تبدیل به کیست می‌شود. گاهی چند تخمک چند کیست تولید می‌کنند و این عمل تکرار شده، تعداد زیادی کیست کوچک در تخمدان‌ها ایجاد شده که آنها را به نام تخمدان‌های پلی کیستیک می‌شناسیم.

انوع کیست تخمدان

کیست‌ها انواع مختلف دارند ولی کیست‌های تخمدان شایع که بیشتر دیده می‌شود، اکثراً کیست‌های ساده و همان کیست‌هایی است که شرح داده شد. ولی در مواردی این کیست‌ها می‌تواند بدخیم و خطرناک باشد که برای تشریح آنها به بحث‌های پیچیده پزشکی نیاز است. گاهی هم از محل فولیکول تخمدانی در مرحله دوم سیکل ماهانه که دوره لوتیئنی نامیده می‌شود کیست‌های لوتیئنی ساخته می‌شود که آنها نیز به نام کیست فونکسیونل شناخته شده و خطرناک نیستند.این کیست‌ها یا خود به خود و یا به‌وسیله درمان‌های ساده رفع می‌شوند.

علائم

بیشتر کیست‌ها هرگز مشخص نمی‌شوند و بدون اینکه زنان بدانند که به این کیست‌ها مبتلا هستند برطرف می‌شوند. هنگامی‌که یک کیست علائم ایجاد می‌کند، درد در شکم یا لگن شایع‌ترین علامت است.

درد می‌تواند در اثر پارگی کیست، رشد سریع و اتساع آن، خون‌ریزی به درون کیست یا پیچ خوردن کیست در اطراف منبع خونی آن ایجاد شود.

علائم حاد کیست تخمدان

احساس درد ناگهانی شکم، تهوع و استفراغ، تغییرات نبض، احساس ضعف که ممکن است به علت خون‌ریزی داخلی باشد. بعضی وقت‌ها با خونریزی مختصر پریتون علائم شدت پیدا نمی‌کند و با استراحت در بیمارستان علائم بهبود پیدا کرده و احتیاج به عمل ندارد.

تشخیص

بیشتر کیست‌ها به‌وسیله‌ی اولتراسوند تشخیص داده می‌شوند که بهترین تکنیک تصویربرداری برای شناسایی کیست‌های تخمدانی است. اولتراسوند یک روش تصویربرداری است که از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از ساختمان‌های درون بدن استفاده می‌کند. تصویربرداری اولتراسوند بدون درد است و هیچ ضرری ندارد.

هم‌چنین می‌توان کیست‌ها را با روش‌های دیگر تصویربرداری مانند اسکن CAT یا اسکن MRI شناسایی کرد.

پیش‌گیری

اگرچه بیشتر کیست‌های تخمدان حتی پس از ۴۰ سالگی خوش‌خیم هستند اما کیست‌های تخمدانی که پس از ۴۰ سالگی ایجاد می‌شود نسبت به قبل از آن شانس بالاتر سرطانی بودن را دارند. تشخیص زودهنگام کیست‌های تخمدان اهمیت زیادی در درمان آنها دارد. به همین دلیل پزشکان توصیه می‌کنند سه فاکتور چاقی، رشد موی اضافی غیرعادی در بدن (هیرسوتیسم) و اختلاف عادت ماهانه بایستی جدی گرفته شوند. قاعدگی معمولا تا دو سال پس از بلوغ نامنظم است ولی پس از آن در صورت مشاهده نامنظمی باید به پزشک مراجعه شود.

پیش‌گیری بدون استفاده از دارو برای کیست تخمدان وجود ندارد فقط تجربه نشان داده افرادی که از قرص‌های ضد بارداری استفاده می‌کنند، کمتر دچار کیست تخمدان می‌شوند و در حاملگی و شیردهی نیز به علت مهار فعالیت تخمدان کیست‌های تخمدان کمتر مشاهده می‌شود و اگر هم وجود داشته باشد در دوره‌ی بارداری و شیردهی خود به خود پس‌رفت پیدا می‌کند. معمولاً خانم‌هایی که دیر ازدواج می‌کنند و دیر حامله می‌شوند، بیشتر در معرض این کیست‌ها قرار می‌گیرند، ولی کاملاً نمی‌توانیم بگوییم که برای جلوگیری از کیست تخمدان قرص ضد بارداری بخورند چون همه خانم‌ها کیست تخمدان پیدا نمی‌کنند بنابراین توصیه می‌شود با مراجعه مرتب سالانه به پزشک متخصص زنان مشاوره و معاینه شوند. به‌خصوص پس از سن ۵۰ سالگی که مشکلات خطرناک تخمدانی (سرطان‌ها) شایع‌تر است و از این سن باید هر شش ماه یک‌بار حتماً مورد معاینه دقیق قرار گیرند. کلاً برای رفع کیست‌ها ساده‌ترین و کم خرج‌ترین درمان همان قرص‌های ضد بارداری است ولی بیمار نباید خودسرانه عمل کند، بلکه باید تحت نظر متخصص زنان باشد و فرم‌های مقاوم به درمان را جدی بگیرد. هرگاه دردهای مبهم لگنی، لکه بینی و یا بی‌نظمی در عادت ماهانه پیدا کردند، باید با متخصص زنان مشورت کنند و به موقع سونوگرافی انجام دهند تا در صورت کیست، نوع آن مشخص شود و درمان به روش صحیح صورت گیرد. چون اکثر این کیست‌ها در صورت تشخیص به‌موقع با درمان دارویی رفع خواهند شد (استفاده از هورمون‌ها) و به‌ندرت کار به جراحی می‌کشد.

