خدمات و جراحی های دکتر محمود راد

درمان های غیر جراحی

گروه خونی A

افراد با گروه خونی A، سیستم گوارشی حساسی داشته و این افراد قادر به هضم پروتئین‌های حیوانی نیستند. تحقیقات نشان می‌دهد، گروه خونی اکثر افراد گیاه‌خوار، گروه A است چرا که هضم لبنیات نیز در این افراد مشکل است و آن‌ها نسبت به لاکتوز مقاوم نیستند . سبزیجات و حبوبات حاوی پروتئین‌های گیاهی مغذی و مؤثرترین غذا برای این افراد به‌شمار می‌رود . هم‌چنین در این گروه از افراد، اسید هیدروکلریک معده به میزان کافی ترشح نمی‌شود و به عقیده‌ی محققان باید از مصرف گوشت‌های نمک‌سود و دودی که در آن از نیترات سدیم استفاده می‌شود، پرهیز کنند . مصرف بیش از حد پروتئین حیوانی و لبنیات باعث اختلال در سیستم هضم شده و احتمال ابتلا به سرطان معده را در افراد افزایش می‌دهد، چرا که مصرف این گروه از موادغذایی باعث باز جذب باکتری‌های سمی به بافت‌ها و ماهیچه‌ها شده و مشکلاتی را در دستگاه هضم و جذب به وجود می‌آورد . از طرف دیگر میزان ناکافی اسید هیدروکلریک در معده باعث می‌شود ویتامین B۱۲ از مواد غذایی به‌خوبی جذب نشود، از این‌رو این افراد بیشتر در معرض ابتلا به کم‌خونی قرار دارند. متخصصان مصرف مکمل‌های حاوی ویتامین B۱۲ که دارای آنزیم‌های جذب مانند بتانین است را توصیه می‌کنند . بتانین با افزایش میزان اسید هیدروکلریک در معده، عمل جذب ویتامین B۱۲ را افزایش می‌دهد . بهترین ورزش برای افراد با گروه خونی A کوهنوردی، یوگا و گلف است. این ورزش‌ها باعث کاهش استرس در این افراد می‌شود . مصرف گوشت قرمز، لوبیا چشم بلبلی، لبنیات، گندم، شکر و آرد سفید افزایش وزن را برای افراد با گروه خونی A به همراه خواهد داشت. همچنین بذرکتان، زیتون، سویا، آناناس و سبزیجات برگ تیره رژیم غذایی مؤثری برای کاهش وزن محسوب می‌شود .

گروه خونی B

سیستم گوارش افراد با گروه خونی B عملکرد مناسبی دارد و قدرت جذب بسیاری از گروه‌های غذایی را دارد اما به عقیده‌ی متخصصان تغذیه این افراد بهتر است مصرف ذرت، عدس، بادام زمینی و کنجد را در رژیم غذایی خود محدود کنند، چرا که باعث افزایش وزن خواهد شد. از طرف دیگر مصرف مواد غذایی مانند جوانه گندم همراه با گلوتن، افت سریع قند خون را در آنان به دنبال خواهد داشت. مصرف سبزیجات برگ تیره، گوشت قرمز (گوشت بره)، گوشت بوقلمون، لبنیات کم‌چرب، تخم مرغ، مواد غذایی دریایی، به‌ویژه ماهی‌های اقیانوس مانند سالمون و بذر کتان برای این گروه از افراد در رژیم‌های لاغری مفید خواهد بود. گفتنی است این افراد بهتر است مصرف مواد غذایی مانند جوانه‌ی گندم، نوشابه‌های گازدار، بلوط، آووکادو، زیتون سیاه و فلفل را محدود کنند.

گروه خونی AB

کمتر از ۵ درصد از افراد دارای گروه خونی AB هستند. مواد غذایی که هضم و جذب آن‌ها برای گروه‌های خونی A و B مشکل است، برای این افراد نیز باعث اختلال عملکرد دستگاه گوارش می‌شود. آنزیم‌های هضم موجود در مکمل‌ها کمک فراوانی به بهبود عملکرد سیستم جذب در این افراد خواهد کرد. گوشت قرمز، گوشت مرغ، اردک، غذاهای دریایی مانند سالمون دودی شده، میگو، پنیر (پارمسان) دانه‌ی کدوحلوایی، لوبیا چشم بلبلی، آووکادو، ذرت، زیتون سیاه، فلفل، انبه، موز، پرتقال و انار بهتر است در رژیم غذایی این افراد محدود شود.

گروه خونی O

گروه خونی درصد زیادی از افراد O بوده و این نوع قدیمی‌ترین گروه خونی محسوب می‌شود. عملکرد سیستم گوارشی در افراد با گروه خونی O رضایت بخش است. مصرف موادغذایی پروتئینی به‌ویژه گوشت قرمز همراه با سبزیجات و میوه برای سلامتی این افراد مفید محسوب می‌شود. در افراد با گروه خونی O، هضم و جذب کربوهیدرات‌ها به‌سختی انجام می‌گیرد و باید در وعده‌های غذایی به میزان کمی مصرف شود. تحقیقات نشان می‌دهد، هضم رژیم‌های غذایی حاوی گندم و گلوتن برای این افراد مشکل است و بهترین رژیم غذایی برای این افراد، الگوهای غذایی سرشار از پروتئین حیوانی، سبزیجات با حداقل کربوهیدرات و لبنیات است.

در افرادی‌که گروه خونی O دارند، ترشح اسید هیدروکلریک به میزان زیادی بوده و از این رو هضم موادغذایی پروتئین به‌خوبی انجام می‌شود. از طرف دیگر به‌علت این‌که در سیستم گوارشی این افراد اسید قابل توجهی ترشح می‌شود بهتر است از مصرف مواد غذایی حاوی کافئین خودداری کنند، چرا که مصرف کافئین باعث افرایش ترشح اسید معده شده و احتمال ابتلا به زخم معده را به‌ویژه در افرادی‌که تحت استرس و فشارهای عصبی هستند، افزایش می‌دهد. نوشیدن چای سبز به جای مصرف قهوه کمک مؤثری به سلامت این گروه از افراد خواهد کرد. کندی متابولیسم و کم‌کاری تیروئید در افراد با گروه خونی O شایع است. از این‌رو پیروی از رژیم‌های غذایی که به افزایش سرعت متابولیسم کمک می‌کند، مؤثر خواهد بود. مواد غذایی دریایی و یددار باعث بهبود عملکرد غده تیروئید خواهد شد. بهترین ورزش‌ها برای افراد با این نوع از گروه خونی، پیاده‌روی، ایروبیک و ورزش‌هایی است که به افزایش ضربان قلب کمک می‌کند. مصرف مواد غذایی مانند ذرت، لوبیا، عدس، کلم، دانه آفتاب‌گردان، برگ خردل، آرد سفید و شکر در این افراد باعث اضافه وزن خواهد شد. از طرف دیگر، مصرف مواد غذایی دریایی، گوشت قرمز و سبزیجات برگ تیره مانند بروکلی و اسفناج در کاهش وزن آن‌ها مؤثر است.

تحقیقات نشان می‌دهد افراد با گروه خونی O بهتر است رژیم های غذایی مانند دانه بادام زمینی، عدس، روغن ذرت و روغن دانه آفتاب‌گردان، لبنیات پرچرب، آووکادو، بادمجان، زیتون، سیب زمینی، پرتقال، هندوانه، نارگیل، توت‌فرنگی، ادویه‌هایی مانند دارچین، فلفل سیاه، سرکه سیب و چای سیاه را محدود کنند.

گروه خونی A AB B O
صبحانه آب با لیموی تازهبرشتوک با شیر سویاآب گریپ فروتقهوه یا چای گیاهی آب با لیموی تازه۱ فنجان آب گریپ فروت۱ برش نان تست۱ عدد تخم مرغ آب پز برشتوک۱ لیوان شیر بدون چربی۱ عدد موز شیر برنج (با شیر سویا)۱ عدد تخم مرغ آب پز۱ فنجان آب آناناسچای سبز یا گیاهی

ناهار

سالاد با پنیرسیب۱ برش نان سنگکچای گیاهی ۱۲۰gگوشت بوقلمون۱ برش نان تست جوسالاد کاهو با سس کم چرب۲ عدد آلوچای گیاهی سالاد اسفناج۲/۱ تن ماهی در آب۱ برش کیک سادهچای گیاهی ۳ عدد کباب تابه ای۲ عدد نان تستسالاد با روغن زیتون و آب لیموآب یا چای گیاهی

شام

سویا سرخ شده با لوبیا سبز,نخود فرنگیقهوه یا چای گیاهی املت با سویاسبزیسالاد میوهقهوه بدون کافیین ۱ عدد تن قزل آلا کبابیسبزی بخارپزسیب زمینیمیوه تازهقهوه یا چای گیاهی ماهیچه آب پزسبزیچای گیاهی

میان وعده

۱ برش کیک ساده۱ قاشق مرباخوری عسل۲ عدد آلوچای سبز یا آب ۲/۱ فنجان ماست میوه ای ماست کم چرب با کشمش سالاد میوهچای گیاهی

تمرینات ورزشی

این قسمت ازشامل چند تمرین مؤثر برای آب کردن چربی‌های پهلو و همین‌طور تقویت و فرم دادن به پهلوها که برای درک بهتر همراه با عکس می‌باشد. قبل از انجام هرگونه حرکت ورزشی بهتر است بدن را حداقل ۱۰ دقیقه با نرمش و حرکات کششی گرم نمائید و حداقل نیم ساعت قبل از تمرین غذا و مایعات میل نکنید و درصورت امکان از مواد قندی مانند خرما،‌ انجیر خشک و … استفاده نمائید.

روی تشک دراز بکشید. کمر و باسن روی زمین قرار می‌گیرد. شانه‌ها و پاها را از زمین جدا کنید و دست راست و پای چپ را به هم نزدیک کنید( تا آنجاکه می توانید آن پایی که خم نمی‌شود را صاف و نزدیک‌تر به سطح زمین نگه دارید ).

تمرینات ورزشی

به پهلوی راست روی زمین دراز بکشید. وزن بدن را روی ساعد دست راست قرار دهید. سعی کنید بالا تنه را به سمت شکم خم کنید و همین‌طور پای چپ را بالا و به سمت شکم نزدیک کنید. این تمرین را برای پهلوی چپ نیز تکرار کنید.

تمرینات ورزشی

به پهلوی راست روی زمین دراز بکشید. وزن بدن را روی  دست راست قرار دهید. سعی کنید بالا تنه را به سمت شکم خم کنید. این تمرین را برای پهلوی چپ نیز تکرار کنید.

تمرینات ورزشی

به پشت دراز کشیده و مطابق عکس دراز نشت حالت ضربدری انجام دهید. دست راست را به سمت پای چپ و برعکس انجام دهید.

بایستید و با یک دمبل کار کنید.

تمرینات ورزشی

ترجیحا وزنه روی شانه‌ها قرار داده و به سمت چپ و راست خم شوید.

تمرینات ورزشی

باسن روی زمین و پاها بالاتر از سطح زمین قرار می‌گیرد و چرخش به سمت چپ و راست.

تمرینات ورزشی

می‌توانید روی صندلی نشسته شانه‌ها و کمر صاف به سمت چپ و راست چرخ بزنید.

تمرینات ورزشی

تمرینات ورزشی

تمرین‌های فوق برای افراد مبتدی در ۳ ست ۱۰ یا ۱۲ تایی توصیه می‌شود و بسیار مفید است.

روان‌درمانی

شواهد زیادی در مورد اثربخشی مداخلات تغذیه‌ای و ورزشی وجراحی دردرمان چاقی وجود دارد. با این وجود، درصد قابل توجهی از افراد با وجود دریافت توصیه‌های تغذیه‌ای و ورزشی، در برنامه‌های کاهش وزن، با شکست‌های درمانی مواجه می‌شوند. چرا؟ به نظر می‌رسد بایستی پاسخ این معما را در جنبه‌های روانشناختی چاقی جستجو کرد. مشکلات روان شناختی افراد چاق متغیر است و شخصیت خاصی وجود ندارد که همراه با چاقی باشد. برخی بیماران ممکن است تحت درمان روان تحلیلی بینش گرا کاهش وزن پیدا کنند. رایج ترین مداخلات روان شناختی عبارتند از:

مصاحبه‌ی انگیزشی

کمک به مراجع به منظور افزایش انگیزه در جهت: حفظ وزن، در افرادی که قبلا اضافه وزن داشتند و الان وزن خود را کاهش داده‌اند؛ کاهش وزن، در افرادی که نسبت به تغییر وزن تردید دارند و یا باورشان به توانایی خودشان در کاهش وزن کم است. در واقع این مداخله، مکمل اقدامات متخصصان تغذیه و طب ورزشی است و میزان پیروی بیماران را از توصیه‌های متخصصان افزایش می‌دهد.

مداخلات رفتاری

تغییر رفتار موفق ترین روان درمانی است و روش انتخابی محسوب می شود. به بیماران یاد داده می شود که نشانه های بیرونی مربوط به خوردن را شناسایی کنند و غذای مصرفی در شرایط خاص نظیر هنگام رفتن به سینما یا تماشای تلوزیون یا در جریان برخی حالات هیجانی خاص نظیر اضطراب یا افسردگی را یادداشت کنند. بیماران می آموزند الگوهای تغذیه ای جدیدی پدید آورند (نظیر آهسته غذا خوردن، خوب جویدن غذا، مطالعه نکردن هنگام صرف غذاو غذا نخوردن در موقعیت های غیر نشسته). درمان های شرطی سازی عامل و گروه درمانی نیز موفقیت آمیز بوده اند.

مداخلات شناختی

شناسایی و چالش با افکار منفی که مانع پیشرفت برنامه‌ی کاهش وزن هستند.

آموزش روانی

آموزش و دادن اطلاعات درباره چاقی و عوامل مؤثر بر آن، نقطه تنظیم و تطابق سوخت و سازی روش‌های درمان چاقی، رژیم گرفتن، و اثرات آن بر خلق، رفتار و وضعیت جسمانی، افزایش پذیرش خود، تصویر بدنی و عزت نفس، عوارض چاقی شدید، روش‌های کاهش استرس و فعالیت‌های جایگزین.