بارداری

در تخمدان‌های پلی کیستیک با توجه به اینکه کاملاً وضع آندوکرینولوژی زن به هم می‌خورد و از تخمدان‌های کیستیک و بدون تخمک‌گذاری هورمون‌های مردانه ترشح می‌شود هم‌چنین پرمویی (هیرسوتیسم) و اختلالات شدید دوره ماهانه دیده می‌شود (مثلاً هر شش ماه یا هر سه تا چهار ماه یک‌بار پریود می‌شوند) فرد دچار الیگومنوره شدید می‌شود، در نتیجه با شرایط حاملگی دشوار رو به رو است و به کمک پزشک نیاز دارند.

علاوه بر این افرادی‌که هنوز ازدواج نکردند، هم نباید رها شوند چون اختلالات و تغییرات هورمونی ایجاد عوارض می‌کند و حتی می‌تواند حالتی شبیه دیابت در بیماران ایجاد کند. 

درمان

بیشتر کیست‌های تخمدان در زنان در سنین باروری کیست‌های فولیکولار هستند که به طور طبیعی در عرض ۱ تا ۳ ماه از بین می‌روند. اگرچه ممکن است این کیست‌ها پاره شوند، به ندرت علائم ایجاد می‌کنند.

این کیست‌ها خوش خیم هستند و مشکلاتی ایجاد نمی‌کنند. در زنانی که هیچ علائمی ندارند این کیست‌ها را می‌توان هم‌زمان در طی آزمایش لگن تشخیص داد. تمام زنان در مقاطعی از زندگی به کیست‌های فولیکولار مبتلا می‌شوند.

در زنان در سنین باروری، معاینه کیست فولیکولار معمولاً در چند چرخه قاعدگی انجام می‌شود زیرا در این گروه سنی این کیست‌ها شایع و سرطان تخمدان نادر است. گاهی اوقات کیست‌های تخمدانی در زنان غیر یائسه حاوی مقداری خون است که کیست‌های هموراژیک نامیده می‌شوند.

کیست‌های هموراژیک به سرعت برطرف می‌شوند.

به منظور تعیین استراتژی درمانی برای کیست‌های تخمدان از اولتراسوند استفاده می‌شود زیرا این روش می‌تواند به تشخیص این که این کیست، کیست ساده یا ترکیبی است کمک کند. کیست ساده که در بیماری‌های خوش خیم دیده می‌شود فقط حاوی مایع بوده و بافت جامد ندارند اما کیست ترکیبی بافت جامدی دارد که به پایش و احتمالاً جراحی نیاز دارد.

به طور خلاصه درمان ایده آل کیست‌های تخمدان به سن زن، اندازه کیست (و تغییر اندازه) و ظاهر کیست در اولتراسوند بستگی دارد.

درمان می‌تواند شامل معاینه ساده یا ارزیابی آزمون‌های خونی مانند CA-۱۲۵ باشد که به تشخیص پتانسیل ابتلا به سرطان کمک می‌کند.

در صورت ایجاد درد شدید، از بین نرفتن خود به خود یا مشکوک بودن تومور، می‌توان آن را با لاپاراسکوپی خارج کرد. به مجرد خارج کردن کیست، تومور به یک پاتولوژیست ارجاع داده می‌شود تا به منظور تشخیص نهایی نوع کیست موجود، بافت را در زیر میکروسکوپ آزمایش کند.

درمان با قرص ضد بارداری، تأثیر بر بارداری آینده

اثر قرص‌های ضدبارداری در عقیم کردن خانم‌ها علمی نیست، مگر این‌که به مدت خیلی طولانی قرص بخورند، به‌طوری‌که اندومتر خیلی لاغر شود. هیچ منبعی ننوشته است که قرص ضد بارداری کسی را برای ابد عقیم می‌کند. ممکن است بارداری را مدتی به تأخیر بیندازد، ولی عقیم و نابارور نمی‌کند. حتی بعضی خانم‌ها که قرص مصرف می‌کنند، وقتی آن را قطع می‌کنند، دچار آمنوره (قطع پریود) می‌شوند.

توصیه می‌شود کسانی‌که قرص مصرف می‌کنند، قبل از پنج سال دوباره بازنگری کنند و با نظر پزشک معالج قرص را ادامه دهند.

جراحی کیست تخمدان

در بیماری که کیست تخمدان دارد، اگر علایم غیر عادی رخ دهد، ممکن است کار به جراحی بکشد – کیست پاره شود و یا دردهای شکمی و لگنی حاد و علایم خونریزی داخل شکمی پیدا شود – اکثراً کار به جراحی می‌کشد.

در بعضی موارد هم ممکن است کیست دچار پیچ خوردگی شود و این پیچ خوردگی ادامه یافته و منجر به تحریک پریتون و کیست دچار کم‌خونی شود. در این صورت نیز اگر علایم با جابجایی و استراحت تغییر نکند و درد و استفراغ ادامه پیدا کند، باید جراحی شود.

در حالتی‌که کیست خیلی بزرگ شود و یا آن‌که پس از چند دوره درمان طبی به درمان جواب ندهد (باید جراحی شود) معمولاً تخمدان‌های با کیست‌های متعدد به جراحی نیاز ندارند ولی بیمار باید با دقت تحت نظر باشد و ممکن است سال‌ها به درمان طبی نیاز داشته باشد که بر حسب شرایط سنی، وضعیت کیست‌ها و شرایط زناشویی و وزن بیمار، درمان‌ها متفاوت خواهد بود.

لاپاروسکوپی (جراحی بسته) روش ارجح در درمان جراحی کیست تخمدان است. با این روش می‌توان در مواردی‌که تشخیص‌های دیگری هم مطرح است به نتیجه رسید و درمان هم‌زمان برای سایر مشکلات مثلا رفع چسبندگی یا درآوردن آپاندیس انجام داد.

نکات مهم

خانم‌هایی که کیست تخمدان دارند و دارو مصرف می‌کنند، باید از حرکات ورزشی جهشی و کششی، دوومیدانی، شنا، یوگا و نظیر آن پرهیز کنند. در واقع هر کاری‌که فشار به لگن بیاورد ممنوع است. پس از دوره درمان هم که پزشک تعیین می‌کند، دوباره مراجعه کنند تا از درمان کامل خود مطلع شوند و در صورت جواب ندادن درمان و بهبود نیافتن، بررسی‌های آزمایشگاهی دقیق‌تر از آن‌ها به عمل آید. 

رژیم غذایی

افراد مبتلا به کیست‌های تخمدانی بایستی در برنامه غذایی خود مصرف میوه و سبزیجات تازه و رژیم غذایی حاوی غلات و دانه‌های کامل سبوس‌دار را از یاد نبرند و تا حد امکان مصرف محصولات فرآوری شده و پخته مثل انواع شیرینی، کیک و کلوچه، ماکارونی، آبمیوه‌های مصنوعی مثل انواع ساندیس، نوشیدنی‌هایی نظیر نوشابه و نان‌های سفید را محدود کنند.

کیسه‌ی صفرا و جراحی آن (کله سیستکتومی)

کیسه‌ی صفرا و بیماری‌های آن

کیسه‌ی صفرا روی سطح زیرین لوب چهارم کبد قرار دارد و عمل اصلی آن غلیظ کردن، ذخیره سازی و ترشح صفرای تولید شده توسط کبد است. ترکیب اصلی صفرا را کلسترول، بیلی روبین و نمک‌های صفراوی تشکیل می‌دهند.

بیلی روبین از آزاد شدن هموگلوبین در گلبول‌های سرخ منهدم شده به دست می‌آید. این ماده پس از انتقال به کبد، از طریق صفرا دفع می‌شود. نمک‌های صفراوی که به وسیله‌ی سلول‌های کبدی از کلسترول ساخته می‌شوند برای هضم و جذب چربی‌ها، ویتامین‌های محلول در چربی و بعضی از مواد معدنی ضروری هستند. صفرا وارد مجاری صفراوی شده و در نهایت از طریق مجراها وارد کیسه‌ی صفرا می‌شود. در طی عمل هضم با رسیدن غذا به دوازدهه( قسمت فوقانی روده باریک)، با تحریک کیسه صفرا، صفرا وارد دوازدهه می‌شود.

بیماری‌‌های کیسه‌ی صفرا

اختلالات سیستم صفراوی هر ساله میلیون‌ها نفر را مبتلا می‌کند. بیماری‌های عمده مجاری صفراوی عبارت‌اند از:

سنگ کیسه‌ی صفرا

سنگ مجرای اصلی صفراوی

التهاب و عفونت کیسه‌ی صفرا .

سرطان کیسه صفرا(ناشایع)

پانکراتیت 

سنگ کیسه‌ی صفرا

این بیماری سالانه میلیون‌ها نفر را مبتلا می‌کند در بیشتر موارد بدون علایم ظاهری است. ولی وقتی سنگ از کیسه‌ی صفرا خارج و وارد مجرای صفراوی شود، ایجاد انسداد، درد و قولنج می‌کند. در صورت انسداد، التهاب کیسه صفرا به‌وجود می‌آید. هم‌چنین رنگ مدفوع روشن و ادرار پررنگ می‌شود و در صورت ادامه وضعیت، صفرا به عقب برگشته و موجب زردی و صدمه رسیدن به کبد می‌شود.