دارودرمانی

 در ۱۹۹۸، مؤسسه‌ی ملی قلب، ریه و خون دستورالعمل‌هایی را در مورد شناسایی، ارزیابی و درمان اضافه وزن و چاقی در بالغین انتشار داد. دستورالعمل‌ها، افزایش وزن را به‌صورت اندکس توده بدن (BMI) بین ۲۵ و kg/m2  ۹/۲۹ و چاقی را به‌صورت ۳۰ kg/m2  BMI یا بیشتر معین کرد. شیوع افزایش وزن در ایالات متحده از دهه ۱۹۶۰ کاملاً ثابت باقی مانده است _ به‌جز در کودکان، که در آن‌ها افزایش یافته است _ در حالی‌که شیوع چاقی صراحتاً افزایش یافته است. تقریباًدو سوم جمعیت بالغ آمریکا اکنون دارای اضافه وزن یا چاق تخمین زده می‌شوند.

بیماری‌های پاتولوژیک مرتبط با افزایش وزن و چاقی

 افزایش وزن و چاقی ریسک بیماری و مرگ و میر ناشی از بیماری‌های مختلف را افزایش می‌دهد. افراد چاق در مقایسه با افراد با وزن طبیعی بیش از دو برابر احتمال فشار خون دارند. سطوح کلسترول HDL در محدوده‌ی پایین دو تا سه برابر در افراد چاق در مقایسه با افراد با BMI کمتر از kg/m2 ۲۵ معمول‌تر است.

 به‌علاوه، بالغین با BMI بیشتر از kg/m2۴۰ هفت برابر بیشتر افزایش ریسک دیابت تیپ ۲ در مقایسه با افراد با وزن طبیعی دارند. این افزایش در ریسک هایپرتانسیون، دیس لیپدمی، و دیابت تیپ ۲ به افزایش گسترش بیماری و مرگ و میر ناشی از بیماری قلبی در بیماران چاق کمک می‌کند. Cholelithiasis، کوله سیستیت، و کوله سیستکتومی در افراد چاق در مقایسه با افراد با وزن طبیعی معمول‌تر است.

 به جرأت می‌توان گفت هم افراد با اضافه وزن و هم چاق به‌واسطه‌ی افزایش فشار بر مفاصل تحمل کننده وزن در افزایش ریسک استئوآرتریت قرار دارند. افزایش وزن بدن یک ریسک فاکتور برای نقرس و هایپراورسمی است. آپنه خواب نیز در افراد با BMI بیشتر از kg/m2۳۰ معمول تر است. توصیف ارتباط بین اضافه وزن و سرطان‌های مختلف به‌واسطه‌ی عوامل گیج کننده‌ای از قبیل غلبه به سمت رژیم‌های با چربی بالا در افراد چاق یا با افزایش وزن مشکل است. سرطان‌هایی که در ارتباط با چاقی معمول‌ترند، تنظیم شونده با هورمون هستند و شامل سرطان‌های سینه، پروستات و اندومتر هستند.

 سرطان روده بزرگ نیز با چاقی مرتبط است.

انتخاب‌های درمانی برای افزایش وزن و چاقی

 از دست دادن وزن هنگامی به‌دست می‌آید که انرژی مصرفی بیش از انرژی دریافتی باشد. بیش‌ترین دستورالعمل‌ها مدافع رژیم غذایی و ورزش به عنوان درمان خط اول جهت کنترل اضافه وزن و چاقی هستند. در حالی‌که روش‌های رژیم غذایی تنها، نسبت به روش‌های ورزش تنها موفقیت بیشتر نشان داده‌اند، ترکیب هر دو بهترین است. ورزش در ابقاء طولانی مدت وزن بدن مفید است. رفتار درمانی، در ترکیب با دیگر روش‌ها نیز در تلاش‌های کوتاه مدت کاهش وزن مفید نشان داده‌اند. یک آزمایش اخیر نشان داد که بالغین چاق که به صورت تصادفی جهت درمان با داروی ضد چاقی سیبوترامین به اضافه ۳۰ جلسه مشاوره تغییرات در شیوه زندگی که توسط روان‌شناسان آموزش دیده انجام شده بود در طی یک دوره یک ساله بیش از دو برابر نسبت به بیمارانی‌که سیبوترامین به تنهایی دریافت می‌کردند، نشان داد وزن از دست دادند.

  بیمارانی‌ که مشاوره تغییرات در شیوه زندگی را به تنهایی یا سیبوترامین به اضافه مشاوره مختصر در زمینه تغییرات در شیوه زندگی را دریافت می‌کردند، مقدار متوسطی وزن ازدست دادند. پاورقی عکس: داروهای کاهنده وزن می‌توانند به رده بندی‌های وسیع تفکیک شوند: سرکوب‌گرهای اشتها/ افزایش دهنده‌های سیری/ عوامل ایجاد کننده حرارت و مهارکننده‌های هاضمه. فارماکوتراپی باید برای بیماران چاقی که حداقل یک آزمایش شش ماهه‌ی رژیم غذایی، فعالیت فیزیکی و رفتار درمانی را با نتایج ناموفق تلاش کرده‌اند، نگه داشته شود. به علاوه، دارو درمانی نباید به عنوان روش انحصاری کنترل وزن به‌کار رود.

 دستورالعمل‌های NHLBI مصرف دارو درمانی را برای افراد با kg/m2۳۰ BMI یا بالاتر که هیچ بیماری همراهی ندارند، همین‌طور برای افراد با kg/m2۲۷ BMI  یا بالاتر که بیماری‌های همراه خاصی از قبیل فشار خون بالا، دیس لیپدمیا، بیماری عروقی قلب، دیابت تیپ ۲، یا آپنه خواب دارند، توصیه می کند. انجمن داروسازی آمریکا همین معیار را در پروتکل کنترل وزن خود استفاده می‌کند.

داروها برای درمان چاقی به رده بندی‌های وسیع متعددی تفکیک می شوند: سرکوب کننده‌های اشتها/ بالا برنده‌های احساس سیری، عوامل مولد حرارت و مهار کننده‌های هاضمه (جدول ۱ را نگاه کنید).

 عوامل آدنرژیک عمل کننده مرکزی، عوامل سروتونرژیک، و عامل آدنرژیک _ سروتونرژیک سیبوترامین اساساً اشتها را کاهش می‌دهند یا سیری را از طریق تنظیم نوروترنسمیتر افزایش می‌دهند. مکانیسمی که توسط آن آنتاگونیست‌های گیرنده کانابینوئید اشتها را تنظیم می‌کنند در حال مطالعه هستند. عوامل مواد حرارت مصرف انرژی را با تولید حرارت بدن افزایش می‌دهند. مهارکننده‌های هاضمه مستقیماً دستگاه گوارش را با مسدود کردن جذب برخی ترکیبات رژیم غذایی از قبیل چربی، تحت تأثیر قرار می‌دهند.موفق‌ترین تکنیک برای درمان طولانی مدت چاقی مرضی جراحی است.

 بیماران بدون بیماری‌های همراه که kg/m2۴۰ BMI و بالاتر دارند کاندیدهایی برای جراحی چاقی در نظر گرفته می‌شوند. بیماران با kg/m2۳۵-۴۰  BMI که بیماریهای همراه با ریسک بالا دارند نیز کاندید هستند. برای بسیاری از افراد، جراحی چاقی منجر به کاهش وزن برجسته همین‌طور برگشت یا بهبود دیابت تیپ۲، هایپرلیپدمیا، فشار خون بالا و آپنه انسدادی خواب می‌گردد.