بیشتر سنگ‌ها از کلسترول، بیلی روبین و نمک‌های صفراوی تشکیل شده‌اند.

عوامل خطر ایجاد سنگ‌ها عبارت‌اند از:

مونث بودن، بارداری، سن بالا، توزیع چربی در ناحیه شکم،دیابت، استفاده از داروها (داروهای کاهش دهنده‌ی چربی خون، ضدبارداری)،کاهش سریع وزن و غیره است.

راه درمان سنگ کیسه‌ی صفرا، برداشتن کیسه‌ی صفرا به وسیله‌ی جراحی است. به‌ویژه اگر سنگ‌ها متعدد و بزرگ باشند. روش مخصوصی برای پیش‌گیری از سنگ کیسه‌ی صفرا، در افراد در معرض خطر وجود ندارد. عوامل تغذیه‌ای، چاقی باید هرچه سریعتر اصلاح گردد. بعد از عمل جراحی و فقدان کیسه صفرا، صفرا مستقیماً از کبد به روده ترشح می‌شود که با گذشت زمان لوله‌های صفراوی گشاد می‌شوند تا بتوانند مشابه کیسه‌ی صفرای اصلی، صفرا را در خود حفظ کنند و در مواقع ضروریت صفرا را به داخل لوله گوارش تخلیه نمایند.

شکایات شایع

علائم سنگهای صفراوی از بی علامتی تا یک درد ناتوان کننده تغییر می‌کنند.

علائم شامل موارد زیر است:

• درد خفیف تا شدید در بالای شکم

• درد معمولاً شدید و طولانی بوده و اغلب برای تسکین آن نیاز به تزریق مسکن وجود دارد.

• تب و لرز، تهوع و / یا استفراغ

• دردهای شدید بالای شکم که انتشار به پشت داشته و به‌مدت بیش از سی دقیقه طول می‏‌کشند و اغلب برای تسکین نیاز به تزریق مسکن دارند معمولاً در اثر جابه‌جایی سنگ‌های صفراوی ایجاد می‌‏شوند و در این موارد باید احتمال سنگهای صفراوی مطرح و در صورت وجود درمان شوند.

• یرقان (مشکل کبدی که پوست را زرد می‏‌کند)

• دردهای ناشی از سوء هاضمه یا زخم‏‌های معده و اثنی عشر را نباید با درد ناشی از سنگ صفراوی اشتباه کرد. این دردها خفیف‌‏تر بوده و با غذا رابطه داشته و معمولاً به آنتی‏‌اسید پاسخ می‌دهند.

• در موارد بسیاری سنگ صفراوی علامتی ایجاد نمی‏‌کند و به‌طور اتفاقی در سونوگرافی یافت می‏‌شود. این گونه موارد بسته به شرایط بیمار و‌ تصمیم پزشک فرق می‌کند.

درمان 

سنگ‌های صفراوی معمولاً علامت دار می‌شوند و نیاز به جراحی دارند. بعضی اوقات ممکن است پزشک شما صرفاً بخواهد وضعیت شما را به طور مداوم تحت نظر قرار دهد. سایر انواع درمان شامل دارو درمانی، ERCP و اسفنکتروتومی است.

دارو درمانی

ممکن است به صورت خوراکی برای از بین بردن بعضی از انواع سنگ‌های کوچک داده شود. اما برای دارو درمانی زمان طولانی لازم است تا اثر داروها ظاهر شود و سنگها ممکن است بعد از قطع دارو مجدداً ایجاد شوند. درمان دارویی برای افرادی‌که نمی‏‌توانند جراحی شوند بیشتر فایده خواهد داشت.

ERCP و اسفنکتروتومی برای تخلیه سنگ‌های مجاری صفراوی ممکن است به تنهایی انجام شده یا بعد از آن، عمل جراحی برای برداشتن کیسه صفرا انجام شود.

جراحی اغلب برای برداشتن سنگ‌های صفراوی و کیسه صفرا انجام می‏‌شود. در حال حاضر بهترین انتخاب برای بیمار مبتلا به سنگ علامت‌دار کیسه‌ی صفرا عمل جراحی است و چنانچه توسط جراح متخصص انجام شود بی‏‌خطر و مؤثر است.

برداشتن کیسه صفرا از طریق لاپاراسکوپی
با ایجاد چند سوراخ کوچک بر روی پوست برای مشخص کردن و برداشتن کیسه صفرا انجام می‏‌شود. با این روش معمولاً سنگ‌های صفراوی همراه با کیسه صفرا برداشته می‌شود.. درد و طول مدت بستری بعد از عمل در این روش کمتر است.