جدول۱

عواملی که جهت درمان چاقی به کار می روند
                   عامل                                                       دوز توصیه شده
سرکوب کننده های اشتها/ بالابرنده های سیری
عوامل آدنرژیک اثرکننده مرکزی     بنزفتامین (Didrax)                    mg۲۵-۵۰  روزی یک تا سه باردی اتیل پروپیون                          mg۲۵    روزی سه بارفن دی مترازین                           mg۳۵    روزی دو تا سه بارفن ترمین                                   mg ۸    روزی سه بار یا mg5/۱۵-۳۷ روزی یکبار
سروتونرژیکفلوکستین                                 mg ۶۰    روزانهزونی سامید (Zonegran)                  mg ۴۰۰   روزانه
آدنرژیک + سروتونرژیکسیبوترامین (Meridia)                 mg ۱۰-۱۵  روزانه
آدنرژیک + سروتونرژیک+ دوپامینرژیکبوپروپیون (Wellbutrin,Zyban)          mg ۲۰۰  دوبار در روز
عوامل مولد حرارتتوپیرامات (Topamax)                   mg ۱۰۰   دو بار در روز
مهارکننده هاضمه / مهارکننده لیپازارلی استات (Xenical)                mg۱۲۰   سه بار در روز

داروهای نسخه ای تایید شده توسط FDA  برای کاهش وزن

 داروهای متعددی برای درمان کوتاه مدت اضافه وزن و چاقی در دسترس هستند؛ هرچند، افزایش تاکید بر نتایج سوء چاقی، همین‌طور نگرانی در مورد اینکه بیشترین افرادی‌که به میزان قابل توجهی وزن از دست می‌دهند احتمال به‌دست آوردن بیشتر یا همه وزن ازدست داده را دارند، منجر به افزایش کاربرد درمان طولانی مدت شده است. به طور رایج، ارلی استات و سیبوترامین تنها داروهای نسخه‌ای در دسترس تجویز شده برای کاهش وزن هستند که تایید FDA را برای کاربرد طولانی مدت دارند (به عنوان مثال، بیش از سه ماه).

سیبوترامین

 سیبوترامین، یک مهارکننده‌ی باز جذب سروتونین _ نوراپی نفرین، بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین و به میزان ضعیفی بازجذب دوپامین را مهار می‌کند. این دارو ممکن است اثرات مولد حرارت داشته باشد. دارو به خوبی جذب می‌شود و دوز معمول روزانه mg۱۰ است. به نظر می‌رسد که پتانسیل سوء مصرف دارو پایین باشد. بررسی‌های سیستمیک متعدد یا متاآنالیز از آزمایشات تصادفی کنترل شده با پلاسبو سیبوترامین برای کاهش وزن، با یک دوره مطالعه حداقل ۱۲ماه، چاپ شده است. روی هم رفته، یافته‌ها نشان داده‌اند که در طول یک دوره یک‌ساله، بیماران دریافت کننده سیبوترامین ۴ تا ۵ کیلوگرم بیش از بیمارانی‌که پلاسبو دریافت می‌کردند وزن ازدست می‌دهند. بیش‌ترین ازدست دادن وزن در طی شش ماه اول رخ می‌دهد، و ادامه دادن دارو به نگهداری کاهش وزن در ماه ۲۴ کمک می کند.

 کاهش سطوح کلسترول توتال و LDL میان بیمارانی‌که سیبوترامین مصرف می‌کردند و آنهایی‌که پلاسبو مصرف می‌کردند مشابه بوده است. در بیمارانی‌که سیبوترامین دریافت می‌کنند، سطوح کلسترول HDL تمایل به افزایش در حدود mg/dl۱-۵ دارند و سطوح تری‌گلیسرید احتمال کاهش تا mg/dl۲۰ را دارند. سیبوترامین هم‌چنین به عنوان درمانی برای کاهش وزن در بیماران با دیابت تیپ ۲ مطالعه شده است. یافته‌ها نشان داده‌اند که در میان بیمارانی‌که سیبوترامین مصرف می‌کنند، افراد با دیابت تیپ۲ تمایل به از دست دادن وزن کمتری نسبت به افراد بدون دیابت تیپ۲ دارند؛ هرچند، روی هم رفته، بیماران دیابتی که سیبوترامین مصرف می‌کنند احتمال از دست دادن وزن بیشتری نسبت به آنهایی‌که پلاسبو مصرف می‌کنند، دارند. یک متاآنالیز از مطالعات ۲۶-۱۲ هفته، کاهش ۷/۰٪ در سطوح هموگلوبین گلیکوزیله و کاهش mg/dl۳۸ در سطوح گلوکز ناشتا را نشان داد.

 هرچند، مطالعاتی که در این متاآنالیز هستند تغییر پذیری وسیعی را ثابت کردند. یک متاآنالیز دیگر کاهش‌های نسبتاً کمتری ثابت کرد. سیبوترامین مقاومت به انسولین را در بیماران با یا بدون دیابت کاهش می‌دهد.آزمایشات بالینی متعددی سیبوترامین را در دوران بلوغ تحقیق کرده اند. دارو برای استفاده در افراد ۱۶ سال و بالاتر تأیید می‌شود. اگر چه سیبوترامین با کاهش قابل توجه وزن همراه شده است، سؤالات در مورد بی‌خطری آن در این گروه سنی باقی می‌ماند.از آنجایی‌که سیبوترامین یک عامل سروتونرژیک است، برخی نگرانی‌هایی در مورد پتانسیل آسیب دریچه قلبی و هایپرتانسیون ریوی وجود دارد. هرچند، سیبوترامین از فن فلورامین و دکس فن فلورامین متفاوت است، چرا که سیبوترامین بازجذب سروتوننی را مسدود می‌کند. به علاوه، مطالعات متعددی نشان داده‌اند که سیبوترامین با تغییرات فشار سرخرگ ریوی یا دریچه ای همراه نیست.عوارض جانبی همراه با سیبوترامین شامل افزایش فشار خون و ضربان قلب است. کاهش فشار خون با کاهش وزن انتظار می‌رود؛ هرچند، بسیاری از بیماران افزایش فشارخونی که وابسته به خصوصیات آدنرژیک سیبوترامین است، دارند. متاآنالیزها افزایش در فشار خون سیستولیک تا mmHg۶ و در فشار خون دیاستولیک تا mmHg۴ نشان داده است.

پیش بینی تاثیر بر فشار خون مشکل است. بنابراین، فشار خون باید در بیمارانی‌که سیبوترامین مصرف می‌کنند مانیتور شود، و افزایش قابل توجه فشار خون ممکن است سبب اجبار در قطع درمان گردد. علی‌رغم پتانسیل افزایش فشار خون، سیبوترامین در بیماران با فشار خون بالا مطالعه شده است.

 در بیماران مبتلا به فشارخون که فشار خونشان توسط دیورتیک‌های تیازیدی، مهارکننده‌های ACE، آنتاگونیست‌های گیرنده بتا آدنرژیک، و مسدود کننده‌های کانال کلیسم به خوبی کنترل شده بود، سیبوترامین عموماً با افزایش کم یا بدون افزایش فشارخون تحمل شد. ضربان قلب با یک‌نواختی بیشتری نسبت به فشارخون افزایش یافت.عوارض جانبی معمول دیگر مرتبط با سیبوترامین شامل خشکی دهان، بی‌خوابی، یبوست و سردرد هستند. بیمارانی‌که مهارکننده‌های مونوآمینواکسیداز دریافت می‌کنند نباید سیبوترامین دریافت کنند. سایر موارد منع مصرف شامل افزایش حساسیت، اختلالات مهم در غذا خوردن و کاربرد دیگر سرکوبگرهای مرکزی اشتها هستند. هم‌چنین باید از کاربرد سبیوترامین در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر، نقص قلبی احتقانی، آریتمی، و سکته اجتناب شود. احتیاط در بیماران مبتلا به گلوکوم با زاویه بسته، سابقه تشنج، یا مستعد خونریزی لازم است. سیبوترامین در دوران بارداری یا شیردهی توصیه نمی‌شود. استفاده‌ی هم‌زمان سیبوترامین با دیگر عوامل سروتونرژیک باید به دقت برای بروز سندرم سروتونین مانیتور شود.اگر چه سیبوترامین از دست دادن وزن را تسهیل می‌کند، و مقادیر پایین تر BMI با بیماری و مرگ و میر پایین‌تر همراه هستند، کاهش وزن همراه با سیبوترامین هنوز نشان نداده است که مستقیماً بیماری و مرگ و میر را کاهش می‌دهد. مطالعه نتیجه قلبی عروقی سیبوترامین در آینده‌ای نزدیک این سوال را مورد خطاب قرار خواهد داد.

Orlistat

 برای درمان طولانی مدت چاقی تأیید می‌شود. این دارو به صورت برگشت ناپذیر لیپاز معده و پانکراس را مهار می‌کند. این دارو به صورت خوراکی تجویز می‌شود اما بسیار اندک جذب می شود. orlistat در دوز ۱۲۰ میلی گرم سه بار در روز قبل از غذا توصیه شده است. در این دوز، دارو حدود ۳۰٪ جذب چربی غذایی را مهار می‌کند. اگر بیمار وعده غذایی را حذف کند یا یک وعده غذایی بدون چربی مصرف کند، دوز باید منع شود. orlistat با نسخه به شکل کپسول های mg۱۲۰ دردسترس است و برای ورود به بازار به صورت کپسول mg۶۰ بدون نسخه تأیید شده است. ازدست دادن وزن معمولاً با orlistat متعادل‌تر است. متاآنالیز نشان می‌دهد که در طی یک دوره یکساله، درمان با orlistat منجر به از دست دادن وزن متوسط kg۳ یا ۳٪ کاهش بیشتر از وزن اولیه بدن در مقایسه با درمان با پلاسبو می‌شود. اطلاعات از اثر بخشی دو ساله نشان می‌دهد که ۴۰٪ بیماران دریافت کننده orlistat بیش از ۵٪ از وزن اولیه بدنشان را از دست دادند. از دست دادن وزن در طی شش ماهه اول درمان بیشترین بود. اطلاعات نشان می‌دهد که orlistat برای ابقاء کاهش وزن هنگامی‌که همراه با یک رژیم نگهدارنده به دنبال ترکیب دارو و رژیم درمانی داده می‌شود، مفید است. حتی با حداقل مشاوره رژیمی و رفتاری، بیماران درمان شونده با orlistat در یک مراقبت اولیه ۳ تا ۴ کیلوگرم بیش از بیماران درمان شونده با پلاسبو در عرض یک تا دو سال وزن از دست دادند. یک توضیح برای از دست دادن وزن مرتبط با orlistat این است که بیماران می‌آموزند که محتوای چربی رژیم غذایی‌شان را به‌واسطه‌ی عوارض جانبی گوارشی متعادل کنند. در میان بیماران با دیابت تیپ۲، آنان که با orlistat درمان شدند ۴/۰٪ کاهش متوسط بیشتر در سطوح هموگلوبین گلیکوزیله نسبت به بیماران دریافت کننده پلاسبو داشتند. سطوح گلوکز ناشتا خون در بیماران درمان شونده با orlistat حدود mg/dl۱۵ بیش از بیماران درمان شونده با پلاسبو کاهش یافت. در میان افرادی‌که با orlistat درمان شدند، بهبود در حساسیت به انسولین ثابت شده است و مطالعات متعددی کاهش نیاز به درمان هایپوگلایسمی در بیماران مبتلا به دیابت تیپ ۲ را نشان داده‌اند. به‌علاوه، orlistat ممکن است توسعه دیابت تیپ۲ را در بیماران با آسیب تحمل گلوکز جلوگیری کند یا به تأخیراندازد. در مطالعه چهار ساله Xenical در جلوگیری از دیابت در افراد چاق، بیماران با آسیب تحمل گلوکز پایه ۴۲٪ احتمال کمتری در پیشرفت دیابت تیپ۲ داشتند هنگامی‌که با orlistat به اضافه‌ی تغییرات در شیوه زندگی درمان شدند در مقایسه با آنهایی‌که با پلاسبو به اضافه تغییرات در شیوه زندگی درمان شدند.

 از دست دادن وزن مرتبط با orlistat سطوح چربی خون را تحت تأثیر قرار می‌دهد. یک متاآنالیز از مطالعات یکساله نشان داد که سطوح کلسترول تام به میزان ۹ تا mg/dl۱۴ بیشتر در بیماران درمان شده با orlistat در مقایسه با بیماران درمان شونده با پلاسبو کاهش یافت. سطوح کلسترول LDL و HDL به ترتیب، به میزان ۷ تا mg/dl۱۰ و mg/dl۱ بیشتر، در بیماران درمان شده با orlistat کاهش یافت.

 در بیماران درمان شده با orlistat در مقایسه با بیماران درمان شده با پلاسبو سطوح تری‌گلیسرید mg/dl۱۸ بیشتر کاهش یافت. کاهش در سطوح کلسترول LDL با orlistat ممکن است وابسته به کاهش وزن باشد، گرچه می‌تواند یک اثر مستقل ناشی از کاهش جذب چربی باشد. برخی مطالعات orlistat را با مهارکننده‌های HMGCOA ردوکتاز ترکیب کردند. یک مطالعه نشان داد که orlistat به اضافه‌ی فلووستاتین ممکن است اثرات سینرژیک بر پروفایل چربی داشته باشد. مطالعه‌ای دیگر کاهش وزن بیشتری با orlistat به اضافه سیمووستاتین در مقابل orlistat تنها نشان داد. کاهش متوسط در فشار خون سیستولیک و دیاستولیک در برخی مطالعات orlistat با مدرک اثبات شده است. این کاهش یافتن ها احتمالاً بواسطه کاهش وزن است. Orlistat برای استفاده در بیماران ۱۲ ساله و بیشتر تأیید شده است.

 تأیید این دارو برای استفاده در نوجوانان به میزان زیادی براساس نتایج مطالعه تصادفی دوسوکور orlistat در مقابل پلاسبو بود. تمام بیماران آموزش داده شدند که یک رژیم کم کالری را دنبال کنند، ورزش کنند، و در درمان رفتاری شرکت کنند. پس از یک سال، وزن به میزانkg۵۳/۰ با orlistat در مقابل kg۱۴/۳ با پلاسبو افزایش یافته بود. محیط دور کمر و BMI با  orlistat مطلوب‌تر بودند. به علاوه، یک مطالعه کوچک از orlistat در کودکان ۸ تا ۱۲ سال به شدت چاق به این نتیجه رسید که دارو ممکن است برای کاهش وزن هنگامی‌که با درمان رفتاری در این جمعیت به‌کار رود، مفید باشد؛ مطالعه جدی‌تری توصیه شد. جذب ویتامین‌های محلول در چربی ممکن است با تجویز orlistat کاهش یابد. سطوح پایین ویتامین های A، D، E و بتا کاروتن در خون بیمارانی‌که orlistat مصرف می‌کنند نسبت به آنهایی‌که پلاسبو مصرف می‌کنند، معمول‌تر است.