تکنیک

در این عمل بجای برش ۱۵-۲۰ سانتی‌متری عمل باز از ۴ -۳برش نیم تا یک سانتی متری برای ورود ابزار لاپاروسکوپی (گیره – کلیپس و …) از میان تروکارها استفاده می‌شود. مراحل عمل به ترتیب عبارتند از:

آماده‌سازی بیمار – ایجاد پنوموپریتونئوم (دمیدن گاز به فضای شکم)- وارد کردن پورت‌ها – دیدن احشاء با لاپاروسکوپ (لاپاروسکوپی تشخیصی) – باز کردن پریتوئن احشائی – باز کردن مثلث کالوت – بستن و بریدن شریان و مجرای صفراوی – جدا کردن کیسه‌ی صفرا از بستر کبدی خود – بیرون آوردن کیسه صفرا و سنگ‌ها – شستشوی بستر عمل – بررسی نهایی با لاپاروسکوپ – خارج کردن گاز و بستن زخم

جراحی باز کیسه صفرا شامل یک برش بزرگتر برای برداشتن کیسه صفرا و هم‌چنین برای برداشتن سنگ‌های داخل مجاری صفراوی است.

تفاوت‌های عمل باز و لاپاروسکوپی :

عنوان

عمل باز

لاپاروسکوپی

درد بیمار

بیشتر

کمتر

مدت بستری

بیشتر

کمتر

اسکار محل برش

زیاد

کم و قابل قبول

عفونت زخم

بیشتر

کمتر

عوارض کلی

بیشتر

کمتر

رضایت بیمار

کمتر

بیشتر

فیبروم رحم ( میوم )

فیبروم‌های رحمی و درمان‌های آن

فیبروم رحم یا تومور خوش‌خیم عضله‌ی صاف رحم، شایع‌ترین تومور لگنی در نزد زنان است که تقریباً در پنجاه درصد زنان و معمولاً در سنین باروری بین ۲۵ تا ۴۰ سالگی دیده می‌شود.

فیبروم – دکتر راد

علل و عوامل ایجاد فیبروم

دلیل قطعی بروز فیبروم رحمی مشخص نیست اما محققان به عوامل زیر برای ایجاد فیبروم رحمی اشاره می‌کنند:

• دلایل ژنتیک

• هورمون: گفته می‌شود ترشح هورمون‌های استروژن و پروژسترون که رحم زن را برای حاملگی آماده می‌کند ممکن است موجب رشد فیبروم هم بشود.

• عوامل شیمیایی دیگر: بعضی از مواد که به نگهداری بافت‌های بدن کمک می‌کنند، ممکن است سبب رشد فیبروم شوند.

• سن باروری

• وراثت: اگر مادر یا خواهر فرد به فیبروم رحمی مبتلا باشد، احتمال ابتلای وی هم بیشتر می‌شود.

• نژاد: تحقیقات نشان داده است که زنان سیاه پوست بیشتر با خطر فیبروم مواجه هستند تا زنان نژادهای دیگر. همچنین این دسته از زنان بیشتر در سنین پایین‌تر دچار فیبروم رحمی می‌شوند.

انواع فیبروم‌ها 

فیبروم‌ها بر اساس محل آن‌ها در رحم تقسیم‌بندی می‌شوند. شایع‌ترین محل وجود آن‌ها اینترامورال (داخل عضله رحم)، ساب سروزال (به‌صورت توده‌ی برجسته‌ای خارج رحم) و زیر مخاطی (داخل حفره رحم) هستند. نوع سوم یعنی زیر مخاطی که از همه‌ی موارد نادرتر است با بیش‌ترین تظاهرات بالینی از جمله منوراژی یا خونریزی شدید قاعدگی و نازایی همراه است.

فیبروم – دکتر راد

شایع‌ترین علایم فیبروم‌های رحمی 

هرچند فیبروم‌های رحم در اندازه‌ی کوچک‌تر می‌توانند بدون علامت باشند و فقط هنگام انجام سونوگرافی‌ها به‌صورت اتفاقی تشخیص داده می‌شوند، ولی حداقل در پنجاه درصد بیماران عوارضی مانند دردهای لگنی، افزایش خونریزی‌های قاعدگی، درد شدید زمان قاعدگی و تکرر ادرار (به علت فشار روی مثانه) و نازایی دیده می‌شود.

البته معمولاً فیبروم علت شایعی برای نازایی نیست و فقط در ده درصد موارد آن هم فیبروم‌های بزرگ زیر مخاطی ممکن است باعث نازایی شوند که در این صورت درمان آن‌ها قبل از حاملگی ضروری است. هم‌چنین در اکثر موارد، فیبروم‌ها باعث سقط جنین نمی‌شوند مگر آن‌که تعداد آن‌ها زیاد یا بزرگ بوده و بیشتر فضای داخل رحم را اشغال کرده باشند که در این صورت ممکن است باعث سقط یا زایمان زودرس شوند.