 بیمارانی‌که orlistat دریافت می‌کنند باید یک مکمل مولتی ویتامین یک‌بار در روز حاوی ویتامین‌های محلول در چربی مصرف کنند، و این مکمل نباید به فاصله دو ساعت از یک دوز  orlistat مصرف شود. به دلیل این‌که دانسیته مواد معدنی استخوان در زنان در طی کاهش وزن قابل توجه مستعد کاهش است، کاهش جذب ویتامین D در طی درمان با orlistat می‌تواند استحکام استخوان را به خطر بیاندازد. در یک مطالعه یک‌ساله، محتوای مواد معدنی استخوان ستون فقرات در ناحیه کمر و کل بدن و دانستیه مواد معدنی استخوانی در طی درمان با orlistat تغییر نکرد، اگر چه مشخصه‌های بازجذب استخوانی افزایش یافت. تداخلات دارویی قابل توجه با orlistat به‌واسطه جذب کم دارو محدود هستند. هرچند، نگرانی راجع به تداخل بین orlistat و وارفارین به دلیل اثرات برجذب ویتامین محلول در چربی K وجود دارد. اگر چه یک مطالعه نشان داد که orlistat در دوز نرمال به میزان قابل توجهی فارماکوکینتیک یا فارماکودینامیک یک دوز واحد mg۳۰ وارفارین را در داوطلبین نرمال تغییر نداد، کاهشی در سطوح ویتامین K با کاربرد orlistat ثابت شده است.

 نسبیت نرمال بین المللی باید از نزدیک در بیماران دریافت کننده هر دو داروی orlistat و وارفارین مانیتور شود. Orlistat می‌تواند عوارض جانبی گوارشی قابل توجهی شامل خال چربی، تخلیه باد شکم، فوریت مدفوع، مدفوع چرب یا روغنی، تخلیه مزاج روغنی، افزایش خروج مدفوع، و بی اختیاری مدفوع ایجاد کند. این عوارض جانبی با افزایش مصرف رژیم غذایی چربی، که باید متعادلانه بین سه وعده غذایی به طور مساوی تقسیم شود، افزایش می‌یابد. عوارض جانبی گوارشی معمولاً در عرض سه ماه از شروع درمان رخ می‌دهند. حدود نیمی از این وقایع کمتر از یک هفته طول می‌کشند و اکثریت عوارض در عرض چهار هفته برطرف می‌شوند. مصرف پسیلیوم با هر دوز orlistat یا در زمان خواب ممکن است مشکلات را کاهش دهد. به علاوه، مصرف هم‌زمان لوپرامید ممکن است مشکلات در توانایی نگهداشتن ادرار و مدفوع مرتبط با orlistat را کاهش دهد. مطالعاتی که سیبوترامین و orlistat را ترکیب می‌کنند چاپ شده اند. مطالعات ترکیبی عموماً کاهش وزن مشابه با آنچه با سیبوترامین تنها به‌دست می‌آید اما بیش از آنچه با orlistat تنها به‌دست می‌آید را ثابت کرده‌اند.

فن ترمین

 فن ترمین یک داروی آدنرژیک قدیمی‌تر است که برای کاربرد کوتاه مدت (نه بیش از سه ماه در یک زمان) تجویز شده است. ارزش آن در کنترل وزن تا اوایل دهه ۱۹۹۰ به طور کامل شناخته نشد. ترکیب به اصطلاح fen-phen (فن فلورامین به اضافه فن ترمین) تا سال ۱۹۹۷ هنگامیکه فن فلورامین از بازار جمع آوری شد، به‌طور وسیع به‌کار رفت . فن ترمین احتمالاً به‌واسطه هزینه پایین آن در مقایسه با عواملی که برای کاربرد طولانی مدت تجویز می‌شوند، هنوز معمول‌ترین عامل نسخه شونده برای کاهش وزن است. یک متاآنالیز از شش مطالعه تصادفی از فن ترمین برای کاهش وزن چاپ شده است.در این مطالعات، بیماران ۱۵ تا mg/day۳۰ برای ۲۴ هفته یا کمتر دریافت کردند. بیشتر بیماران متحمل تغییرات در رژیم غذایی با برنامه‌های ورزشی شدند. بیمارانی‌که فن ترمین دریافت می‌کردند، به طور متوسط، kg۶/۳ بیش از بیمارانی‌که پلاسبو دریافت می‌کردند، وزن از دست دادند. اثر فن ترمین بر کاهش وزن، متوسط اما از لحاظ آماری – و احتمالاً، بالینی – با اهمیت بود. هرچند، این متاآنالیز، عوارض جانبی را مورد توجه قرار نداد. به عنوان یک آگونیست آدنرژیک، انتظار می‌رود فن ترمین افزایشی در ضربان و فشار خون، طپش قلب، اثرات گوارشی و اثرات بر سیستم اعصاب مرکزی ایجاد کند. پتانسیل سوء مصرف نیز انتظار خواهد رفت.

سایر داروهایی که برای کاهش وزن تجویز می شوند:

 دی اتیل پروپیون، بنز فتامین، و فن دی مترازین دیگر عوامل آدنرژیک هستند که برای کاربرد کوتاه مدت تجویز می‌شوند. یک متاآنالیز از نه مطالعه تصادفی از دوره شش تا ۵۲ هفته ای ثابت کرد که شرکت کنندگانی که دی اتیل پروپیون دریافت کردند، (mg/day۷۵) به طور متوسط، kg۳ بیش از آنها که پلاسبو دریافت کردند، وزن از دست دادند. ۳۲ متاآنالیز دیگری از سه مطالعه کنترل شده با مدت متوسط نه هفته ای نشان داد که شرکت کنندگانی که ۱۰۰ تا mg/day۱۵۰ از بنزفتامین دریافت کردند kg۳/۳ بیش از آنهایی‌که پلاسبو دریافت کردند، وزن از دست دادند. متاآنالیز از فن دی مترازین ناقص هستند. عوارض جانبی با این سه عامل باید مشابه عوارض مرتبط با فن ترمین باشد.

داروهای نسخه‌ای که به‌صورت عنوان نشده برای کاهش وزن به‌کار می‌روند.

فلوکستین

 فلوکستین یک مهارکننده‌ی انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) است. یک متاآنالیز اخیر نه مطالعه – با هفت نتایج گزارشی در شش ماه و شش نتایج گزارشی در ۱۲ ماه را در برداشت. دوز معمول بکار رفته برای کاهش وزن mg ۶۰ روزانه بود. محدوده کاهش وزن در شش ماه در بیماران درمان شده با فلوکستین ۹/۰ تا kg۱/۹ بیش از بیماران درمان شده با پلاسبو بود. کاهش وزن در ۱۲ ماه محدوده گسترده تری از۰ تا kg۵/۱۴ با برخی گزارشات از kg۴/۰ افزایش وزن داشت،. تنها نیمی از مطالعات، کاهش وزن بیشتر قابل توجه از نظر آماری با فلوکستین را در مقایسه با پلاسبو گزارش کردند. عوارض جانبی شامل عصبانیت، تعریق، و لرزش بودند.