درمان قطعی فیبروم‌های رحم 

در واقع بیشتر فیبروم‌های رحم در اندازه‌های کوچک بدون علامت هستند و در صورت کشف اتفاقی آن‌ها در سونوگرافی با توجه به بی‌علامت بودن آن‌ها، اقدام خاصی لازم نیست و بیمار فقط باید هر سه تا شش ماه یک‌بار جهت کنترل سایز فیبروم‌ها یا ایجاد علایمی مثل درد شکم و مشکلات قاعدگی نیز باید اقدام به درمان جراحی یا طبی کرد. البته در فیبروم‌های بزرگ علامت‌دار درمان قطعی، جراحی ترجیحا لاپاروسکوپی و برداشت فیبروم یا « میو مکتومی» است که در آن احتمال عود فیبروم در محل‌های دیگر رحم مدتی پس از جراحی نیز وجود دارد.

فیبروم – دکتر راد

آیا خانمی که فیبروم رحمی دارد، می‌تواند حامله شود؟

بله، البته بستگی به تعداد و محل فیبروم‌های رحم دارد. در صورتی‌که تعداد فیبروم‌ها بسیار زیاد و سایز رحم از حد نرمال خارج شده باشد یا اندازه‌ی فیبروم‌ها بسیار بزرگ (بالای شش الی هفت سانتی‌متر) باشد، بهتر است قبل از حاملگی در مشاوره‌ی پیش از بارداری در صورت تشخیص فیبروم، ابتدا درمان جراحی انجام شود و بعد با فاصله‌ی زمانی مشخص پس از جراحی اقدام به بارداری شود.

عوارض فیبروم در حاملگی

فیبروم علت شایعی برای نازایی نیست و فقط در ده درصد موارد ممکن است سبب نازایی شود، ولی اگر خانمی با وجود فیبرومی در رحم حامله شود، به علت تغییرات هورمونی در این دوران ممکن است (به خصوص در سه ماهه اول و دوم بارداری) فیبروم‌هایش بزرگ‌تر شوند.

گاه در این دوران در داخل فیبروم‌ها، خونریزی ایجاد می‌شود که همراه با درد شدید شکم به صورت حاد و ناگهانی و تب بالا خواهد بود که در بسیاری از موارد این حالت با شکم حاد جراحی یا آپاندیست یا کیست پاره شده‌ی تخمدان اشتباه شده و اگر دقت نشود ممکن است باعث انجام جراحی غیرضروری در دوران بارداری شود که عوارض فراوانی از جمله زایمان زودرس به دنبال خواهد داشت.

در صورت بروز خون‌ریزی در داخل فیبروم در بارداری، لازم است بیمار تا زمان کنترل خود به خودی علایم و قطع درد در بیمارستان بستری و با مسکن و تب‌بر تحت نظر باشد. هر چند در اکثر موارد نیاز به جراحی نیست. فیبروم‌های متعدد زیر مخاطی که در داخل لایه‌ی داخلی رحم برجسته هستند، ممکن است سبب ایجاد سقط در سه ماهه‌ی اول یا دوم بارداری شوند، حتی گاهی علت سقط‌های مکرر جنین (بیش از سه سقط در سابقه بیمار) همین فیبروم‌ها هستند که در این صورت درمان جراحی و برداشت فیبروم‌ها قبل از اقدام به بارداری بعدی، جهت پیشگیری از سقط ضروری است.

گاهی نیز فیبروم‌های زیر مخاطی ممکن است به علت کم کردن فضای داخلی رحم باعث ایجاد زایمان زودرس در بارداری شوند. هم‌چنین فیبروم‌های بزرگ که در قسمت تحتانی و نزدیک دهانه‌ی رحم قرار دارند، ممکن است در ماه آخر بارداری و در هنگام زایمان طبیعی، باعث عدم پیشرفت زایمان شوند و به صورت مانع در راه خروجی جنین عمل کنند که در این صورت انجام عمل سزارین ضروری است.

اگر در هنگام عمل سزارین، هم‌زمان فیبروم رحم نیز وجود داشته باشد، می توان در همان زمان اقدام به برداشت فیبروم یا میو مکتومی کرد؟

خیر، بهتر است در هنگام عمل سزارین برداشت هم‌زمان فیبروم انجام نگیرد، زیرا در حاملگی بافت رحم و ضمائم بسیار پر خون است و در صورت هر نوع دستکاری جراحی احتمال خونریزی شدید از جای فیبروم وجود دارد که در صورت عدم کنترل آن ممکن است جراح مجبور به برداشت کامل رحم برای حفظ جان بیمار شود.