سرترالین

یک متاآنالیز که مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین را برای چاقی ارزیابی می‌کرد تنها یک مطالعه بالینی کنترل شده که نتایج کاهش وزن پس از شش ماه را گزارش می‌کرد تشخیص داد. این مطالعه از نگهداری وزن به دنبال درمان رژیمی و رفتاری – که در کاهش وزن دخیل بودند – مفید بودن سرترالین را نشان نداد.

بوپروپیون

 بوپروپیون یک عامل ضد افسردگی atypical با خصوصیات مهارکننده بازجذب دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین است. این دارو به عنوان یک کمک درمانی در ترک سیگار به‌کار می‌رود. در مطالعات بالینی برای ترک سیگار، بیمارانی‌که این دارو را دریافت می‌کنند اغلب افزایش وزن کمتری نسبت به بیماران دریافت کننده پلاسبو داشتند. در یک متاآنالیز از دو مطالعه شش ماهه و یک مطالعه ۱۲ماهه از بوپروپیون (mg/day۴۰۰)، بیماران درمان شده با بوپروپیون kg۸/۲ بیش از بیماران درمان شده با پلاسبو وزن از دست دادند. غالب ترین عوارض جانبی گزارش شده با بوپروپیون خشکی دهان بود.

زونی سامید

 آزمایشات متعددی داروهای ضد تشنج را برای کنترل وزن آزمایش کرده‌اند. زونی سامید فعالیت‌های سروتونرژیک و دوپامینرژیک دارد. در یک آزمایش تصادفی ۱۲هفته ای، بیماران پلاسبو یا زونی سامید را که با دوز mg/day شروع شد ۱۰۰ دریافت کردند و تا mg/day۴۰۰-۶۰۰ تیتر شد. گروه زونی سامید به طور متوسط ۵ کیلوگرم بیش از دریافت کنندگان پلاسبو وزن از دست دادند. در تمدید ۱۶ هفته‌ای یک سو کور این مطالعه، کاهش وزن ادامه یافت، به‌صورتی‌که گروه زونی سامید kg۷/۷ بیش از گروه پلاسبو در پایان هفته ۳۲ وزن ازدست دادند. معمول‌ترین عوارض جانبی گزارش شده با زونی سامید خستگی بود.

توپیرامات

 توپیرامات ضد تشنجی است که برای کاهش وزن به‌طور گسترده مطالعه شده است. این دارو ممکن است افزایش تولید حرارت را شاید با تحریک لیپوپروتئین لیپاز در چربی قهوه‌‌ای و ماهیچه اسکلتی کاهش دهد. یک متاآنالیز از شش مطالعه توپیرامات (پنج مطالعه تنها به شکل خلاصه در دسترس است) گزارش شده است.این مطالعات یک دوره حداقل شش ماهه داشتند و دوزهای مختلفی را به‌کار بردند. نتایج نشان داد که شرکت کنندگانی که mg/day۱۹۲ از توپیرامات را دریافت کردند ۵/۶٪ بیشتر در مقایسه با آنان‌که پلاسبو دریافت کردند، وزن از دست دادند. احساس سوزش و خارش روی پوست و تغییرات در حس چشایی با تکرر بیشتر با توپیرامات گزارش شدند. سایر اثرات سیستم اعصاب مرکزی، یبوست، خشکی دهان، علایم فوق شکمی و خستگی نیز گزارش شدند. یک مطالعه که در متاآنالیز شامل بود – تنها مطالعه در دسترس با متن کامل – کاهش قابل توجهی در وزن بدن و فشار خون دیاستولیک در بیماران با چاقی و هایپرتانسیون را که با توپیرامات درمان شدند ثابت کرد.

ماده تحقیقاتی

Rimonabant سیستم اندوکانابینوئید را تحت تأثیر قرار می‌دهد، که ممکن است نقشی در تنظیم مرکزی و محیطی تعادل انرژی ، متابولیسم گلوکز و لیپید، و وابستگی به تنباکو داشته باشد. یک سیستم بیش فعال ممکن است منجر به افزایش خوردن، ذخیره چربی یا وابستگی به تنباکو شود. دو نوع گیرنده – کانابینوئید تیپ۱ (CB1) و تیپ۲ (CB2) – در سیستم اندوکانابینوئید وجود دارند. گیرنده های CB1 در بالاترین دانسیته در مغز اقامت می‌کنند و مهار این گیرنده‌ها به نظر می‌رسد که اشتها را سرکوب می‌کند. Rimonabant یک آنتاگونیست گیرنده CB1 است و تحت بررسی برای درمان چاقی، دیس لیپدمیا، مقاومت به انسولین و وابستگی به سیگار است.در مطالعه‌ی RIO-Europe – یکی از چهار فاز III مطالعات بالینی شامل در Rimonabant در برنامه چاقی (RIO)- بیماران چاق با دیس لیپدمیا، هایپرتانسیون یا هر دو به صورت تصادفی جهت دریافت پلاسبو یا ۵ تا ۲۰ میلی گرم rimonabant روزانه برای یک سال انتخاب شدند. در حالی‌که افرادی‌که پلاسبو دریافت می کردند kg۸/۱ در یک سال از دست داده بودند، آنان که Rimonabant ۵ و۲۰ میلی گرم دریافت می‌کردند به ترتیب ۴/۳ و ۶/۶ کیلوگرم وزن از دست دادند. گروه مصرف کننده، ۲۰ میلی گرم Rimonabant افزایش قابل توجه در سطوح کلسترول HDL، کاهش محیط کمر و سطوح تری گلیسرید و بهبود مقاومت به انسولین را ثابت کردند. آزمایش دیگر، مطالعه RIO-Lipids، بیماران با اضافه وزن و چاق مبتلا به  دیس لیپدمیا را برای ۵ یا ۲۰ میلی‌گرم از Rimonabant یا پلاسبو، همین‌طور یک رژیم کم کالری به صورت تصادفی انتخاب کرد. نتایج نشان داد که پس از ۱۲ماه، دوز ۲۰ میلی گرم Rimonabant با ۴/۵ کیلوگرم کاهش وزن بیشتر مرتبط بود. گروه مصرف کننده ۵ میلی گرم Rimonabant ۶/۱ کیلوگرم بیش از گروه پلاسبو وزن از دست دادند. هر دو گروه درمانی یک کاهش وزن بیشتر قابل توجه از نظر آماری نسبت به گروه پلاسبو داشتند. به علاوه، محیط دور کمر و سطوح کلسترول HDL به میزان قابل توجهی در هر دو گروه درمانی کاهش یافت. سطوح تری گلیسرید به میزان قابل توجهی در گروه ۲۰ میلی گرم اما نه در گروه ۵ میلی گرم کاهش یافتند. هر دو فشار خون سیستولیک و دیاستولیک به میزان قابل توجهی با دوز بالاتر اما نه دوز پایین تر کاهش یافتند.