احتمال بدخیم شدن فیبروم ها 

احتمال بدخیم شدن آن خیلی کم و تقریباً نزدیک به صفر است. این احتمال بدخیمی در مواردی که فیبروم‌های کوچک پس از یائسگی به صورت ناگهانی و بدون هیچ گونه تحرک هورمونی شروع به رشد سریع و ناگهانی کنند، بیشتر است. در این مورد لازم است سریعاً عمل جراحی برداشت رحم و ضمائم یا « هیسترکتومی » برای بیمار به علت شک به بدخیمی احتمالی انجام گیرد.

در اکثریت موارد پس از یائسگی به علت عدم ترشحات هورمونی تخمدان، فیبروم های رحمی شروع به چروکیده و کوچک شدن می کنند و گاه در داخل آنها رسوب کلسیم ایجاد می شود که در این موارد هیچ گونه اقدامی لازم نیست و فقط باید کنترل سالیانه با سونوگرافی رحم انجام گیرد.

درمان‌های غیر جراحی برای فیبروم 

امروزه سعی می شود که حتی‌الامکان از روش‌های طبی برای درمان استفاده شود .

داروهایی به صورت تزریقی و خوراکی در دسترس هستند که می‌توانند قاعدگی‌های فرد را طبیعی کرده و میزان خونریزی و درد بیمار را کاهش دهند تا زمانی که فرد به سن یائسگی برسد و پس از آن به علت قطع ترشح هورمون‌های تخمدانی فیبروم‌ها به تدریج کوچک‌تر و چروکیده‌تر می‌شوند. البته تصمیم‌گیری در مورد این درمان‌ها به عهده جراح و بر اساس معاینه و شرایط فیبروم است.

آپاندیس

آپاندیس زائده‌ی کوچکی است که به ناحیه‌ای از روده‌ی بزرگ متصل شده است. آپاندیسیت در اثر التهاب و تورم آپاندیس ایجاد می‌شود.

بیشتر افراد تصور می‌کنند که آپاندیسیت دیگر آنقدرها هم شایع نیست. برخی نیز تصور می‌کنند که آنتی بیوتیک‌ها می‌توانند آن را درمان کنند. اما در واقع آپاندیسیت هنوز هم مشکل شایعی است و تنها با جراحی درمان می‌شود و آنتی بیوتیک‌ها نیز در بهبودی فرد بیمار، پس از جراحی نقش دارند.

در قسمت پایینی شکم، در سمت راست، یک عضو لوله‌ای شکل و توخالی از روده‌ی بزرگ منشعب شده است. پیش‌تر تصور می‌کردند که این عضو در بدن هیچ کار‌ی انجام نمی‌دهد اما امروزه دانشمندان عملکردهایی را برای آن بیان می‌کنند. گرچه دانشمندان در مورد عملکرد آپاندیس مطمئن نیستند اما به‌نظر می‌رسد نبود کامل آن نیز اختلال خاصی در سلامت بدن ایجاد نمی‌کند. از سلول‌های دیواره آپاندیس مایع مخاطی‌ای ترشح می‌شود که به روده‌ی بزرگ می‌ریزد و داخل این لوله‌ی توخالی را تمیز نگه می‌دارد. انسداد مجرای آپاندیس منجر به آپاندیسیت می‌شود زیرا مایع مخاطی در درون مجرای آپاندیس محبوس می‌شود و باکتری‌هایی که به صورت طبیعی در آنجا زندگی می‌کنند به سرعت تکثیر می‌شوند در نتیجه آپاندیس متورم شده و عفونی می‌شود.

علت انسداد مجرای آپاندیس ممکن است این موارد باشند:

به وسیله‌ی مواد مدفوعی، انگل‌ها و یا رشد بیش از حد سلول‌های دهانه‌ی آپاندیس. 

بزرگ شدن بافت لنفاوی دیواره‌ی آپاندیس در اثر عفونت در دستگاه گوارش یا در نقاط دیگر بدن.

بیماری‌های التهابی روده مانند کرون و کولیت اولسروز.

وارد شدن آسیب و تروما به شکم.

آپاندیس متورمی که پر از مایع و چرک است ممکن است خون‌رسانی را متوقف کند. با توقف خون‌رسانی دیواره‌ی آپاندیس ضعیف می‌شود و برخی اوقات پاره می‌شود. با سوراخ شدن آپاندیس چرک منتشر شده و ممکن است حفره‌ی شکم را عفونی کند و یا آبسه‌ی شکمی ایجاد کند. در برخی بیماران مانند بچه‌ها، سیر ایجاد آن سریع است و از زمان ایجاد درد و سوراخ شدن آپاندیسیت چند ساعت بیشتر طول نمی‌کشد. تشخیص بیماری در افراد مسن و زنان باردار نیز مشکل‌تر است.

شیوع

آپاندیسیت می‌تواند در هر سنی ایجاد شود ولی در بالغین جوان شایع‌تر است. به‌نظر می‌رسد که آپاندیسیت خودبه‌خود و بدون علت مساعد کننده‌ی خاصی رخ می‌دهد.