جدول۲

ترکیبات معمول مکمل‌های غذایی که برای کاهش وزن وارد بازار شده‌اند

نوع ماده مکانیسم هدف
چای سبز افزایش تولید حرارت و متابولیسم چربی، ممکن است لیپازهای معده و پانکراس را مهار کند.
کروم افزایش توده کم چربی بدن و کاهش توده چربی در ورزشکاران
Brindle berry( Garcinia Cambogia)* مسدود کردن سنتز چربی و کاهش مصرف غذا
Bitter orange  (نارنج) خصوصیات آدنرژیک
جین سینگ “Adaptogen” جهت بهبود مقاومت به استرس محیطی که خوردن را شعله ور می کند، به‌خصوص در طی رژیم
پسیلیوم ایجاد احساس پری که منجر به سیری می‌شود.
St. John¢s Wort بهبود حالت افسردگی همراه با رژیم گرفتن
DHEA افزایش تولید حرارت
Stevia** تحریک ترشح انسولین و مهار جذب گلوکز
عصاره دانه گریپ فروت افزایش متابولیسم
یوهمبین بهبود حالت افسردگی همراه با رژیم گرفتن
Cascara Sagrada (سنا) ملین
Guarana*** منبع کافئین: دیورتیک و افزایش اثرات تولید حرارت
Willow bark**** منبع سالی سیلات: افزایش تولید حرارت

 دی هیدرواپی اندروسترون(DEHA)

 عوارض جانبی Rimonabant به‌طور معمول خفیف و وابسته به دوز هستند، که معمول‌ترین عوارض تهوع، سرگیجه، عفونت‌های دستگاه تنفسی فوقانی، اسهال ، اضطراب، افسردگی، بی خوابی وهایپرگلایسمی هستند.
مکمل‌های غذایی
 مکمل‌های غذایی که برای کاهش وزن وارد بازار شده‌اند کمتر تحت نظارت سختگیرانه نسبت به داروهای با نسخه و بی‌نسخه هستند. آنها اغلب حاوی چندین ماده هستند، هنوز ایمنی ترکیب مواد موجود در این فراورده‌ها ثابت نشده است. به علاوه، تداخلات دارویی به میزان ضعیفی مطالعه شده‌اند. کمیسیون تجاری فدرال (FTC) بر بازاریابی این فرآورده‌ها نظارت می‌کند. یک بررسی FTC در سال ۲۰۰۱ آشکار کرد که تقریباً نیمی از ادعاهای تبلیغات تجاری ساخته شده برای مکمل‌های غذایی و فراورده‌های موضعی برای کاهش وزن کذب بودند. به عنوان نتیجه، در سال ۲۰۰۳ FTC از رسانه‌ها غربالگری برای تبلیغات تجاری فریبنده و شرکت ندادن قاطعانه تبلیغات بازرگانی گمراه کننده را درخواست کرد. در سال ۲۰۰۴ یک بررسی تکمیلی آشکار کرد که ۱۵٪ تبلیغات تجاری کذب بود. در حالی‌که این یک پیشرفت است، برای مصرف کنندگان اهمیت دارد که به هنگام بمباران شدن با ادعاهای محصولات ویژه کاهش وزن محتاط باشند. مکمل‌های غذایی و مکانیسم‌های هدف فعالیت آنها که برای کاهش وزن وارد بازار شدند در جدول ۲ فهرست می‌شوند.
 بسیاری از افراد در نبردی همیشگی با وزن می‌جنگند. افزایش آگاهی از ارتباط اضافه وزن و چاقی با انواع بیماری‌های مزمن، هم‌چنین اپیدمی مداوم افزایش وزن در جامعه، منجر به تمایل به یافتن درمان‌هایی برای افزایش وزن و چاقی مشابه بیماری‌های مزمن شده است. گرچه سرکوب غذا خوردن، شامل کنترل پروتئین و افزایش فعالیت فیزیکی روش‌های ارجح برای دست‌یابی و ابقاء وزن دلخواه است، رعایت این روش‌ها در محیطی از اتوماتیک بودن و فراوانی غذا مشکل است. هیچ ” گلوله سحرآمیزی” به معنای دارو درمانی برای کنترل وزن وجود ندارد و هیچ درمانی در آینده نزدیک پیش بینی نمی‌شود. با این وجود، کاربرد طولانی مدت دارو درمانی برای چاقی مورد پذیرش واقع می‌شود. تنها عواملی که به‌طور رایج برای کاربرد طولانی مدت تأیید شده‌اند سیبوترامین و orlistat هستند. انتخاب یکی یا دیگری از این عوامل باید با خواست بیمار و پارامترهای اختصاصی بیمار از قبیل فشار خون منظور شود. بیماران باید آگاه باشند احتمال دارد که کاهش وزن متوسط باشد و نوعاً در طی شش ماهه‌ی اول درمان بیشترین است. هرچند، داروهای کاهش وزن ممکن است در کمک به ابقا کاهش وزن در بسیاری از افراد سودمند باشند. داروسازان می‌توانند به بهبود پذیرش با آموزش بیماران در مورد این‌که چه چیزی را از درمان انتظار داشته باشند، کمک کنند. بسیاری از بیماران متوجه خواهند شد که فواید بالقوه بر بار اقتصادی ارزشمندتر نیست. به میزان ناچیزی در مورد اثربخشی ترکیبات مکمل‌های رژیمی که برای کاهش وزن وارد بازار شده‌اند مطالعه شده است. بیمارانی‌که مکمل‌های حاوی چندین ترکیب را هم‌زمان با سایر داروها بکار می‌برند باید از واکنش‌های جانبی و تداخلات دارویی بالقوه آگاه باشند. بنابراین، از کاربرد مکمل‌ها باید جلوگیری شود و غذا خوردن منطقی و افزایش فعالیت فیزیکی باید ترویج شود. Brindle berry یادداشت مترجم*  درختی است با پراکندگی کم، بومی اندونزی که  رزین نارنجی تا قهوه ای دارد. در جنگل‌های مرطوب می‌روید. تحقیقی در سال ۱۹۶۵ دریافت که هیدروکسی سیتریک اسید (HCA) ماده فعال اصلی در پوست و گوشت میوه‌های این درخت است. اگر چه HCA به نظر می‌رسد سنتز اسیدهای چرب و کلسترول را در invitro کاهش می‌دهد (مهار لیپوژنز) یک مطالعه در ۱۹۹۸ هیچ تفاوت مهم آماری در کاهش وزن بین افرادی‌که این ترکیب را مصرف کردند و آنان که پلاسبو مصرف کردند نیافتند (Stevia: برگ سبز، جنسی از حدود ۱۵۰ گونه علف‌ها و درختچه‌ها متعلق به خانواده Asteracea Sunflower یا آفتاب‌گردان). به عنوان یک شیرین کننده، طعم شیرین Stevia شروع اثر کندتر و طول اثر طولانی‌تر از قند دارند. عصاره‌ی آن ۳۰۰ برابر شیرین‌تر از شکر است، Stevia توجهی خاصی را با افزایش تقاضا برای جایگزین‌های غذایی با کربوهیدرات و قند پایین بدست آورده است. Stevia هم‌چنین در تحقیق پزشکی برای درمان بیماری‌هایی از قبیل چاقی و فشار خون بالا امیدواری بدست آورده است. اثرات قابل چشم پوشی بر گلوکز خون دارد، بنابراین به عنوان یک شیرین کننده‌ی طبیعی برای دیابتی‌ها و افراد روی رژیم با کنترل کربوهیدرات جذاب است (Guarana یک درختچه یا بوته از خانواده Spaindacea، بومی ونزوئلا و برزیل است. دانه میوه Guarana یک محرک سیستم اعصاب مرکزی با خصوصیات تولید حرارت و دیورتیک است).(Willow درختان و بوته‌های برگ ریز از جنس Salix، بخشی از خانواده  Salicacea است).