علایم آپاندیسیت

جزئیات درد شکمی در تشخیص آپاندیسیت بسیار کمک کننده است. درد ناگهانی شکم معمولا اولین علامت است. درد ممکن است در قسمت پایینی شکم در سمت راست باشد اما ممکن است درد به‌صورت ناراحتی مبهمی در وسط شکم احساس شود و سپس به سمت راست و پایین منتقل شود. درد احتمالا طوری است که فرد قبلا تجربه‌ی چنین دردی را نداشته است، ظرف چند ساعت بدتر می‌شود و با راه رفتن، نفس کشیدن و سرفه یا عطسه بیشتر می‌شود. تب خفیف و تورم شکمی نیز ممکن است وجود داشته باشند. البته هر دردی در شکم نشانه‌ی آپاندیسیت نیست اما باید هر درد شکمی را که ادامه پیدا می‌کند و مخصوصا اگر همراه با از دست دادن اشتها، تهوع، استفراغ و تب باشد جدی گرفت و به پزشک مراجعه کرد. تا زمانی که پزشک مشکل را تشخیص نداده باید از هرگونه خوددرمانی مانند مصرف مسهل‌ها یا انجام تنقیه اکیدا خودداری کنید. علایم آپاندیسیت متغیر و متفاوتند و می‌توانند علایم بیماری‌هایی مانند انسداد روده، بیماری‌های التهابی روده، بیماری التهابی لگن و سایر بیماریهای زنان، یبوست و برخی بیماری‌های دیگر را تقلید کنند.

تشخیص

تشخیص آپاندیسیت بیشتر بالینی است و در صورتی که علایم واضح باشند ممکن است پزشک تصمیم به جراحی فوری بگیرد زیرا در صورت تأخیر خطر افزایش می‌یابد. در صورت نیاز پزشک برای تشخیص از آزمایش، عکس رادیوگرافی، سونوگرافی و حتی لاپاروسکوپی استفاده می‌کند. آزمایش ویژه‌ای برای تشخیص قطعی وجود ندارد اما آزمایش خون و شمارش گلبول‌های سفید کمک کننده است. عکس رادیوگرافی شکم در تشخیص آپاندیسیت بیشتر برای رد سایر عوامل درد شکمی گرفته می‌شود.

سونوگرافی شکمی هم روش قابل استفاده‌ای در تشخیص آپاندیسیت است و سایر علل درد شکمی را نیز مشخص می‌کند.

لاپاروسکوپی یک روش تشخیصی درمانی است که در آن وسیله‌ای شبیه تلسکوپ از طریق یک برش کوچک در دیواره‌ی شکم وارد شکم می‌شود. این وسیله دارای دوربینی کوچک و مخصوص است و کمک می‌کند که پزشک بتواند مستقیما اعضای درون شکم را ببیند و اگر علت درد شکم آپاندیسیت باشد، آپاندیس فورا از بدن خارج می‌شود. اگر شواهدی از تشکیل آبسه باشد برای کاهش عفونت باید آنتی بیوتیک قبل از عمل جراحی استفاده شود.

درمان

اگر پزشک به آپاندیسیت شک کند ممکن است بدون انجام تست‌های دیگر جراحی را توصیه کند. جراحی سریع خطر پاره شدن آپاندیس را کاهش می‌دهد. به جراحی‌ای که برای درمان آپاندیسیت انجام می‌شود آپاندکتومی گفته می‌شود. این جراحی به دو روش لاپاراسکوپی و لاپاراتومی انجام می‌شود که روش اول جدیدتر است وسایر تشخیص‌ها ی مطرح بررسی می‌شود.

خطر عمل جراحی‌ای که برای برداشتن آپاندیس انجام می‌شود نسبتا کم است و بیمار یک شب در بیمارستان می‌ماند و می‌توان انتظار داشت که طی یک هفته به حالت قبلی و طبیعی برگردد. اگر جراحی با لاپاروسکوپی انجام شود و شرایط بیمار خوب باشد ممکن است بیمار بتواند ۲۴ ساعت بعد از عمل به خانه برگردد. اما اگر آپاندیس پاره شده باشد بیمار باید مدت زمان زیادی را در بیمارستان بماند و البته خطر عوارض نیز زیاد خواهد بود. در مواردی ممکن است حال بیمار وخیم باشد و به مراقبت‌های ویژه‌ای نیاز داشته باشد. در این موارد برای بازگشت فرد به زندگی عادی خود ممکن است ۳-۲ ماه زمان نیاز باشد. در برخی از موارد نیز جراح با آپاندیس سالم مواجه می‌شود. در این موارد نیز آپاندیس را برمی‌دارند تا احتمال رخ دادن آپاندیسیت وجود نداشته باشد. هم‌چنین ممکن است جراح با علل دیگری برخورد کند و طی جراحی آن‌ها را برطرف کند. با برداشته شدن آپاندیس دیگر خطر ایجاد مجدد آپاندیسیت وجود ندارد.